Buyrukların Amacı

Purpose of the Commandments

Mısır’dan Çıkış 20

Dinleyici dostlar, size esenlik olsun.

Ön gördüğü doğruluk yolunu herkesin anlamasını ve bu yola boyun eğmesini isteyen ve O’nun ile sonsuza kadar gerçek esenliğe sahip olmasını arzulayan esenlik Rabbi Tanrı’nın adı ile sizleri selamlıyoruz. Doğruluk Yolu adlı programınızı sunmak üzere bugün tekrar sizler ile beraber olabildiğimiz için mutluyuz.

Son iki dersimizde Tanrı’nın Sina Dağı’na İsrail oymaklarına On kutsal Buyruğunu vermek için nasıl ateş, gök gürültüsü ve şimşekler içinde indiğini gördük. Tanrı, ilk buyruğunda onlara şöyle dedi: Benden başka tanrın olmayacak. İkinci buyruk: Kendine pt yapmayacaksın. Üçüncü: Tanrın Rabbin adını boş yere ağzına almayacaksın. Dördüncü: Şabat Günü’nü kutsal sayarak anımsa. Beşinci: Annene, babana saygı göster. Altıncı: Adam öldürmeyeceksin. Yedinci: Zina etmeyeceksin. Sekizinci: Çalmayacaksın. Dokuzuncu: Yalan söylemeyeceksin. Onuncu: Komşunun sahip olduğu hiç bir şeye göz dikmeyeceksin.

Tanrı’nın, Musa’ya ve İsraillilere göndermiş olduğu On Buyruk bunlardır. Tanrı, şu sözler ile onların üzerine ağır bir yük koymuş oldu: On Buyruğun talep ettiği her şeyi eksiksiz olarak yerine getirebilen Benim ile sonsuza kadar yaşamaya layıktır. Ancak, tüm Yasa’yı yerine getiren, ama tek bir noktada ondan sapan kişi, Yasa’nın tamamını ihlal etmekten suçlu olacak ve Ben’den sonsuza kadar ayrı kalacaktır!

Tanrı’nın Sina Dağı’nda İsrail oymaklarına getirdiği kutsallık yolu buydu. Tanrı, İsrail oymaklarının O’na her konuda itaat etmelerini buyurdu. Evet, her konuda! Günahkarlar, Tanrı’nın tüm buyruklarını yerine getirebilecek güçte midirler? Hayır, değildirler! Ama buna rağmen yine de Kutsal Olan Tanrı’nın talep ettiği budur. Bu nedenle, bugün önümüzdeki büyük soru şudur: Tanrı, eksiksiz olarak yerine getiremeyeceklerini bilmesine rağmen, On buyruğunu İsrailoğullarına neden verdi? Tanrı, Adem’in soyunun üzerine neden böyle ağır bir yük koydu?

Daha önce İsrailoğullarının, “Rabbin söylediği her şeyi yapacağız” dediklerini görmüştük. Ama yine de Tanrı, onların, Kendisinin talep ettiği her şeyi yerine getiremeyeceklerini biliyordu. Ama İsrailliler Tanrı’nın isteğini eksiksiz olarak yapabilecek güçten yoksun olduklarının farkında değildiler. Tanrı’dan ve O’nun büyük yüceliğinden ne kadar uzakta bulunduklarını anlamamışlardı. Tanrı’nın İsraillilere on mükemmel buyruk vererek, “Bu buyrukların hepsini yerine getirin, eğer getirebilirseniz! Ama tek bir konuda bile Yasa’dan saparsanız, Ben’den sonsuza kadar uzak kalacaksınız! “ demesinin tam olarak nedeni buydu.

Tanrı, bu ağır buyruklar aracılığı ile, İsrail oymaklarına O’nu hoşnut etme konusunda yetersiz olduklarını açıklamayı amaçlıyordu. Tanrı, İsrailoğullarının O’nun tüm buyruklarını izleyemeyeceklerini biliyordu, ama onlar henüz bunun frakında değillerdi. İsrailliler günümüzün dindar insanlarına benzerlerdi; sahip oldukları yanlış düşünce şuydu: Tanrı, bizim yalnızca iyilik yapmamız için uğraşmamızı ister ve Yargı Günü’nde eğer “iyi işlerimiz – sevaplarımız- “, “kötü işlerimizden – günahlarımızdan” ağır basarsa, Tanrı, o zaman bize, “Gel ve Huzurumda sonsuza kadar kal!” diyecektir. Ancak yine de böyle düşünen kişiler, hatalıdırlar ve Kutsal Yazıları ya da Tanrı’nın kutsallığını bilmezler. Tanrı mükemmeldir ve tek bir günahı bile görmezlikten gelemez!

Bir örnek verecek olursak, atamız Adem Tanrı tarafından Cennet Bahçesi’nden kovulmadan önce kaç tane günah işlemişti? On günah, ya da yüz günah? Belki de bin? Hayır! İşlediği günah yalnızca bir taneydi ve Adem’in Cennet Bahçesi’nden atılması gerektirecek kadar yeterliydi!

· Tek bir günah ve Adem Tanrı’nın önünde artık mükemmel değildi!

· Tek bir günah yüzünden Adem artık Tanrı’ya yaklaşamazdı!

· Tek bir günah nedeni ile Adem ‘in ölmesi gerekti!

· Tek bir günah, Adem’in sonsuz ateşte bir yer edinmesi için yeterliydi!

Evet, Tanrı kutsaldır ve günahı hafife alamaz! Bu nedenle İsrailoğullarına şöyle dedi: “Yasa’nın her dediğini yerine getirse de, tek konuda ondan sapan kişi bütün Yasa’ya karşı suçlu olur.”  (Yakup 2:10)

Bu nedenle, eğer Tanrı’nın kutsallığı böyle ise, bilmek istediğimiz şey şudur: Tanrı, Yasa’yı kusursuz bir şekilde hiç kimsenin yerine getiremeyeceğini biliyordu, o zaman İsraillilere On Buyruğu neden verdi? Tanrı’nın bu soruya verdiği yanıtı dinleyelim: “Yasa’nın gereklerini yapmakla hiç kimse Tanrı katında aklanmayacaktır. Çünkü Yasa sayesinde günahın bilincine varılır.”  (Romalılar 3:20)  O zaman On Buyruğun amacı nedir? Günahı uzaklaştırmak mı? Tanrı’nın bu soruya verdiği yanıt şudur: “Hayır, buyrukların amacı, günahı açıklamaktır!” (ya da NIV’deki çeviriye göre: “bizi günah konusunda bilinçlendirmek.”)

Bu önemli noktayı kavradınız mı? Tanrı, on kutsal buyruğunu Musa’ya ve İsrailoğullarına neden verdi? Onlara bu buyrukları yerine getirerek Cennet’e girme hakkını kazanabilmeleri için mi bu buyrukları verdi? Hayır! Bu, mümkün olamaz, çünkü Tanrı şöyle der: “Eğer buyrukların tümünü yerine getirmezseniz, mahkum olursunuz!” Ademoğulları, Tanrı’nın buyurduğu her konuda Tanrı’ya kusursuz bir şekilde itaat edebilirler mi? Kirli, çamurlu bir su kuyusundan saf, temiz su çekilebilir mi? İmkansız!

On Buyruğun amacı nedir? Kutsal Yazılar bu konuda şöyle der: “Buyrukların amacı, günahı açıklamaktır!” Tanrı, bu buyrukları bizi Yargısı’ndan kurtarmak için vermedi. Tanrı, bu buyrukları bize verdi, çünkü bize suçlu günahkarlar olduğumuzu ve bir Kurtarıcı’ya ihtiyaç duyduğumuzu göstermek istedi! Bu nokta zihninizde açıklığa kavuştu mu?

On Buyruk bir hastanedeki röntgen makinesine benzer. Eğer hastaysam ve bendeki sorunun ne olduğunu bilmiyorsam, doktor büyük olasılıkla bazı röntgenler çekerek beni muayene edecektir. Bir röntgen fotoğrafının amacı nedir? Yalnızca tek bir amacı vardır: iç organlarımda ne gibi bir sorun olduğunu açıklamak. Benzer şekilde, Musa’ya emanet edilen kutsal buyruklar da hastanenin röntgen makinesine benzerler. Amaçları, yanlış olan şeyi açıklamaktır – yüreğimde ve canımda mevcut olan günah. On Buyruk, içimde bulunan günahı nasıl açıklayabilir? Bu buyruklar, günahımı şu şekilde açıklarlar: davranışımı, Tanrı’nın kutsal yasası ile kıyasladığım takdirde, düşüncelerimde, sözlerimde ve işlerimde Tanrı’dan ne kadar uzak olduğumu anlayabileceğim. Önce Tanrı’nın yasasına ve sonra kendime baktığım zaman, Tanrı’ya ve insana karşı günah işlediğimi ve kutsal bir Tanrı’nın saf ve lekesiz huzuruna kabul edilemeyeceğimi bileceğim!

Hastanedeki röntgen makinesi nasıl bir insanın bedenindeki sorunu göstermek için yararlı ise, aynı şekilde On Buyruk da bir insanın yüreğindeki yanlışı göstermek için yararlıdır. Ve bir röntgen hasta olan kişiyi nasıl iyileştiremezse, aynı şekilde On Buyruk da günah ile dolu olan yüreğimi iyileştiremez. Günahlı yüreğimin iyileşebilmesi için nasıl Büyük Doktor’a, yani Tanrı’ya geri dönmem gerekir. İçimdeki günah nedeni ile beni bekleyen ölüm ve yargıdan beni kurtaracak olan tek plana yalnızca Tanrı sahiptir.

Belki biri şöyle diyebilir: “Hey, dostum! Bir dakika bekle. Ben iyi bir insanım! Ben hırsızlık yapan, yalan söyleyen ve zina işleyen diğer insanlar gibi değilim.” Eğer bu tür düşüncelere sahipseniz, Tanrı’nın kutsallığını henüz anlamamış olduğunuz ortadadır. Bilmeniz gereken şey şudur: Tanrı, Yargı Günü’nde sizi günahlı komşunuz ile karşılaştırmayacaktır. Sizi kutsal ve mükemmel yasası ile karşılaştıracaktır; ve Tanrı bu yasa hakkında şöyle der: “Yasa’nın her dediğini yerine getirse de, tek konuda ondan sapan kişi, bütün Yasa’ya karşı suçlu olur.” (Yakup 2:10)  “Zina işlemeyeceksin!” diyen Tanrı, aynı zamanda, “Yalan söylemeyeceksin!” de der. Böylece, eğer zina işlemeseniz, ama tek bir yalan bile söyleseniz, Yasa’yı yine de çiğnemiş olursunuz (Yakup 2:11) ve Cennet’e, yani Tanrı’nın Huzuru’na giremezsiniz, çünkü Kutsal Yazılar şöyle der: “Oraya murdar hiç bir şey, iğrenç ve aldatıcı işler yapan hiç kimse asla girmeyecek. “ (Vahiy 21:27) Bizlerin asla kendi çabalarımız aracılığı ile Tanrı’yı hoşnut edemeyeceğimiz kesindir! Tanrı Sözü, bu konuyu şu sözler ile duyurur:

“Hepimiz murdar olanlara benzedik, bütün doğru işlerimiz kirli adet bezi gibi.” (Yeşaya 64:6) “Tanrı, herkesi günahın denetiminde olan günahkarlar olarak yargılar. Doğru kimse yoktur, tek kişi bile yoktur. Hepsi saptı. İyilik eden yok, tek kişi bile! Hiç ayrım yoktur. Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldı!” (Romalılar 3:9, 10, 12, 22, 23)

Eğer bizi yargılaması gerekenin önündeki durumumuz buysa, o zaman O’nun cezasından nasıl kaçabiliriz? Kurtulmak için ne yapmamız gerekir? Umutsuz bir durumda mıyız? Kendi çabalarımızın temelinde umudumuz yoktur. Ama Tanrı’ya şükürler olsun ki, O Ademoğullarını günahın cezasından kurtarmak için bir plan tasarladı!

Şimdi Tevrat’ın Mısır’dan Çıkış kitabının yirminci bölümünü okumaya devam edelim ve Tanrı’nın, Kutsal Yasası’nın Ademoğullarının üzerlerine getirdiği lanetten onları kurtarmak için sağlamış olduğu yolun ne olduğunu görelim. Tanrı, İsrailliler’e On Buyruğu verdikten sonra, Kutsal Yazılar şöyle der:

(Mısır2dan Çıkış 20) ¹⁸Halk gök gürlemelerini, boru sesi duyup, şimşekleri ve dağın başındaki dumanı görünce korkudan titremeye başladı. ²¹Musa, Tanrı’nın içinde bulunduğu koyu karanlığa yaklaşırken, halk uzakta durdu. ²²Sonra Rab Musa’ya şöyle dedi: ‘İsrailliler’e de ki, ‘Göklerden sizinle konuştuğumu gördünüz. ²⁴Benim yanım sıra başka ilahlar yapmayacaksınız. Benim için toprak bir sunak yapacaksınız. Yakmalık ve esenlik sunularınızı, davarlarınızı, sığırlarınızı, onun üzerinde sunacaksınız. Adımı anımsattığım her yere gelip sizi kutsayacağım.”

Böylece Musa, Tanrı’nın kendisine buyurduğu her şeyi bir kitap halinde yazdı. Sonra sabah erkenden kalktı ve Tanrı’nın buyurmuş olduğu gibi Sina Dağı’nın eteğinde bir sunak yaptı. Musa, sunağı yapmayı bitirdiği zaman bazı İsrailli gençlere esenlik kurbanları olarak boğalar kesmelerini ve bu boğaların kanlarını leğenlere doldurmalarını ve etlerini sunakta yakmalarını buyurdu. Sonra Musa boğaların kanını aldı ve bu kanları sunağın, On Buyruğu yazmış olduğu kitabın ve tüm halkın üzerine serpti. Ve şöyle dedi: “Rabbin sizin ile yaptığı antlaşmanın kanı budur.” (Mısır’dan Çıkış 24:4-7)

Böylece Tanrı’nın buyruğu üzerine harekete geçen Musa’nın bir sunak yaptığını, bazı hayvanları kurban ettiğini ve bu hayvanların kanlarını tüm İsrail halkının üzerine serptiğini görüyoruz. Tüm bu yapılanların amacı neydi? Tanrı, ataları Adem, Habil, Nuh, İbrahim, İshak ve Yakup’a öğretmiş olduğu gerçeği İsrailliler’e hatırlatmak istedi. Bu gerçek şuydu: “Kan dökülmeksizin bağışlama olmaz.” (İbraniler 9:22) Tanrı’ya yaklaşmak isteyen herkesin O’na kusursuz bir kurbanın mükemmelliği içinde yaklaşması gerekiyordu.

Tanrı bu hayvan kurbanlarının sunulmasını neden buyurdu? Buyurdu, çünkü Tanrı adildir ve O’nun kutsal yasası, günahların “en küçüğünün” cezasının dahi Tanrı’dan ve O’nun yüce görkeminden uzak kalmak anlamına gelen ölüm ve sonsuz yargı olduğunu bildirir. Ve İsrailoğulları O’nun kutsal buyruklarını yerine getiremedikleri için Tanrı’ya kusursuz bir kurban getirmek zorundaydılar. Öyle ki, bu masum kurban suçlu olanın yerine geçebilsin. Ancak yine de daha önce öğrenmiş olduğumuz gibi, hayvan kurbanlar günahı uzaklaştıramazlar. Hayvan kurbanlar, insanın günahını, Tanrı, Kutsal Kurtarıcı’yı dünyaya gönderinceye kadar yalnızca örtebilirler. Kurtarıcı, Kendisini günah uğruna gönüllü nihai Kurban olarak sunacaktı.

Bugün bu Kurtarıcı’nın gelmiş olduğunu ve günahlarımızın cezasını ilk ve son kez olarak ödemiş olduğunu bildiğimiz için ne mutlu bizlere! Bu Kurtarıcının Adını biliyor musunuz? Evet, O’nun Adı İsa’dır. İsa adı, Rab kurtarır anlamına gelir. İsa’nın yersel babası yoktu. O, gökyüzünden geldi. Tüm Adem soyunda bulunan günahlı doğayı miras almadı. İsa, On Buyruğa eksiksiz olarak itaat etti ve Tanrı’nın adil taleplerinin hepsini yerine getirdi. Çünkü O, günahsızdı. O’na inanan herkesin günahını ortadan kaldıran bir Kurban olarak Yaşamını verebilecek özellikteydi. Kurtarıcı’nın mükemmel kurbanını temel alan Tanrı, sizi ve beni doğru ilan edebilir, çünkü hiç günahı Olmayan, sizin ve benim günahımın cezası için acı çekti.

Sevgili dostlar, bugün öğrendiklerimizin temelinde şu iki çok önemli düşünceyi hatırlayalım.

1.) Öncelikle şunu kesin olarak bilmelisiniz ki, hiç kimse kendisini On Buyruğu yerine getirerek kurtaramaz! Bu konu hakkında Kutsal Yazıların ne söylediğine tekrar kulak verelim: “Yasa’nın gereklerini yapmaya güvenenlerin hepsi lanet altındadır. Çünkü, şöyle yazılmıştır: ‘Yasa Kitabı’nda yazılı olan her şeyi sürekli yerine getirmeyen herkes lanetlidir.’”  (Galatyalılar 3:10) “Çünkü Yasa’nın her dediğini yerine getirse de, tek konuda ondan sapan kişi, bütün Yasa’ya karşı suçlu olur.” (Yakup 2:10) On Buyruğu yerine getirmeye çalışarak hiç kimse kurtulmayacaktır! Buyrukların amacı, günahı açıklamaktır.

2.) Aklımızda tutmamız gereken ikinci düşünce, yalnızca Tanrı’nın günahkarları kurtaracak bir plana sahip olduğudur! Kutsal Yazıların bu konuda ne söylediğini dinleyelim: “Tek Tanrı ve Tanrı ile insanlar arasında tek aracı vardır. O d insan olan ve kendisini herkes için fidye olarak sunmuş bulunan Mesih İsa’dır.” (1.Timoteos 2:5, 6) gerçekten de, sadece Tanrı günahkarları kurtaracak bir plana sahiptir.

Ve şimdi dileyici dostlarımız, sizleri şu iki düşünce ile baş başa bırakıyoruz: On Buyruğu yerine getirmeye çalışarak hiç kimse kurtulmayacaktır. Ve: Günahkarları kurtaracak bir plana sahip olan yalnızca Tanrı’dır.

Dinlediğiniz için teşekkürler..

Bugün çalıştığız konular hakkında Tanrı size anlayış versin ve sizi bereketlesin, çünkü O’nu Sözü şöyle der:

Yasa’nın gereklerini yapmakla hiç kimse Tanrı katında aklanmayacaktır. Çünkü Yasa sayesinde günahın bilincine varılır!”  (Romalılar 3:20)

Buluşma Çadırı

The Tent of Meeting

Mısır’dan Çıkış 24-40, Levililer 16

Dinleyici dostlar, size esenlik olsun.

Ön gördüğü doğruluk yolunu herkesin anlamasını ve bu yola boyun eğmesini isteyen ve O’nun ile sonsuza kadar esenliğe sahip olmasını arzulayan esenlik Rabbi Tanrı’nın adı ile sizleri selamlıyoruz. Doğruluk Yolu adlı programınızı sunmak üzere bugün tekrar sizler ile beraber olabildiğimiz için mutluyuz.

Son dersimizde, İsraillilerin kendilerini Mısır’daki kölelikten kurtaran Rabden nasıl ayrıldıklarını gördük. Musa, Sina Dağı’nda Tanrı’nın Sözü’nü alırken, İsrailliler bir put olarak tapmak üzere kendilerine altından bir buzağı yapıyorlardı. Ama yine de bugün bundan daha zevkli bir öykü dinleyeceğiz. Ancak bu öyküyü can kulağı ile dinlemeliyiz, çünkü anlamı derin bir öyküdür. Tanrı’nın Musa’ya ve İsraillilere Kendisine yaklaşabilmeleri, O’nun ile buluşabilmeleri ve O’na tapınabilmeleri için nasıl davranmaları gerektiğini öğretmek amacı ile çok özel bir çadır yapmalarını söylediğini göreceğiz. Bugünkü dersimizin adı, “Buluşma Çadırıdır.”

Tevrat’ın Mısır’dan Çıkış kitabının yirmi dördüncü bölümünü okuyoruz. Kutsal Yazılar şöyle diyor:

(Mısır’dan Çıkış 24) ¹⁶Rabbin görkemi Sina Dağı’nın üzerine indi. Bulut dağı altı gün örttü. Yedinci gün Rab bulutun içinden Musa’ya seslendi. ¹⁷Rabbin görkemi İsraillilere dağın doruğunda yakıcı bir ateş gibi görünüyordu. ¹⁸Musa bulutun içinden dağa çıktı. Kırk gün kırk gece dağda kaldı.

(Mısır’dan Çıkış 25) ¹Rab Musa’ya şöyle dedi, ²‘İsraillilere söyle, bana armağan getirsinler. Gönülden veren herkesin armağanını alın. ³Onlardan alacağınız armağanlar şunlardır: Altın, gümüş, tunç; ⁴lacivert, mor, kırmızı iplik; ince keten, keçi kılı, ⁵deri, kırmızı boyalı koç derisi, akasya ağacı, ⁶kandil için zeytinyağı, mesh yağı ile güzel kokulu buhur için baharat, ⁷baş kahinin efodu ile göğüslüğü için oniks ve öbür kakma taşlar. ⁸Aralarında yaşamam için bana kutsal bir yer yapsınlar. ⁹Konutu ve eşyalarını sana göstereceğim örneğe tıpatıp uygun yapın.’

Tanrı’nın Musa’ya ne dediğini duydunuz mu? Tanrı, ona çok şaşırtıcı ve harika bir şey söyledi. Tanrı, Kendisine karşı defalarca günah işlemiş olan İsraillilerin arasında konut kurmayı planladı. Böylesine yüce ve kutsal olan Tanrı neden bu günahkarlar ile birlikte yaşamak istiyordu? Ruh olan ve hiçbir şeye ihtiyacı olmayan Tanrı, kendisine sırt çeviren Ademoğulları ile konuşma zahmetine girecekti? Daha önce görmüş olduğumuz gibi Tanrı, insanı Kendi benzeyişinde yarattı, çünkü insan ile paydaşlığa sahip olmak istedi. İnsanın günahı bu paydaşlığı bozdu, ama Tanrı insanın Kendisine geri dönebilmesi için adil bir yol düzenledi. Rab Tanrı’nın görkemli Huzuru’nu İsraillilerin ortasına yerleştirme tasarısının nedeni, günahkarlar için sahip olduğu sonsuz amaçları ve onlara duyduğu büyük sevgiden kaynaklanıyordu. Çok özel bir çadır (tapınma çadırı) ve çok özel yasalar aracılığı ile Tanrı, Adem soyuna kendisine nasıl yaklaşabileceklerini resmetmeyi tasarladı. Daha önce öğrenmiş olduğumuz gibi, Tanrı kutsal olduğu için, günahkarların kendisi ile paydaşlığa sahip olabilecekleri hiç bir yol yoktu. Tanrı, bu nedenle, İsraillilere onların ortasında konut kurabilmesi için Kendisine, O’nun kutsallığına ve görkemine yaraşacak özel bir çadır yapmalarını buyurdu. Tanrı, aynı zamanda bu özel çadır aracılığı ile gelecek kuşaklara Kendisi ve dünyaya göndermeyi planladığı Kurtarıcı hakkında pek çok önemli ders vermeyi de amaçlamıştı.

Tanrı’nın, Musa’ya, İsraillilerin kendisi için yapmaları gereken çadır ile ilgili buyruğunu incelemeden önce, anlamamız gereken şey şudur: Tanrı, onlara, yaşamak için bir yere ihtiyacı olduğundan Kendisine bir çadır yapmalarını söylemedi. Hayır! Dünyayı ve içindeki her şeyi yaratan En Yüce Olan Tanrı, insan eli ile yapılan evlerde yaşamaz. Peygamberlerin Yazılarında Rabbin kendisi şu beyanda bulunur: “Gökler tahtım, yeryüzü ayaklarımın taburesidir. Nerede benim için yapacağınız ev, neresi dinleneceğim yer? Çünkü bütün bunları ellerim yaptı, hepsi böylece var oldu.”  (Yeşaya 66:1, 2; Elçilerin İşleri 7:48, 49)

O zaman Tanrı, İsraillilere neden O’nun Ruhu’nun ve yüceliğinin konut kuracağı bir çadır yapmalarını söyledi? Daha önce de söylemiş olduğumuz gibi, Tanrı İsraillilere ve tüm Adem soyuna onlar ile paydaşlığa sahip olmayı ne kadar çok arzu ettiğini öğretmek istedi. Tanrı aynı zamanda onlara, insanların günahlarından bağışlanabilecekleri ve göklerde Tanrı ile birlikte sonsuza kadar yaşama hakkına sahip olabilecekleri yol ile ilgili bir örnek de vermek istedi.

Böylece Tanrı Musa’ya ve İsraillilere onların ortasında konut kurabilmesi için kendisine bir çadır yapmalarını buyurdu. Ancak yine de bu Buluşma Çadırı sıradan bir çadıra benzemeyecekti. Aslında Kutsal Yazılar buluşma Çadırının nasıl yapılması gerektiğini ayrıntılı olarak tanımlayan elli bölüm içerirler. Bu bölümlerde derin bilgiler bulunur ve bu bilgilerin tamamından söz etmek için yeterli zamanımız yoktur. Ancak en önemli konuları özetleme girişiminde bulunabileceğiz.

Bu Buluşma Çadırı hakkında ilk bilmeniz gereken şey, Tanrı’nın Musa’ya bu çadırda iki oda bulunması gerektiğini söylemiş olmasıdır. Buluşma Çadırı tek bir çadırdı, ama çadırı iki odaya ayırmak için güzel ve ağır bir perdenin (peçe) yapılması gerekiyordu.

İlk odanın adı Kutsal Yer’di. Bu odaya kahinlerin (Wolof dilinde: kahin, derviş, ruhsal önder) dışında hiç kimse giremezdi. Tanrı, kahinleri Harun’un soyundan seçmişti; kahinler, günahı örten kurbanlar olarak hayvanları öldüren kişilerdi. Bu odada üç şey bulunurdu. Üzerinde buhur yakılan bir altın masa, kandillik ve tapınma sırasında üzerine Tanrı’nın önünde sunulan özel bir ekmeğin konulduğu bir masa.

Çadırın ikinci odasının adı, En Kutsal Yer’di (Kutsallar Kutsalı). En Kutsal Yer olarak adlandırılmasının nedeni şuydu: Çadır tamamlandıktan sonra Tanrı aşağı inmeyi ve bu odayı görkemli yüceliği ile doldurmayı planlamıştı. En Kutsal Yer, gökyüzünün (Cennetin) bir örneğiydi. Bu gerçeğin bir sonucu olarak da bu oda, yalnızca Tanrı’ya aitti. Tanrı bundan dolayı Musa’ya, En Kutsal Yer’e girmeye çalışan kişinin öleceğini söylemişti. Bu yere yalnızca baş kahin yılda bir kez olmak üzere girebilirdi. Ayrıca, Tanrı’nın buyurduğu üzere, bu yere girerken kendisinin ve halkın günahları için bir kurban kanı getirmek zorundaydı.

En Kutsal Yer’in içinde durmak üzere, Tanrı Musa’ya akasya ağacından bir sandık yapmasını ve bu sandığı saf altın ile kaplamasını buyurdu. Bu sandık, Antlaşma Sandığı olarak adlandırılır. Antlaşma Sandığı’nın içinde üzerlerinde On Buyruğun yazılı olduğu iki taş tablet Kan, yaşam karşılığı günah bağışlatır. muhafaza edilirdi. Sandığın üstüne altından bir kapak yerleştirildi; Tanrı’nın İsrailoğullarının günahlarını bağışlayabilmesi için baş kahinin yılda bir kez bir hayvanın kanını bu altın kapağın üstüne serpmesi gerekirdi. Tanrı, bu nedenle bu kapağa Kefaret Örtüsü (ya da Merhamet Yeri) adını vermiştir. (Wolof dilindeki birebir çevirisi: vasıta, araç ya da bağışlama yeri)

Tanrı bundan sonra Musa’ya, Buluşma Çadırı’nın etrafına germek için nasıl yüksek bir perde yapması gerektiğini gösterdi. Bu avlu duvarı beyaz bir perdeden yapılacaktı. Çadırı çevreleyen bu perdenin bir kapısının olması gerekiyordu. Böylece Buluşma Çadırına sadece avludaki bu perdeden duvarda yer alan kapı aracılığı ile girilecekti. Tanrı, Musa ve İsraillilere, avlunun içindeki bu kapının önüne tunçtan bir sunak yerleştirmelerini buyurdu. Avlu kapısından geçen herkesin önce bu sunaktan geçmesi gerekiyordu. Tanrı, İsraillilere ve tüm Adem soyuna O’na nasıl yaklaşmaları gerektiğini bu kapı aracılığı ile öğretmek istedi. İsraillilerin Tanrı’ya nasıl yaklaşmaları gerekiyordu? Bir kurbanın kanı aracılığı ile.

Tanrı’nın konutuna girmeyi arzulayan herkesin günahın bir bedeli olarak yanında bir hayvan kurbanı ile gelmesi gerekliydi. Tanrı, İsraillilere, O’na hiç kimsenin kurban kanının temeli dışında yaklaşamayacağını öğretmek istiyordu. Tanrı, bu nedenle Musa’ya şöyle demişti: “Çünkü canlılara yaşam veren kandır. Ben onu size sunakta kendinizi günahtan bağışlatmanız için verdim.” (Levililer 17.11) (Wolof dilinde kefaret: aracılığı ile günahların bağışlanabileceği vasıta)

Bu nedenle, eğer biri Tanrı’ya tapınmak isterse, önce günahlarının bağışlanması için bir hayvan kurbanı sumak zorundaydı. Tapınan kişi, Buluşma Çadırı’nın avlusuna, bir boğa, bir koyun ya da bir kuş getirmek zorundaydı. Sunağın önünde getirmiş olduğu hayvan kurbanın başının üzerine ellerini yerleştirmesi, Tanrı’ya bir günahkar olduğunu ve günahları nedeni ile ölmeyi hak ettiğini itiraf etmesi talep edilirdi. Bunları yaptıktan sonra hayvanı öldürürdü. Daha sonra bir kahin kurbanın kanını alır ve onu sunağın üzerine, sunağın çevresindeki yere ve serper ve sonra kurbanı sunağın üzerinde yakardı. Tanrı, bu şekilde suçlu kişinin günahlarını bağışlayabilirdi(örterdi), çünkü masum hayvan kurban onun yerine ölmüş olurdu.

İsrailliler, bu kurbanları her yıl defalarca tekrar etmek zorundaydılar. Hayvan kurbanlar, Tanrı’nın kutsallığını sonsuza kadar tatmin edemezler. Onlar yalnızca Tanrı’nın, Kendi adaletinden ödün vermeksizin Adem soyunu günah borcundan kalıcı olarak kurtarmak için gelecek ve günahkarların yerine ölecek olan Kurtarıcı’nın geçici örnekleriydiler.

Kurtarıcı’nın günahkarlar için ne yapacağını örnek olarak göstermek amacı ile Tanrı İsrailliler için her yılın bir gününü düzenledi; Baş kahin Buluşma Çadırının En Kutsal Yer olarak adlandırılan ikinci odasına gireceği gün, Kefaret Günü olarak adlandırılırdı (Wolof dilinde: Tanrı’nın günahları örttüğü gün). Yılın o tek gününde (Ekim’de) Baş kahin, En Kutsal Yere girme ve Antlaşma Sandığı’nın kefaret kapağının üzerine kan serpme yetkisine sahipti. Baş kahin En Kutsal Yere kendisinin ve halkın günahları için Tanrı’ya adamış olduğu kusursuz hayvanın kanı olmaksızın asla giremezdi. Tanrı, bu şekilde Kurtarıcı’nın nasıl geleceğini, Tanrı’nın günahkarları bağışlayabilmesi ve onları sonsuza kadar huzuruna kabul edebilmesi için Kanını dökeceğini öğretiyordu.

Ah dinleyici dostlar, bugünkü dersimizin konusu gerçekten çok derin ve harika! Aslında söylemek istediğimiz daha o kadar çok şey var ki, ancak bunu yapabilecek zamana sahip değiliz. Ama yine de sizler ile vedalaşmadan önce, Buluşma Çadırı hakkında anlamanız gereken başka bir şey daha var: Mısır’dan Çıkış kitabının son bölümünde Kutsal Yazılar, şöyle der:

“Her şeyi tıpkı Tanrı’nı Musa’ya buyurduğu gibi yaptılar. Musa baktı; bütün işlerin Rabbin buyurduğu gibi yapılmış olduğunu görünce onları kutsadı. O zaman bulut buluşma Çadırını kapladı ve Rabbin görkemi konutu doldurdu. Musa Buluşma Çadırı’na giremedi, çünkü bulut her yeri kaplamış, rabbin görkemi konutu doldurmuştu.”  (Mısır’dan Çıkış 39:42, 43; 40:34, 35)

Ne olduğunu görüyor musunuz? Buluşma Çadırı hazır olduktan sonra, Tanrı’nın görkemi çadırın üzerine indi ve En Kutsal Yeri doldurdu. Tanrı’nın yüceliğinin ışığı, güneş ışığının parlaklığını dahi bastırdı. Tüm bu konular ile ilgili olarak hatırlamamız gereken şey, Tanrı’nın, dünyanın Kurtarıcısı gökyüzünden indiği ve Ademoğulları’nın arasında yaşamaya geldiği zaman, gelecek olan daha büyük bereketleri resmettiğidir. Kurtarıcı’nın Kendisi, gerçek Buluşma Çadırıdır. Tanrı’nın bu çadırı vermesinin nedeni, O’nun ile sonsuza kadar yakın ve harika bir ilişkinin tadını çıkarmamız içindir. Kutsal Müjde’de (İncil) yazılı olduğu gibi:

“Başlangıçta Söz vardı ve Söz Tanrı ile birlikteydi ve söz Tanrı’ydı. Söz beden alıp aramızda yaşadı. Ve O’nun yüceliğini gördük. O, dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusudur!”  (Yuhanna 1:1, 14, 29)

Evet, Kurtarıcı, Buluşma Çadırı ve hayvan kurbanlar tarafından sembolize edilen her şeyi yerine getirendir. Çünkü O yalnızca dünyaya gelmedi ve aramızda yaşamadı, ama aynı zamanda bizim Tanrı ile sonsuz ilişkiye sahip olabilmemiz için günahkarlar uğruna mükemmel Kurban olarak kanını da döktü.

Bugün çalıştıklarımız, anlaması güç konular mıydı? O zaman Tanrı’nın Sözü’nde bazen anlaşılması zor olan şeylerin var olduklarını, ama bu gerçeğin bizi doğru olmaktan alıkoyamayacağını hatırlayalım. Rabbin şu sözlerini asla unutmayalım: “Çünkü benim düşüncelerim sizin düşünceleriniz değil, sizin yollarınız benim yollarım değil! Çünkü gökler yeryüzünden nasıl yüksekse, yollarım da sizin yollarınızdan, düşüncelerim düşüncelerinizden yüksektir!”  (Yeşaya 55:8, 9)

Bugünkü zamanımız sona erdi.

Tanrı sizi bereketlesin. Kutsal Yazıların şu ayetleri ile size veda ediyoruz:

“Tanrı’nın zenginliği ne büyük, bilgeliği ve bilgisi ne derindir! O’nun yargıları ne denli akıl almaz, yolları ne denli anlaşılmazdır. Rabbin düşüncesini kim bilebildi? Ya da kim O’nun öğütçüsü olabildi? Kim Tanrı’ya bir şey verdi ki, karşılığını O’ndan isteyebilsin? Her şeyin kaynağı O’dur; her şey O’nun aracılığı ile ve O’nun için var oldu. O’na sonsuza dek yücelik olsun. Amin!”  (Romalılar 11:33-36)

Tunç Yılan

The Bronze Snake

Çölde Sayım 20, 21

Dinleyici Dostlar, size esenlik olsun.

Ön gördüğü doğruluk yolunu herkesin anlamasını ve bu yola boyun eğmesini isteyen ve O’nun ile sonsuza kadar gerçek esenliğe sahip olmasını arzu eden, esenlik Rabbi Tanrı’nın adı ile sizleri selamlarız. Doğruluk Yolu adlı programınızı sunmak üzere bugün tekrar sizler ile beraber olabildiğimiz için mutluyuz.

Son programımızda, Tevrat’ın dördüncü kısmı olan Çölde Sayım adlı kitapta, İsraillilerin, Tanrı’nın İbrahim, İshak, Yakup ve onların soylarına vaat ettiği ülke olan Kenan sınırına nasıl vardıklarını görmüştük. Tanrı’nın planı ülkede yaşayan tüm kötü devleri yok etmek ve ülkedeki her şeyi İsraillilerin eline vermekti. Ancak İsrail halkının çoğu bu devlerden korktu ve Tanrı’nın Kenan ülkesini kendilerine verme konusundaki vaadine inanmadı.

Tanrı’nın, imansızlıklarından dolayı İsraillileri nasıl yargıladığını okuduk. Onlara şöyle dedi:

“Sizi yerleştireceğime ant içtiğim ülkeye Yefunne oğlu Kalev ile Nun oğlu Yeşu’dan başkası girmeyecek.   Çünkü onlarda başka bir ruh var, tüm yürekleri ile ardımca yürüdüler. Onların soyu orayı miras alacak. Tutsak edilecek dediğiniz çocuklarınızı oraya, sizin reddettiğiniz ülkeye götüreceğim; orayı tanıyacaklar. Size gelince cesetleriniz bu çöle serilecek.”   (Çölde Sayım 14: 30, 24, 31, 32)

Burada anlamamız gereken nokta şudur: Tanrı, İsraillileri bol bol bereketlemek istedi, ama iman etmedikleri için onları bereketleyemedi. Rabbin, onlara vaat ettiğine inanmayı reddettikleri için Tanrı, İsraillileri, O’na inanmayan yirmi yaş üstündeki herkes ölünceye kadar kırk yıl boyunca çölde dolaşmaya mahkum etti.

Şimdi İsraillilerin imansızlıklarından dolayı çölde harcadıkları kırk yıl tamamlanıncaya kadar neler olduğunu görmek için Çölde Sayım kitabını okumaya devam edelim. Yirminci bölümü okuyoruz:

(Çölde Sayım 20) ¹ İsrail topluluğu birinci ay Zin Çölü’ne vardı, halk Kadeş’te konakladı. Miryam orada öldü ve gömüldü. ²Ancak topluluk için içecek su yoktu. Halk, Musa ile Harun’a karşı toplandı. Musa’ya, ‘Keşke kardeşlerimiz Rabbin önünde öldükleri zaman, biz de ölseydik!’ diye çıkıştılar, ⁴‘Rabbin topluluğunu neden bu çöle getirdiniz? Biz de hayvanlarımız da ölelim diye mi? ⁵Neden bizi bu korkunç yere getirmek için Mısır’dan çıkardınız? Ne tahıl, ne incir, ne üzüm ne de nar var? Üstelik içecek su da yok!’

İsraillilerin neler söylediklerini işitiyor musunuz? Tanrı’nın onlar ve babaları için Mısır’da ve çölde yaptığı iyiliklerden sonra yürekleri minnettarlık ve güven ile mi doluydu? Hayır! Aynı daha önceden babalarının yapmış olduklarını yapıyorlardı. Homurdanıyorlardı! Çölde dolaşmaktan elbette bezmişlerdi, ama hatırlamaları gereken şuydu: Kenan ülkesine henüz girememiş olmalarının nedeni kendi imansızlıklarıydı. İsraillilerin içecek sularının olmadığı doğruydu. Ama o zaman neden Tanrı’ya dua etmediler? Kurak çölde kırk yıl boyunca onlar ile ilgilenen Tanrı, onlara içmeleri için su sağlayamaz mıydı? Elbette sağlayabilirdi! Tanrı, onların tüm ihtiyaçlarını sağlamak istedi! Ama İsrailliler yine de Tanrıları Rabbe tam yürekleri ile güvenmediler.

Daha sonra neler olduğunu görmek için bölümü okumaya devam edelim. Kutsal Yazılar şöyle der:

(Çölde Sayım 20) ⁶Musa ile Harun topluluktan ayrılıp Buluşma Çadırının giriş bölümüne gittiler, yüzüstü yere kapandılar. Rabbin görkemi onlara göründü. ^7-8Rab, Musa’ya, ‘Değneği al’ dedi, ‘Sen ve ağabeyin Harun topluluğu toplayın. Halkın gözünün önünde su fışkırması için kayaya buyruk verin. Onlar da hayvanları da içsin diye kayadan onlara su çıkaracaksınız.’

⁹Musa, kendisine verilen buyruk uyarınca değneği Rabbin önünden aldı. ¹⁰Musa ile Harun topluluğu kayanın önüne topladılar. Musa, ‘Ey siz, başkaldıranlar, beni dinleyin!’ dedi, ‘Bu kayadan size su çıkaralım mı?’ ¹¹Sonra kolunu kaldırıp değneği ile kayaya iki kez vurdu. Kayadan bol su fışkırdı, topluluk da hayvanları da içti. ¹²Rab, Musa ile Harun’a, ‘Madem İsraillilerin gözü önünde beni kutsallığımı sayarak bana güvenmediniz’ dedi, ‘Bu topluluğu kendilerine vereceğim ülkeye de götürmeyeceksiniz.’

Neler olduğunun farkında mısınız? İsrail topluluğunun içecek suyu olsun diye Tanrı’nın Musa’ya verdiği buyruk neydi? Tanrı, onlara, ‘Kayaya buyruk verin!’ dedi. Musa, kayaya buyruk vererek Tanrı’ya itaat etti mi? Hayır! Öfkeli Musa, kayaya iki kez vurdu. Bu davranışı, Tanrı’nın iyiliği nedeni ile kayadan su fışkırtılmasına engel olmadı. Ama Musa’nın yaptığı Tanrı’nın hoşuna gitmedi. Bu davranışı nedeni ile Tanrı onu cezalandırdı ve şöyle dedi: “İsraillilerin gözlerinin önünde benim kutsallığımı sayarak bana güvenmediğiniz için bu topluluğu kendilerine vereceğim ülkeye de götürmeyeceksiniz.’

Belki bizim düşüncemize göre Tanrı’nın Musa’ya verdiği ceza gereğinden fazla ağırdı. Ancak yine de şu gerçeği hatırlamamız gerekir: Tanrı’yı hoşnut eden O’nun Sözü’ne iman etmek ve Sözü’ne itaat etmektir. Tanrı- peygamber Musa’nın ağzından çıksa bile – Sözü2ne karşı olan herhangi bir şeyi kabul edemez.

Tanrı adam kayırmaz ve taraf tutmaz. Evet, Musa büyük bir peygamberdi, ama o da hepimiz gibi yalnızca bir insandı. Bu nedenle, Adem’in soyundan gelen herkes gibi o da bir günahkardı. Tanrı’nın peygamberi Musa bile, iyi işleri nedeni ile kendisini kurtaramadı. Adem’in soyundan gelen herkes gibi onun da kusurları vardı ve doğru olan her şeyi yapmadı. Tüm İsrailliler gibi peygamber Musa da Tanrı’nın ön gördüğü kurtuluş yolu aracılığı ile kurban edilen hayvan kanı sayesinde kurtuluş aldı. Musa’nın günahı aracılığı ile Tanrı bize, herkesin günah işlediğini ve Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldığını hatırlatmak ister. Tanrı’nın önünde tüm insanlar suçludurlar. Herkes günah işledi. Doğru olan hiç kimse yoktur! Günahkarları kurtarmak için gökyüzünden gelen mükemmel doğruluğa sahip Kurtarıcının dışında Tanrı’nın doğru yolundan herkes sapmış ve tümü yararsız olmuştur.

İsraillilerin öyküsüne devam ettiğimizde yirminci bölümün sonunda Musa’nın ağabeyi Harun’un Hor Dağı’nda nasıl öldüğünü ve İsrail topluluğunun onun için nasıl otuz gün yas tuttuğunu okuruz.

Bu olaydan sonra, yirmi birinci bölümde Kutsal Yazılarda şunları okuruz:

(Çölde Sayım 21) ⁴Edom ülkesinin çevresinden geçmek için Kızıldeniz yolu ile Hor Dağından ayrıldılar. Ama yolda halk sabırsızlandı. ⁵Tanrı’dan ve Musa’dan yakınarak, ‘Çölde ölelim diye mi bizi Mısır’dan çıkardınız?’ dediler, ‘Burada ne ekmek var ne de su. Ayrıca bu iğrenç yiyecekten de tiksiniyoruz!’

⁶Bunun üzerine Rab halkın arasına zehirli yılanlar gönderdi. Yılanlar ısırınca İsrailliler’den bir çok kişi öldü. ⁷Halk, Musa’ya gelip, ‘Rabden ve senden yakınmak ile günah işledik. Yalvar da Rab aramızdan yılanları kaldırsın’ dedi. Bunun üzerine Musa halk için yalvardı. ⁸RAB, Musa’ya, ‘Bir yılan yap ve onu bir direğin üzerine koy. Isırılan herkes ona bakınca yaşayacaktır’ dedi. ⁹Böylece Musa tunç bir yılan yaparak direğin üzerine koydu. Yılan tarafından ısırılan kişiler tunç yılana bakınca yaşadı.

İnsanı hayrete düşüren bu öykü hakkında biraz düşünelim. Tanrı, İsraillilerin arasına neden zehirli yılanlar gönderdi? Tanrı bu yılanları onların günahları nedeni ile gönderdi. Tanrı’ya ve Musa’ya karşı nasıl konuştuklarını ve Tanrı’nın onlara gökten gönderdiği yiyeceği nasıl küçümsediklerini duyduk. Tanrı bundan dolayı onları ısırsınlar diye aralarına zehirli yılanlar gönderdi ve bu yılanlar pek çok kişinin ölmesine neden oldular.

Ölümden kurtulabilmek için İsraillilerin yapabilecekleri şey neydi? Yılan belasından kendilerini kurtarabildiler mi? Kendilerini yılanların öldürücü zehrinden iyileştirebildiler mi? Bunu yapmaları imkansızdı! O zaman geriye kalan yapabilecekleri tek şey neydi? Yardım etmesi ve kurtarması için Tanrı’ya feryat edebilirlerdi! Ve onlar da böyle yaptılar. İsraillilerin nasıl tövbe ederek Musa’ya gittiklerini ve ona şöyle dediklerini işittik: “Biz günah işledik! Sana ve Tanrı’ya karşı suç işledik! Tanrı’ya bizim için dua et ki, bize merhamet etsin ve bu yılanları yok etsin!”

Tanrı yılanları yok etti mi? Tanrı, yılanları yok etmekten bile daha iyisini yaptı. Tanrı, Musa’ya tunçtan bir yılan yapmasını ve onu bir direğin üzerine koymasını söyledi; böylelikle “ısırılan herkes ona bakınca yaşayacaktı.”  Tanrı’nın çözümü buydu. Eğer yılan birini ısırırsa, bu kişinin yapması gereken tek şey, direğin üzerinde asılı duran tunç yılana bakmaktı ve böyle yaptığı takdirde iyileşecekti! Tanrı’nın düzenlediği kurtuluş yolu buydu: Bak ve yaşa!

Tanrı, Musa’nın bir direğin üzerine koyduğu bronz yılana bakan herkesi iyileştirmeye söz vermişti. O zaman bu durumda bakmayı reddeden kişilere ne oldu? Acı veren bir ölüm ile öldüler. Ama Tanrı’nın sözüne inanan ve tunç yılana bakan kişiler ölümden kurtarıldılar, çünkü Tanrı, şu sözleri söyleyerek onlara vaatte bulunmuştu, “Isırılan herkes ona bakınca yaşayacaktır.”

Bu öykü gerçekten de büyüleyici bir öyküdür, ama görevi bizi büyülemek değil, bize ders vermektir. Tanrı bize hepimizin İsrailliler gibi olduğumuzu göstermek ister. Bizler de günahkarlarız, Tanrı’ya ve insana karşı sık sık homurdanmamızın nedeni budur; düşüncelerimiz, sözlerimiz ve eylemlerimiz ile Tanrı’yı gücendiririz. Şeytan İsraillileri ısıran zehirli yılana benzer. Ve günah, onları öldüren zehir gibidir. Şeytan, Adem’in tüm çocuklarını ısırdı ve günahın zehri, Tanrı bizler için bir çözüm sağlamadığı sürece sonsuza kadar mahvolmamıza neden olacaktır. Günahın bedeli, sonsuz ateşte mahvolmaktır ve bizler kendi gücümüz ile bu bedelden kaçamayız. Ama yine de Tanrı’ya övgüler olsun, çünkü O nasıl İsraillileri yılanların zehrinden kurtarmak için bir kurtuluş planı tasarladıysa, aynı şekilde Adem’in çocukları olan bizler için de günahın zehrinden kurtarılmamız için bir plan tasarlamıştır.

Bugün bu programı dinlemekte olan sizler, Tanrı’nın, günahın neden olduğu lanetten sizi kurtarmak için ne yaptığını biliyor musunuz? Musa, çölde, tunç yılanı yukarı kaldırdıktan yaklaşık bin beş yüz yıl sonra kutsal Kurtarıcının ne söylediğine kulak verelim: “Musa, çölde yılanı nasıl yukarı kaldırdıysa, İnsanoğlu’nun da (dünyanın Kurtarıcısı) öylece yukarı kaldırılması gerekir, öyle ki, O’na iman edenlerin hiç biri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun!”  (Yuhanna 3:14, 16)

Kutsal Müjde’deki (İncil) bu ayetten, Musa’nın çölde yukarı kaldırdığı tunç yılanın, ölüm gücünü elinde bulunduran şeytanı yenebilmesi için gelecek ve çarmıhta ölecek olan Kurtarıcının bir örneği (gölgesi, resmi, sembolü) olduğunu öğreniyoruz (İbraniler 2:14) Ne kadar harika bir mesaj! Daha sonraki derslerde keşfedeceğimiz gibi Kurtarıcının ölümü ve dirilişi aracılığı ile Adem’in çocukları için sonsuza kadar var olacak olan bir kurtuluş, esenlik ve sevinç kapısı açtı. Tanrı’nın sizden istediği tek şey kendi kendinizi günahın gücünden kurtaramayacağınızı itiraf etmeniz ve Tanrı’nın sizin günah borcunuzu ödemek için çarmıhta ölen Kurtarıcı ile ilgili tanıklığına yüreğinizde inanmanızdır. Tanrı şöyle der: Kurtarıcıya bakın ve yaşayacaksınız! O’na iman edin ve Tanrı size şifa verecektir. Sizi günahın zehrinden kurtaracak ve sizin için göklerde Kendi Huzurunda sonsuz bir konut hazırlayacaktır!

Tanrı, yaşlı ve genç, erkek ve kadın, zengin ve yoksul herkese: “Bakın ve yaşayın!” demektedir. Tanrı’nın gönderdiği güçlü Kurtarıcıya bakın ve kurtulacaksınız! Ama Tanrı aynı zamanda şöyle de demektedir: Eğer bakmayı reddederseniz, Tanrı’nın, aracılığı ile günah için tek tedaviyi sağladığı Kurtarıcıya inanmazsanız, o zaman “günahlarınızın içinde öleceksiniz!” (Yuhanna 8:24) Tanrı’nın adil yasası, O’nun sağladığı çözümü kabul etmeyenlerin mahvolacaklarını ilan eder. Tanrı’nın, Adem’in oğullarının günahın zehrinden tedavi edilebilmeleri için bundan başka bir çözümü yoktur. Siz, tüm peygamberlerin, hakkında yazmış oldukları Kurtarıcıya baktınız mı? Eğer yalnızca ve sadece O’na güvenecek olursanız, sizi temizleyecek ve size sonsuz yaşam verecektir. Kutsal Yazılardaki sözlere yeniden kulak verin: “Musa, çölde yılanı nasıl yukarı kaldırdıysa, İnsanoğlu’nun da (dünyanın Kurtarıcısı) öylece yukarı kaldırılması gerekir, öyle ki, O’na iman edenlerin hiç biri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun!”  (Yuhanna 3:14, 16)

Sevgili dinleyiciler, bugün için ayrılan zamanımız sona erdi. Dinlediğiniz için teşekkürler. Bir sonraki programda, Tanrı isterse, Musa peygamberin son sözleri üzerinde düşüneceğiz ve böylece kutsal Tevrat’taki çalışmamızı tamamlamış olacağız.  Siz O’nun şu vaadi üzerinde derin düşünürken O da sizi bereketlesin:

“(Bana dönün, kurtulursunuz!)”  (Yeşaya 45:22)

Yeşu ve Kenan Ülkesi

Joshua and the Land of Canaan

Yeşu

Dinleyici dostlar, size esenlik olsun.

Ön gördüğü doğruluk yolunu herkesin anlamasını ve bu yola boyun eğmesini isteyen ve O’nun ile sonsuza kadar esenlik içinde yaşamasını arzu eden esenlik Rabbi Tanrı’nın adı ile sizleri selamlıyoruz. Doğruluk Yolu adlı programınızı sunmak üzere bugün tekrar sizler ile beraber olabildiğimiz için mutluyuz.

Son programımızda Peygamberlerin Yazılarının ilk kitabı olan Musa’nın Tevrat’ında yaptığımız çalışmayı bitirmiştik. Kutsal Tevrat’ta günahın dünyaya nasıl girdiğini ve varlığı ile birlikte bir lanet getirdiğini gördük. Ama buna rağmen, Rab Tanrı’nın aynı zamanda yapmış olduğu harika planı aracılığı ile Adem’in soyunu günahın getirdiği lanetten kurtarmak için dünyaya bir Kurtarıcı göndermeyi nasıl vaat ettiğini de gördük. Tanrı, Kurtarıcıyı dünyaya göndermek için yaptığı planı uygulamak amacı ile İbrahim’i, baba evini ve ülkesini terk etmeye ve çok uzaktaki Kenan ülkesine doğru hareket etmeye çağırdı. Tanrı, İbrahim’in soyundan yeni bir ulus oluşturmayı planladı; Kurtarıcı bu soydan dünyaya gelecekti. İbrahim, Kenan ülkesine vardıktan sonra Tanrı ona tekrar göründü ve ona söylediği şu sözler aracılığı ile vaatte bulundu: “Şimdi bir yabancı olarak yaşadığın Kenan ülkesinin topraklarını sonsuza dek mülkünüz olmak üzere sana ve soyuna vereceğim!”  Bugün, Tanrı’nın çok uzun zaman önce İbrahim’e verdiği vaadi nasıl yerine getirdiğini ve Kenan ülkesini, İbrahim’in soyu olan İsraillilere nasıl verdiğini göreceğiz. Kenan, bu gün İsrail olarak adlandırılan ülkedir.

Son programımızda, Tevrat’ın son bölümünde, Musa’nın Kenan ülkesini gören bir dağda öldüğünü dinledik. Musa öldükten sonra onun yardımcısı Yeşu İsrail halkının yeni önderi (Wolof dilinde: yükü miras aldı ) oldu. Yeşu’nun Musa’nın yerini alması, Tanrı’nın tasarısıydı. Daha önce pek çok kez Yeşu’dan söz edildiğini görmüştük. Yeşu’yu diğerlerinden ayıran özelliği, İsraillilerin çoğu inanmasa bile, onun Tanrı’nın söylediği her söze inanmasıydı. Yeşu, İsrailliler Kenan ülkesinin sınırına ilk vardıkları zaman, Tanrı’ya inanan iki casustan biriydi. İsrailliler onu taşlayarak öldürmeye hazırdılar, onu öldürmek istemelerinin tek nedeni kendilerini, Rabbe inanmaları ve Kenan ülkesine sahip çıkmaları için teşvik etmesiydi. Bugün, İsraillilerin kırk yıl önce reddettikleri bu Yeşu’nun Tanrı’nın, onları Kenan ülkesine götürmek için seçtiği önder ile aynı kişi olduğunu göreceğiz.

Bugün okuduğumuz Yeşu kitabı, Kutsal Yazılarda, Tevrat (Torah) ve Mezmurlar (Zebur) arasında yer alır. Yeşu kitabı, Tanrı’nın uzun zaman önce İbrahim’e verdiği vaadi nasıl yerine getirdiğini anlatır. Tanrı İbrahim’e şöyle dedi: “Bir yabancı olarak yaşadığın toprakları, bütün Kenan ülkesini sonsuza dek mülkünüz olmak üzere sana ve soyuna vereceğim!”  (Yaratılış 17:8)

Kronolojik çalışmamızın bu noktasında İsraillilerin henüz kendilerine ait bir ülkeleri yoktu. Hala çölde dolaşıyorlardı. Ayrıca, yaşayacakları Kenan ülkesi, güçlü savaşçılardan oluşan devler ile doluydu. Ama Her Şeye Gücü Yeten Tanrı, Kenan ülkesinde yaşayanları, işledikleri pek çok iğrenç günah nedeni ile bu ülkeden kovmayı ve bu bolluk ülkesine İsraillileri yerleştirmeyi planladı.

Şimdi Yeşu’nun ve İsraillilerin ülkeye nasıl girdiklerini ve ülkeyi fethederek ona nasıl sahip olduklarını görelim. Kutsal Yazılar, kitabın ilk bölümünde şunları yazar:

(Yeşu 1) ¹Rab, kulu Musa’nın ölümünden sonra onun yardımcısı Nun oğlu Yeşu’ya şöyle seslendi: ²“Kulum Musa öldü. Şimdi kalk, bütün halk ile birlikte Şeria Irmağı’nı geç. Size, İsrail halkına vereceğim ülkeye girin. ³Musa’ya söylediğim gibi, ayak basacağınız her yeri size veriyorum.⁴ Sınırlarınız çölden Lübnan’a, büyük Fırat Irmağından – bütün Hitit ülkesi dahil – batıdaki Akdeniz’e kadar uzanacak. ⁵Yaşamın boyunca hiç kimse sana karşı koyamayacak; nasıl Musa ile birlikte oldumsa, seninle de birlikte olacağım. Seni terk etmeyeceğim, seni yüz üstü bırakmayacağım.

⁶Güçlü ve yürekli ol. Çünkü halkı, atalarına vereceğime ant içtiğim ülkeyi miras almaya sen götüreceksin. ⁷Yeter ki, güçlü ve yürekli ol. Kulum Musa’nın sana buyurduğu Kutsal Yasa’nın tümünü yerine getirmeye dikkat et. Gittiğin her yerde başarılı olmak için bu yasadan ayrılma, sağa sola sapma. ⁸Yasa Kitabında yazılanları dilinden düşürme. Tümünü özen ile yerine getirmek için gece gündüz onu düşün. O zaman başarılı olacak ve amacına ulaşacaksın. ⁹Sana güçlü ve yürekli ol demedim mi? Korkma, yılma. Çünkü Tanrın Rab gideceğin her yerde seninle birlikte olacak. ¹⁰Bunun üzerine Yeşu, halkın görevlilerine şöyle buyurdu: ¹¹“Ordugahın ortasından geçip halka şu buyruğu verin: ‘Kendinize kumanya hazırlayın, çünkü Tanrınız Rabbin size vereceği ülkeye girip orayı mülk edinmek için üç gün sonra Şeria Irmağını geçeceksiniz.’”

Bundan sonra Kutsal Yazılar Yeşu’nun nasıl iki casus gönderdiğini ve onlara, “Gidip ülkeyi, özellikle de Eriha’yı araştırın!” dediğinden söz ederler. İki casus gittiler ve Eriha kentini ve kenti çevreleyen yüksek, sağlam duvarları araştırdılar. Gece olunca, iki casus Eriha kentinde saklandı ve Rahav adlı bir fahişenin evinde kaldılar. Ancak, bazı Erihalılar İsrail casuslarının Rahav’ın evine girdiklerini gördüler. Haber vermek için hemen krala koştular ve şöyle dediler: “İki İsrailli casusluk etmek amacı ile kente girdi.” Kral, iki casusu tutuklatmak için Rahav’ın evine askerler gönderdi, ama Rahav onları damda gizledi.

Askerler gittikten sonra Rahav, iki casusu yanına çağırarak onlara şöyle dedi: “Tanrınız Rabbin gerçek Tanrı olduğunu biliyorum. Rabbin yaşadığım kenti ve tüm Kenan ülkesini sizin ellerinize teslim edeceğini de biliyorum. Sizden ötürü dehşete kapıldık, ülkede yaşayan herkesin korkudan dizlerinin bağı çözüldü, çünkü Mısır’dan çıktığınızda Rabbin Kızıldeniz’i önünüzde nasıl kuruttuğunu ve tüm düşmanlarınızı nasıl yok ettiğini duyduk. Ben Tanrınız Rabbin gerçek Tanrı olduğuna inanıyorum. Bu nedenle sizden Rab adına ant içmenizi istiyorum; gelip kentimizi fethettiğiniz zaman benim size iyilik etiğim gibi siz de bana ve aileme iyilik ederek beni ve ailemi koruyacak ve sağ bırakacaksınız. İki casus ona şu yanıtı verdi: “Tanrı, kentini elimize teslim ettiğinde, seni ve seninle birlikte evinde bulunan herkesi koruyacağız.”

Üçüncü bölümde Kutsal Yazılar, İsrail halkının Kenan ülkesine girmek için Şeria Irmağı’nı geçmeleri gerektiğini, ama ırmağın derin ve sularının kabarık olduğunu anlatırlar. İki ya da üç milyon kişiden oluşan bir topluluk bu derin ırmaktan nasıl geçecekti? Bu soruyu yanıtlamak çok kolay, çünkü onlar için Kızıldeniz’de yol açan Her Şeye Gücü Yeten Tanrı değişmemişti. Tanrı, İsrailliler için tekrar bir yol açtı, açtığı bu yol bu kez Şeria Irmağı’nı geçmeleri içindi. Böylece, sular tümüyle kesildi ve bütün İsrail halkı kurumuş ırmak yatağından geçti. Ve büyük Eriha kentinin önüne vardı. Eriha halkı kentin kapılarını sımsıkı kapatmıştı. Kente ne giren vardı, ne de çıkan.

Beşinci bölümde Kutsal Yazılar bize, Yeşu Eriha kentinin yakınlarındayken, başını kaldırınca önünde kılıcını çekmiş bir adam gördüğünü anlatırlar. Yeşu ona sordu: “Bizden misin yoksa düşmanımız mısın?” Adam ona şu yanıtı verdi: “Hiç biri. Ben Rabin ordusunun Komutanıyım!” Bunu duyan Yeşu yüz üstü yere kapandı. Sonra Rabbin ordusunun Komutanı olarak adlandırılan Kişi Yeşu’ya şöyle dedi: “Çarığını çıkar. Çünkü bastığın yer kutsaldır.” Yeşu, kendisine söyleneni yaptı.

Dostlar, Yeşu ile konuşanın kim olduğunu biliyor musunuz? Yeşu’ya kısa bir süre için Kendisini gösteren Rab’di. Tanrı’nın İbrahim’e, nasıl bir adam olarak göründüğünü ve onun ile konuştuğunu, aynı zamanda Musa’ya da yanan bir çalının alevleri arasından göründüğünü daha önce öğrenmiştik. Ve şimdi de Tanrı’nın Yeşu’ya elinde kılıcı ile güçlü bir komutan olarak göründüğünü okuyoruz.

Rab Tanrı Yeşu’ya şunları söyledi:

“İşte, Eriha’yı, kralını ve yiğit savaşçılarını senin eline teslim ediyorum. Siz savaşçılar, kentin çevresini günde bir kez olmak üzere altı gün dolanacaksınız. Koç boynuzundan yapılmış birer boru taşıyan yedi kahin sandığın önünden gitsin. Yedinci gün kentin çevresini yedi kez dolanın; bu arada kahinler borularını çalsınlar. Kahinlerin koç boynuzu borularını uzun uzun çaldıklarını işittiğiniz zaman, bütün halk yüksek ses ile bağırsın. O zaman kentin surları çökecek herkes bulunduğu yerden dosdoğru kente girecek.”  (Yeşu 6:2-5)

Sonra, Rab Yeşu ile yaptığı konuşmayı bitirdi ve onun yanından ayrıldı.

Yeşu hemen İsraillilere gitti ve Rab Tanrı’nın ona buyurmuş olduğu her şeyi kendilerine anlattı. Sonra onlara, antlaşma sandığını almalarını ve kentin çevresinde bir kez yürümelerini buyurdu. Ama onlara şu uyarıda da bulundu: “Size, bağırmanız için buyruk vereceğim güne kadar bir tek kelime söylemeyin. Buyruk verdiğim zaman bağırabilirsiniz.” Kentin çevresinde bir kez yürüdükten sonra ordugaha geri döndüler ve geceyi orada geçirdiler. İkinci gün kentin etrafında bir kez daha yürüdüler ve ordugaha geri döndüler. İlk altı gün boyunca hep bu şekilde hareket ettiler.

Ama yedinci gün, gün ağarırken kalktılar ve kentin çevresinde yedi kez yürüdüler. Kentin çevresini yedinci kez dolandıktan sonra kahinler borularını çalınca Yeşu İsrail halkına buyruk verdi: “Bağırın! Çünkü Rab kenti size verdi!”  (Yeşu 6:16)

İsrailliler boruların sesini duydukları zaman, yüksek ses ile bağırdılar ve kentin çevresindeki surlar çöktü! Sonra İsrailliler bulundukları yerden dosdoğru kente girdiler. Böylece Yeşu ve İsraillilerin Kenan ülkesindeki ilk kenti nasıl ele geçirdiklerini görüyoruz. O gün iki casusun Rahav’a ant içmiş olduğu gibi, Rahav ve ailesi dışında tüm Eriha halkı öldü. Rahav’ın evi çökmedi, çünkü Rahav putperestlikten tövbe etmiş ve İsrail’in Tanrısına güvenmişti.

Yeşu ve İsrailliler güçlü surların koruduğu bu kenti neden ele geçirebildiler ve Tanrı’nın kendilerine vaat etmiş olduğu bu ülkeye nasıl girebildiler? Kenti ele geçirdiler, çünkü Tanrı’nın Sözü’ne inandılar. Tanrı, Sözü’ne inananlar ile birliktedir ve onlardan yanadır. Kent ele geçirildiği zaman Rahav neden kent halkı ile birlikte öldürülmedi? Rahav sağ kaldı, çünkü Tanrı’nın gücüne hayranlık duymaktan vazgeçmedi; Tanrı halkının yanına geçecek kadar O’na inandı. Kutsal Yazılar bu konu ile ilgili şu sözleri yazarlar:

“İsrailliler yedi gün boyunca Eriha surları çevresinde dolandılar; sonunda imanları sayesinde surlar yıkıldı. Fahişe Rahav casusları dostça karşıladığı için imanı sayesinde söz dinlemeyenler ile birlikte öldürülmedi. Ve iman olmadan Tanrı’yı hoşnut etmek olanaksızdır. Tanrı’ya yaklaşan O’nun var olduğuna ve kendisini arayanları ödüllendireceğine iman etmelidir.” (İbraniler 11: 30, 31, 6)

Yeşu kitabında yer alan diğer öyküleri de sizinle paylaşabilmeyi çok isterdik, ancak sınırlı zamanımız bunu yapmamıza izin vermiyor. Özetleyecek olursak, bu kitap ile ilgili olarak bilmeniz gereken şudur: Tanrı’nın nasıl Yeşu ve İsrailliler ile birlikte olduğunu ayrıntıları ile tanımlar ve söz vermiş olduğu gibi ülkedeki her kenti onlara nasıl teslim ettiğini anlatır. Kutsal Yazılar yirmi birinci bölümde şöyle der: “Böylece Rab atalarına vermeyi ant içmiş olduğu bütün ülkeyi İsraillilere vermiş oldu. İsrailliler de ülkeyi mülk edinip buraya yerleştiler. Rab atalarına ant içtiği gibi, onları her yönden rahata erdirdi. Düşmanlarından hiç biri onların önünde tutunamadı. Rab, hepsini onların eline teslim etti.”  (Yeşu 21: 43, 44)

Dostlar, Tanrı, İbrahim’e ve onun soyuna uzun zaman önce vermiş olduğu vaadi yerine getirdi mi? Tanrı, önceden söylediği gibi İsraillilere Kenan ülkesini verdi mi? Evet, verdi! Tanrı sadıktır (antlaşmalarına bağlı kalır)! İnsan, Tanrı’nın, vaatlerini yerine getirmekte yavaş davrandığını düşünse bile, O, söz verdiği her şeyi yerine getirecektir. Tanrı İsrailoğullarına lütfetmeyi ve bolluk ülkesi Kenan’ı vermeyi özlem ile bekledi, ama onların Kendisine güvenmelerini bekliyordu. Gördüğümüz gibi, İsrailliler Tanrı’nın vaadine inanmaya başlamadan önce pek çok yılı heba ettiler. Anne ve babaları Kenan ülkesinin bereketlerini miras almadılar, çünkü Tanrı’nın vaatlerine inanmadılar.

Size gelince, siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Tanrı’ya inanıyor musunuz? Size, Tanrı’nın var olup olmadığına ya da tek Tanrı’nın varlığına inanıp inanmadığınızı sormuyoruz. Şeytan da Tanrı’nın var olduğunu ve tek olduğunu bilir. Bugün size sorulan ve yanıtlamanız gereken soru şudur: Tanrı’nın Kendisine inanıyor musunuz? O’nu seviyor musunuz? Tanrı’nın Sözü’ne tüm yüreğiniz ile güveniyor musunuz? Tanrı’nın Kendisine inananlar için neler hazırladığını biliyor musunuz? Sonsuz yaşama ve Tanrı’nın İyi Haberine inanan herkese verdiği Kutsal Ruh’a sahip misiniz? Ademoğullarının çoğu Tanrı’nın var olduğuna inanırlar. Ama yine de ne yazık ki, Tanrı’nın büyük ve değerli vaatlerini bilen ve inananların sayıları çok azdır. Dinleyici dostumuz, Tanrı sizi seviyor ve hayal bile edemeyeceğiniz şekilde bereketlemek istiyor, ama sizin O’nun sözünü bilmeniz, bu söze inanmanız ve onu kabul etmeniz gerekiyor! Kutsal Yazılar bu konu ile ilgili olarak şunları yazarlar:

“Tanrı’nın kendisini sevenler için hazırladıklarını hiç bir göz görmedi, hiç bir kulak duymadı, hiç bir insan yüreği kavramadı. “ (1. Korintliler 2:9) “Tembel olmamanızı, vaat edilenleri iman ve sabır aracılığı ile miras alanların örneğine uymanızı istiyoruz.” (İbraniler 6:12)

Dinlediğiniz için teşekkürler. Siz, Tanrı Sözü’ndeki şu öğüt üzerinde düşünürken, Tanrı sizi bereketlesin.

“Tembel olmamanızı, vaat edilenleri iman ve sabır aracılığı ile miras alanların örneğine uymanızı istiyoruz.” (İbraniler 6:12)