“Tanrı, sevgidir.” (1.Yuhanna 4:8)
“Tanrı, büyüktür.” (Eyüp 36:26)

Sevgi olan Tanrı, halkı ile yakın bir ilişki kurmak ister. Tanrı’nın sosyal ilişkilerle ilgili doğasının konusu Kitabının ilk bölümünde açıklanır.

Tanrı, Adem ve Havva’yı, onlarla paydaşlığın tadını çıkarabilmek için “Kendi benzeyişinde” yarattı (Yaratılış 1:27). Bu aynı “Tanrı bizimle” konusu²⁰² Tanrı’nın kurtarılmış halkının “O’nun yüzünü göreceği” ve O’nunla birlikte sonsuza kadar yaşayacağı (Vahiy 22:4) zamanlardan söz eden, Tanrı’nın kitabının son bölümüne kadar devam eder.

Büyük olan Tanrı, yapmak istediği her şeyi yapabilir:

“Bütün insanlığın Tanrısı RAB benim. Var mı yapamayacağım bir şey?” (Yeremya 32:27)

Tektanrıcı biri, eğer içtense, Tanrı’nın, istediği takdirde insan olabileceğini kabul eder. Eğer Her Şeye Gücü Yeten’in yapamayacağı bir şey olsaydı (Kendisi ile çelişmesinin dışında), o zaman Tanrı olamazdı.

Soru şu değildir: Tanrı insan olabilir mi?

Soru şudur: Tanrı insan olmayı seçti mi?

TANRI’NIN GERÇEK TAPINAĞI

Tanrı’nın İsrailoğullarına, “aralarında yaşayabilmesi için” (Mısır’dan Çıkış 25:8) eşsiz bir tapınak-çadır yapmalarını buyurmasından bin beş yüz yıl sonra Kutsal Yazılar şu beyanda bulunurlar:

“Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı ile birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı… Söz insan oldu ve aramızda yaşadı. O’nun yüceliğini –Baba’dan gelen, lütuf ve gerçek ile dolu biricik Oğul’un yüceliğini– gördük.” (Yuhanna 1:1,14)

“Aramızda konut kurdu – aramızda yaşadı” şeklinde dilimize çevrilen bu ifade, bir çadır ya da tapınak kurmak anlamına gelen Grekçe bir sözcükten türetilmiştir. Birebir anlamı ile şu şekilde çevrilebilir: “Aramızda Çadırını kurdu.” Kutsal Yazılar, bir kişinin bedenini, içinde canının ve ruhunun yaşadığı “çadır” ya da “tapınak” olarak tanımlarlar.²⁰³ 16. bölümde öğrenmiş olduğumuz gibi, Tanrı’nın sonsuz Oğlu, bir erkek bebek olarak dünyaya geldi. O’nun insan bedeni, içinde yaşamayı seçtiği “çadır”dı.

Musa’nın zamanında, Tanrı’nın, Varlığının görkemli ve yaratılmamış ışığını içine yerleştirdiği tapınağın binası, hayvan derileri ile örtülüydü. Ama İsa’nın Kişiliğinde Tanrı’nın görkemli, yaratılmamış ışığı ve Varlığı insan derisinin içinde konut kurmak için gelmişti. Bu nedenle O’nun öğrencileri, “Baba’dan gelen biricik Oğul’un yüceliğini gördük!” diyebiliyorlardı.

Kutsal Yazılar, İsa’nın, “insanın değil, Tanrı’nın kurduğu asıl tapınma çadırı” olduğunu beyan ederler. (İbraniler 8:2)

Eski Antlaşma zamanında, tapınma çadırı ve daha sonra tapınak günahkârların günahlarını örtmek için hayvan kurbanları sunabildikleri bir yerdi. İsa küçük bir çocukken ve ergenlik çağına girdiğinde, Yeruşalim’deki tapınağı pek çok kez ziyaret etti, ama O’nun günah için bir kurban sunduğu hiçbir yerde yazılı değildir. İsa neden kurban sunmadı? Çünkü O’nun günahı yoktu. İsa, “Kendisini bir kez kurban ederek günahı ortadan kaldırmak için” ortaya çıkmıştı (İbraniler 9:26). İsa, kurban sunusu ve bir Roma çarmıhı da sunak olacaktı.

İsa, sembollerin ardındaki gerçeklikti.

“Tanrı bedende göründü.” (1.Timoteos 3:16)

İsa, bir gün, Yeruşalim’deki büyük tapınağın yanında ayakta duruyordu; yanında toplanmış olan bir grup erkeğe şunları söyledi:

“‘Bu tapınağı yıkın, üç günde onu yeniden kuracağım.’ Yahudi yetkililer, ‘Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı, sen onu üç günde mi kuracaksın?’ dediler.

Ama İsa’nın sözünü ettiği tapınak kendi bedeniydi. Bu nedenle İsa ölümden dirilince öğrencileri bu sözü söylediğini hatırladılar. Kutsal Yazı’ya ve İsa’nın söylediği bu söze iman ettiler.” (Yuhanna 2:19-22)

Yahudiler, İsa’nın sözünü ettiği tapınağın O’nun bedeni olduğunu anlamadılar. Onlar, İsa’nın Yeruşalim’deki harika tapınağın binası hakkında konuştuğunu düşündüler. Ama Tanrı Varlığı’nın ışığı ve görkemi artık insan eli ile yapılmış olan o En Kutsal Yer’de değildi.

Tanrı’nın Varlığı şimdi, İsa’nın bedeninin “tapınağındaydı.”

İsa, yeryüzündeki görevinin sonuna doğru öğrencilerinden üçüne, Tanrı’nın bu görkemli yüceliğine tanıklık etmeleri için izin verdi.

“İsa yanına yalnız Petrus, Yakup ve Yakup’un kardeşi Yuhanna’yı alarak yüksek bir dağa çıktı. Onların gözü önünde İsa’nın görünümü değişti. Yüzü güneş gibi parladı, giysileri ışık gibi bembeyaz oldu. O anda, parlak bir bulut onlara gölge saldı, buluttan gelen bir ses,
     ‘Sevgili Oğlum budur,
          O’ndan hoşnudum.
              O’nu dinleyin!’ dedi.” (Matta 17:1-5)

Cennetteki meleklerin yüzlerini örtmelerine neden olan Tanrı’nın parlak, göz kamaştıran, saf ışığı İsa’daydı.

Bir zamanlar tapınağa gölge salan parlak bulut, şimdi İsa’nın durduğu yerin üzerine gölge salıyordu.

İsa, Tanrı’nın yeryüzünde gözle görülebilen Varlığı’ydı.

Tanrı Oğlu’nun yüceliğinin bu parlaklığına, Baba’nın göklerden gelen sesi eşlik ediyordu:

“Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnudum. O’nu dinleyin!”

Tanrı, bu söyledikleri konusunda ciddidir.

Tanrı Oğlu, İnsanoğlu olmadan bin yıl önce, peygamber Davut şunları yazdı:

“Oğul’u öpün ki öfkelenmesin, yoksa izlediğiniz yolda mahvolursunuz. Çünkü öfkesi bir anda alevleniverir, ne mutlu O’na sığınanlara!” (Mezmur 2:12)

“Oğul’u öpün” Oğul’u onurlandırın anlamına gelir.

Arada bir insanların din önderlerinin başlarını ve ellerini öptüklerini görüyorum – din önderleri de kendileri gibi çaresiz ve günahkâr insanlar. Yine bu aynı insanların bedenleri toprağa geri dönen insanları onurlandırmak için yolculuklar yaptıklarını görüyorum. Bu arada Tanrı’nın dünyaya şu duyuruda bulunmuş olduğunu ekleyelim: “Herkes Baba’yı onurlandırdığı gibi Oğul’u onurlandırsın. Oğul’u onurlandırmayan O’nu gönderen Baba’yı da onurlandırmaz… Çünkü Baba Oğul’u sever.” (Yuhanna 5:23, 20)

HABERCİ

Yeşaya, ‘Rab’bin yolunu hazırlayacak olan’ (Yeşaya 40:3) özel olarak seçilmiş bir haberci hakkında yazan iki peygamberden biridir.

Bu haberci, Zekeriya’nın oğlu peygamber Yahya’ydı.²⁰⁴ daha önceki peygamberler, “Tanrı Mesih’i dünyaya gönderecek,” ifadesini kullanarak konuşmuşlardı, ama Yahya peygamber bu konuda farklı bir onura sahipti, Yahya peygamberin duyurusu şöyleydi: “Vaat edilen Mesih, Rab’bin kendisi buradadır!”

“O günlerde Vaftizci Yahya Yahudiye Çölü’nde ortaya çıktı. Şu çağrıyı yapıyordu: ‘Tövbe edin! Göklerin egemenliği yaklaşmıştır.’ Nitekim peygamber Yeşaya aracılığıyla sözü edilen kişi Yahya’dır. Yeşaya şöyle demişti: ‘Çölde haykıran, ‘Rab’bin yolunu hazırlayın, geçeceği patikaları düzleyin’ diye sesleniyor.” (Matta 3:1-3)

TÖVBE

Yahya’nın, insanları Rab’bin gelişine hazırlamak için onlara verdiği mesaj basitti.

“Tövbe edin!”

Tövbe sözcüğü, Grekçe’deki metanoeo sözcüğünden gelir. Bu sözcük, iki kısımdan oluşur: meta ve neo. Sözcüğün ilk kısmının anlamı, “hareket” ya da “değişim”dir. Sözcüğün ikinci kısmı, zihindeki düşüncelere işaret eder. Bu nedenle tövbe sözcüğünün temel olarak, bir zihniyet değişimine sahip olmak; yanlış düşüncelerin yerine doğru düşünceleri koymak anlamına gelir.

“Tövbe” sözcüğünü, her gün içinde yaşadığımız çevre ve koşulların içine yerleştirelim: Bir kentten bir başka kente otobüsle yolculuk etmek istediğimi varsayalım – diyelim ki Beyrut’tan Amman’a gitmek istiyorum. Doğru olduğuna inandığım otobüse biniyorum ve koltuğuma yerleşip uykuya dalıyorum. Bir süre sonra otobüs ana yolda hızla ilerlerken, otobüsün güneye, Amman’a doğru değil, kuzeye, İstanbul’a doğru yol aldığının farkına varıyorum. Bu durumda ne yapmam gerekir?

İki seçim hakkım var:

Ya hata yaptığımı kabul edemeyecek kadar gururlu davranır ve otobüste kalabilirim; bu davranışım sonucunda yanlış yere varırım.

Ya da kendimi alçaltabilirim ve tövbe ederim, yani düşüncemi değiştirir ve yanlış otobüse bindiğimi kabul ederim. Tövbemin içtenliği bir sonraki durakta otobüsten inerek doğru otobüse binmemle ortaya çıkar.

Gerçek tövbe bir kişiyi yanlıştan dönmeye ve gerçeğe güvenmeye yönlendirir.

Tövbe, bir paranın iki tarafı ile karşılaştırılabilir.

Bir tarafı: ‘TÖVBE ET!’ der.

Diğer tarafı ise: ‘İMAN ET!’ der.

İki taraf da aynı gerçeğin parçalarıdır:

“…tövbe edip Tanrı’ya dönmeye ve Rabbimiz İsa’ya inanmaya…” (Elçilerin İşleri 20:21)

Tövbe, kurtuluş için güvendiğiniz şey hakkındaki düşüncenizin değişmesi anlamına gelir. İman, Tanrı’nın sağladığı kurtuluşa güvenmek anlamına gelir.

Ancak tövbe edildiği takdirde gerçek iman mevcut olabilir.

Bu gerçek ile uyumlu olarak peygamber Yahya’nın ilettiği mesaj, şu anlamı içeriyordu: “Yanlış düşüncenizden tövbe edin! Kendinizi kurtaramayacağınızı kabul edin ve Cennet’ten gelen, vaat edilen Mesih-Kralı kabul edin! O, sizi, en kötü düşmanlarınızdan kurtarmak için geldi – eğer kendinize güvenmekten vazgeçer ve O’na güvenmeye başlarsanız!”

Tanrı’nın önündeki günahlı tutumlarını kabul eden kişiler, Yahya tarafından nehirde vaftiz edildiler. Yahya’nın, Vaftizci Yahya olarak bilinmesinin nedeni budur. Suda vaftiz olmak günahı yıkayamazdı ve yıkayamaz. Nehirdeki suya batırılarak vaftiz olan kişilerin dışsal bir şekilde ifade ettikleri şuydu: tövbe eden ve inanan günahkârları murdar konumlarından temizlemek için gelen Mesih hakkındaki Tanrı mesajını içsel olarak benimsediklerine tanıklık etmek.

SEÇİLMİŞ OLAN

İsa, yeryüzündeki görevinin başlangıcında Yahya tarafından vaftiz edilmek üzere Şeria Nehri’ne geldi. Günahsız Mesih’in herhangi bir şey için tövbe etmeye ihtiyacı yoktu, ama vaftiz olarak, kurtarmak için gelmiş olduğu insan soyu ile Kendisini özleştirdi.

İsa’nın vaftizini izleyen olay asla unutulamaz. Bu olay bize tek ve gerçek Tanrı’nın birleşik birliğinin ve görkeminin bir diğer görünümünü sunar.

“İsa vaftiz olur olmaz sudan çıktı; o anda gökler açıldı ve İsa, Tanrı’nın Ruhu’nun güvercin gibi inip üzerine konduğunu gördü. Göklerden gelen bir ses, ‘Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnudum’ dedi.” (Matta 3:16-17)

Yaratılış’ın ilk gününde olduğu gibi, bu öyküde de Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un Varlığı açıklanır. Ancak yine de tarihin bu çok önemli anında Tanrı, çoğul tekliğini daha belirgin bir biçimde açıklıyordu. Kutsal Yazılar’da yaptığımız yolculuğumuzda, şimdi öyle bir yerdeyiz ki, yolculuğu yapmakta olan her birimizin bu noktada durmamız, birkaç fotoğraf çekmemiz ve düşünmemiz gerekmektedir.

Bulunduğumuz bu yeri gözlerinizin önüne getirin. Dramatik görünümlü, parlak gökyüzünün altında, Tanrı’nın Oğlu (aracılığıyla gökyüzünün ve yeryüzünün yaratıldığı Söz), batırıldığı nehrin sularından dışarı çıkarak yürür. Aynı anda, Tanrı’nın Ruh’u (Yaratılışın ilk gününde suların üzerinde dalgalanan Ruh) gökyüzünden iner, havada süzülür ve bir güvercin şeklinde İsa’nın üzerine iner. Ve son olarak, gökyüzünden Baba Tanrı’nın sesi duyulur: “Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnudum.”

İlk otuz yıl boyunca İsa mütevazi Nasıra kentinde yoksul bir ailede yaşamıştı. İnsanların dikkatini çekmediği bu dönemde Göklerdeki Baba, gözlerini biricik Oğlu’ndan hiç ayırmamıştı. Ve şimdi Tanrı’nın, İsa’nın yaşamı ile ilgili düşüncesini işitiyoruz: “O’ndan hoşnudum.”

Tanrı, bu ifadeyi şimdiye kadar dünyaya gelmiş olan hiçbir insan için söyleyemezdi. Tanrı’yı yalnızca İsa –hem içsel hem de dışsal anlamda– yaşamının her ayrıntısı ile hoşnut etti. Cennet’teki Oğul olarak O, kutsaldı, lekesizdi ve yerine getirmek için gelmiş olduğu görevi tamamlayacak niteliklere sahipti. O, Mesih’ti –Meshedilmiş Olan– Tanrı’nın Seçilmişi’ydi. Tanrı, O’nu yağ ile değil (kâhinler ve krallar yağ ile meshedilirlerdi²⁰⁵) Kutsal Ruh’un Kendisi ile meshetti.

“Tanrı Nasıralı İsa’yı Kutsal Ruh ile ve kudretle meshetti…” (Elçilerin İşleri 10:38)

İsa, tüm peygamberlerin kendisi hakkında yazmış olduğu Kişi’ydi.

TANRI’NIN KUZUSU

“Yahya ertesi gün İsa’nın kendisine doğru geldiğini görünce şöyle dedi:‘İşte, dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu!” (Yuhanna 1:29)

Peygamber Yahya’nın duyurusu, çok anlamlıdır.

“İşte! Tanrı’nın Kuzusu…”

Yahya’yı dinleyenler, kuzunun ne anlama geldiğini bir dereceye kadar anladılar. Günah dünyaya girdikten sonra insanlar yakmalık sunular olarak kuzular getirmişlerdi.

On beş yüzyıl gibi uzun bir zaman boyunca pirinç sunak üzerinde her sabah ve her akşam kuzular kurban edilmişlerdi. Ve şimdi Tanrı’nın Kendi Kuzusu gelmişti! İkibin yıl önce İbrahim İshak’a, “Oğlum, yakmalık sunu için kuzuyu Tanrı’nın Kendisi sağlayacak!” demişti. (Yaratılış 22:8)

Tanrı gerçekten de, İbrahim’in oğlunun yerine geçecek bir kurban sağladı, ama bu kurban, “kuzu” değildi. Bir “koç”tu. (Yaratılış 22:13) İbrahim’in, peygamberliğinde sözünü ettiği “Kuzu”, Mesih’in kendisiydi. İbrahim’in peygamberliği İsa’yı işaret ediyordu. İsa bu nedenle şöyle dedi: “Babanız İbrahim Günümü göreceği için sevinçle coşmuştu. Gördü ve sevindi.” (Yuhanna 8:56)

“…günahı kaldıran..”

Adem’in zamanından beri masum hayvan kanı Tanrı’ya ve Tanrı’nın Planına güvenen kişilerin günahını sembolik olarak örttü. O, günahı tamamen ve sonsuza kadar kaldıracaktı.

“…dünyanın…”

Günah için kanları dökülen önceki kurbanlar bir kişi, bir aile ya da bir ulus adına sunulmuşlardı. Ama İsa’nın kanı tüm dünyanın geçmişteki, şimdiki ve gelecekteki günah-borcunun tam ve nihai olarak ödenmesini mümkün kılacaktı.

Tanrı’nın Kuzusu’nun dünyanın günahını ortadan kaldırması, dünyaya gelen herkesin Tanrı tarafından kendiliğinden bağışlandığı anlamına mı gelir? Hayır. Günahın insan soyuna girdiği andan itibaren Tanrı her zaman Kendisine ve Sağlayışına kişisel olarak iman edilmesini talep etti.²⁰⁶

“Kendi yurduna geldi, ama kendi halkı O’nu kabul etmedi. Kendisini kabul edip adına iman edenlerin hepsine Tanrı’nın çocukları olma hakkını verdi.“ (Yuhanna 1:11-12)

GÖLGELER VE SEMBOLLER

Geçen yıllar zarfında günah için kurban edilen her masum ve lekesiz kuzu, “gelecek iyi şeylerin sadece bir gölgesiydi.” (İbraniler 10:1)

Bir gölge, gölgeyi meydana getiren nesne ile karıştırılmamalıdır. Eğer bir arkadaşınız size doğru yürürken yere doğru bakarsanız, arkadaşınızı görmeden önce onun gölgesini görebilirsiniz, ama arkadaşınız gelip sizin önünüzde durduğu zaman, arkadaşınıza bakar ve gölgesi yerine arkadaşınızın kendisi ile konuşursunuz, öyle değil mi?

Eski Antlaşma kurbanları gelecek olan Mesih’in ana hatlarını çizen ve O’nu duyuran, Tanrı tarafından tasarlanmış gölgelerdi.

Tanrı’nın Kuzusu İsa bu gölgeleri savurup attı.

“Boğalarla tekelerin kanı günahları ortadan kaldıramaz. Bunun için Mesih dünyaya gelirken şöyle diyor:’Kurban ve sunu istemedin, ama bana bir beden hazırladın. Yakmalık sunudan ve günah sunusundan hoşnut olmadın. O zaman şöyle dedim (Mesih): ‘Kutsal Yazı tomarında benim için yazıldığı gibi, senin isteğini yapmak üzere ey Tanrı, işte geldim!’… İkinciyi geçerli kılmak için (Kendi kurbanını), birinciyi (hayvan kurbanlarını) ortadan kaldırıyor. Tanrı’nın bu isteği uyarınca İsa Mesih’in bedeninin ilk ve son kez sunulması ile kutsal kılındık.” (İbraniler 10:4-7,9-10)

Hayvan-kanı kurbanları Tanrı’nın nihai talebinin yalnızca sembolleriydiler. Hayvanlar Tanrı’nın benzeyişinde yaratılmamışlardı. Bir kuzunun değeri bir insanın değeriyle eşit değildir. Nasıl bir oyuncak model arabayı bir araba satıcısına götürüp gerçek bir arabanın bedeli olarak sunamazsanız, bir kuzunun kanı da yanı şekilde insanın günah-borcunu ödeyemez. İnsanın günah-borcu karşılığında eşit ya da daha büyük bir değer talep ediliyordu.

İsa, bu Kurban’ı sağlamak için geldi.

TANRI, BAŞARISIZ BİR PLANCI MI?

Birkaç yıl önce, bir felsefe doktoruyla yazıştım. İsa’nın “dünyanın günahını kaldırmak için geldiği” duyurusuna karşılık olarak bana şunları yazdı:

	Subject: Email Feedback
Tanrı yalnızca 2000 yıl önceki bu pandomim oyununu düzenlemek için karar vermeden önce doğan ve ölen insanlara ne olacak? Öyle görünüyor ki, Hristiyan Tanrısı, başarısız planlar yapan biri ve bazı şeyleri sonradan düşünüyor, çünkü insanlığın ‘günahlarını’ bağışlamak için bir yol bulması onun milyonlarca olmasa da binlerce yılını aldı.

Artık hayatta olmayan bu adamın, kurban edilen milyonlarca kuzunun ve yüzlerce peygamberliğin ardındaki anlamı fark edememiş olduğu görülüyor; kurban edilen kuzuların ve yazılan peygamberliklerin hepsi, Mesih’in, insanlığın, geçmişteki, şimdiki ve gelecekteki günahlarının cezasına katlanacağı güne işaret ettiklerini anlamamıştı. Tanrı’nın kurtuluş planı başlangıçtan itibaren, “şimdiki zamanda kendi adaletini göstermek amacıyla, daha önce işlenmiş günahların cezalarının” da ödenmesini içeriyordu. (Romalılar 3:25-26)

Tanrı, Mesih’in zamanından önceki günahkârları aynı bugünkü günahkârları bağışladığı şekilde –Tanrı’nın vaatlerine ve sağlayışına iman aracılığıyla– bağışladı.

Ama elbette, bir farklılık mevcuttu.

İsa Mesih’in zamanından önce yaşayan imanlıların günahları örtülüydü. Bir günahkârın borcunun, yazılı kitaplardan sonsuza kadar iptal edilmesi ancak İsa’nın kanını dökmesinden ve ölümü yenmesinden sonra mümkün olabilecekti.

Tanrı’nın Kuzusu İsa, yeryüzüne gelmeden önce, sunakta bir hayvan kurbanı sunan kişi, bankadan ödünç para almak için mücadele veren bir iş adamına benzetilebilir.

Varlıklı bir arkadaşı aldığı borç için ortak imza atmayı kabul eder ve böylece iş adamı ödünç aldığı parayı ödeyemediği takdirde, borcu kendisinin ödeyeceğine dair söz vermiş olur. Her geçen yıl iş adamı borcunu ödeme konusunda daha çok zorlanmaya başlar ve borç büyüdükçe büyür. Ve her yıl iş adamının zengin arkadaşı sıkıntı içindeki arkadaşının borcunu örtmek için bankada bir başka senet daha imzalamak zorunda kalır. Başarısız iş adamını iflas etmekten ve hapse girmekten koruyan nedir? Yalnızca zengin ve güvenilir dostunun onun borcunu örten garanti senetleri.

Eski Antlaşma’daki hayvan kurbanları, bir günahkârın,Tanrı tarafından geçici olarak kabul edilen, “garanti senetleri” gibiydiler. Antlaşmalarını onaylama ve Kitaplarını dengede tutma konusunda lekesiz bir tarihçeye sahip olan evrenin Kayıt Tutucusu lekesiz hayvanların kanını günah için bir örtü olarak kabul edeceğini vaat etti. Ama hayvan kanı insanın birikmiş günah-borcunu iptal edemezdi. Hayvan kanı yalnızca “yıldan yıla günahları anımsatmaya” hizmet ederdi. “Çünkü boğalarla tekelerin kanı günahları ortadan kaldıramaz.” (İbraniler 10:3-4)

Günah, yalnızca Tanrı’nın sonsuz Oğlu’nun kanının dökülmesi ile çözümlenebilecek, ciddi bir sorundur. Tanrı’nın Kuzusu İsa, insanlığın günah-borcunu ödemek için geldi.

Sizin düşünceniz nedir?

Tanrı, “Başarısız planlar yapar mı, bazı şeyler aklına sonradan gelir mi?” Ya da Yahya peygamber ve onun izleyicileri Nasıralı İsa’yı “Musa’nın yasasında ve aynı zamanda peygamberlerin kitaplarında yazmış oldukları Mesih” ve dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı kuzusu” olarak kabul etmekte haklı mıydılar? (Yuhanna 1)

Plan yapanların En İyisi olan Tanrı’nın, günahın üstesinden gelebilecek herhangi başka bir planı hiç olmadı. Tanrı’nın zamanın dışındaki sonsuz görüş açısına göre, O’nun biricik Oğlu, dün, bugün ve sonsuza kadar:

“…dünya kurulalı beri boğazlanmış Kuzu’dur.” (Vahiy 13:8)

Çarmıha germe, şimdiye kadar tasarlanmış olan ve devlet tarafından desteklenen en zalim ölüm yöntemiydi. Roma İmparatorluğu, bu ölüm cezasını en tehlikeli suçlulara verirdi.

Biz insan soyu, Yaratıcımız bizi ziyaret etmeye geldiği zaman, O’nu çarmıha gererek öldürmeyi seçtik.²¹⁵

“İsa ile birlikte idam edilmek üzere ayrıca iki suçlu da götürülüyordu. Kafatası²¹⁶ denilen yere vardıklarında İsa’yı, biri solunda biri sağında olmak üzere, iki suçlu ile birlikte çarmıha gerdiler.” (Luka 23:32-33)

ÇARMIHA GERİLDİ!

Çarmıha germe, bir kurbana ıstırabın en büyüğünü ve mümkün olan en kötü aşağılanma cezasını vermek için tasarlandı. İsa, çarmıhta asılıyken katlandığı utanç ve acıyı tam olarak sergileyen bir filmi ya da bir ressamın tablosunu şimdiye kadar ne gördüm ne de görmek istedim. Örneğin, ressamlar ve senaryo yazarları İsa’yı her zaman üzerinde bir parça giysi ile resmederler, ama aslında tarihi gerçek, Romalı askerlerin yargılanmış suçluları, bir ağaca ya da çarmıha sadistçe yatırıp bağlayarak bileklerine ve topuklarına büyük çiviler çakmadan önce üzerlerindeki giysileri çıkartarak soyduklarıdır.

Çarmıha gerilerek ölmek utanç ve acı vericiydi ve kurbanın ölümü yavaş olurdu.

İsa bu cezaya –utanca ve acıya– sizin için, benim için ve Adem’in bütün soyu için gönüllü olarak katlandı. İsa’nın üzerine yığılan yoğun işkence, günahımızın hak ettiği ciddi cezayı anlamamıza yardım etmek için amaçlandı.

Romalılar daha çarmıhı icat etmeden yüzlerce yıl önce peygamber Davut Mesih’in çarmıh acılarını şöyle tanımladı:

“Kötüler sürüsü çevremi sarıyor. Ellerimi, ayaklarımı deliyorlar. Bütün kemiklerimi sayar oldum. Gözlerini dikmiş bana bakıyorlar. Giysilerimi aralarında paylaşıyor, elbisem için kura çekiyorlar… ‘Sırtını RAB’BE dayadı, kurtarsın bakalım O’nu, madem O’nu seviyor, yardım etsin!” (Mezmur 22:16-18,8)

Ve peygamber Yeşaya şu ön bildiride bulundu:

“Canını feda ettiği için gördükleri ile hoşnut olacak. Rab’bin doğru kulu kendisini kabul edenlerin birçoklarını aklayacak, çünkü onların suçlarını O üstlendi.” (Yeşaya 53:12)

Müjde’den alınmış aşağıdaki seçme parçada, biraz önce okumuş olduğumuz peygamberliklerin temelinde yerine gelen kaç peygamberlik olduğunu tanımlayabilirsiniz.

 “İsa’yı biri sağında biri solunda olmak üzere iki suçlu ile birlikte çarmıha gerdiler. Sonra İsa, ‘Baba, onları bağışla’ dedi. ‘Çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar.” O’nun giysilerini aralarında paylaşmak için kura çektiler. Halk orada durmuş, olanları seyrediyordu. Yöneticiler İsa ile alay ederek, ‘Başkalarını kurtardı, eğer Tanrı’nın Mesih’i, Tanrı’nın seçtiği O ise, kendisini de kurtarsın’ diyorlardı. Askerler de yaklaşıp İsa ile eğlendiler.

Sonra çarmıha asılan suçlulardan biri, ‘Sen Mesih değil misin? Haydi, kendini de bizi de kurtar’ diye küfür etti.

Ne var ki öbür suçlu onu azarladı. ‘Sende Tanrı korkusu da mı yok?’ diye karşılık verdi.’Sen de aynı cezayı çekiyorsun. Nitekim biz haklı olarak cezalandırılıyor, yaptıklarımızın karşılığını alıyoruz. Oysa bu adam hiçbir kötülük yapmadı.’

Sonra, ‘Ey İsa, kendi egemenliğine girdiğinde beni an’ dedi.

Ve İsa ona, ‘Sana doğrusunu söyleyeyim, sen bugün benim ile birlikte cennette olacaksın’ dedi.

Öğleyin on iki sularında güneş karardı, üçe kadar bütün ülkenin üzerine karanlık çöktü…” (Luka 23:33-36,39-45)

TAMAMLANAN İŞ

Yüzlerce yıl boyunca sayısız kurban, çarmıha gerilmenin acılarına katlandı. M.S. 70 yılında Yeruşalim’in düşmesinden önce Romalı askerler bir günde beş yüz Yahudi’yi çarmıha geriyorlardı.²¹⁷ Bazı kurbanlar ölmeden önce çarmıhta günlerce baygın halde asılı kalıyorlardı. İsa, ölmeden önce çarmıhta, diğer ölenlere kıyasla daha kısa bir süre –altı saat– acı çekti. İsa’nın acılarını eşsiz kılan neydi?

Peygamberlerin İsa’nın acılarını ve ölümünü önceden bildirmeleri, önemli bir farklılık oluşturmaktadır. Diğer bir farklılık ise –pek çok kişi bir çarmıha çakılıyken kanlarını döktüler– yalnızca Rab İsa’nın dökülen kanının mükemmel olmasıydı. Ve şimdi okuduğumuz öykü, İsa’nın ölümü hakkında nihai eşsizliğe sahip bir diğer boyutu açıklar.

“Öğleyin on iki sularında güneş karardı ve üçe kadar bütün ülkenin üzerine karanlık çöktü.” (Luka 23:44)²¹⁸

İsa, sabah dokuzda çarmıha çivilendi. Öğlen saat on ikiden saat üçe kadar tüm yeryüzünü karanlık kapladı. Neden? Bu üç saat boyunca dünyanın gözlerinden gizlenmiş olarak tüm zamanların en önemli olayı gerçekleşiyordu. Tanrı, biz günahımız ile sonsuzlukta uğraşmak zorunda kalmayalım diye günahımızın icabına şimdi yani zaman içinde bakıyordu.

Bu doğaüstü karanlığın hakim olduğu saatlerde göklerdeki Tanrı biricik, doğru Oğlu’nun üzerine bizim günahlarımızın talep ettiği yoğun ve sonsuz cezayı yüklemekteydi. Tanrı Oğlu’nun et ve kandan oluşan bir beden almasının nedeni bu amaç içindi.

“O, günahlarımızı, yalnız bizim günahlarımızı değil, bütün dünyanın günahlarını da bağışlatan (Tanrı’nın gazabını kendi içine çeken yeterli günah sunusu) kurbandır.” (1. Yuhanna 2:2)

Yedi yüz yıl önce peygamber Yeşaya bu çağların olayını daha önceden tanımlamıştı:

“Bizim isyanlarımız yüzünden O’nun bedeni deşildi, bizim suçlarımız yüzünden O eziyet çekti. Esenliğimiz için gerekli olan ceza O’na verildi. Bizler O’nun yaraları ile şifa bulduk… Rab hepimizin cezasını O’na yükledi… bir kuzu gibi kesime götürüldü… Rab O’nun ezilmesini uygun gör­dü, acı çekmesini istedi. Canını suç sunusu olarak sunarsa… canını feda ettiği için gördükleri ile hoş­nut olacak. Rab’bin istemi aracılığıyla Rab’bin doğru Kulu kendisini kabul eden birçoklarını aklayacak.” (Yeşaya 53:5-7,10-11)

Gezegenin karanlık tarafından çevrelendiği bu çarmıhta geçen saatler sırasında RAB günahlarımızın kirliliğini ve cezasını gönüllü ve günahsız Oğlu’nun üzerine koydu. Baba ve Oğul arasında tam ola­rak neler geçtiğini biz hiçbir zaman tam olarak anlayamayız, ancak kesin olan şey şudur: Gerçekleşen olay, tüm zamanların en büyük olayıydı.

TEK BAŞINA

Koyu karanlık yeryüzünü kapladığı zaman, “İsa, yüksek sesle, ‘Eli, Eli, lema şevaktani?’ yani, ‘Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?’ diye bağırdı.” (Matta 27:46)

İsa çarmıhta neden bu insanın içini burkan feryat ile bağırdı? Bu şekilde bağırdı, çünkü Tanrı O’nu günahın cezasını ödemesi için tek başına bıraktı.

İsa, herkesin uğruna, günahın neden olduğu ayrılığın üç seviyeli acısını çekti.

• Ruhsal ölüm deneyimi yaşadı. Göklerdeki Tanrı, yeryüzündeki Olu’ndan kutsal Yüzü’nü çevirdi. Çünkü O’na tüm insan soyunun günahlarını eklemişti.
• Fiziksel ölümden geçti. İsa, kendi isteği ile öldüğü anda, Ruhu ve Canı Bedeninden ayrıldı.
• Aynı zamanda ikinci ölümü de tattı. Sizin ve benim için cehennemin acısını çekti.

Cehennem, Tanrı’nın terk etmiş olduğu karanlık ve kişilerin tek başlarına bırakıldıkları bir yerdir. Cehennem, iyi olan her şeyden mahrum bir yerdir. Göksel Baba’nın Varlığı’ndan ve sevgisinden ayrı düşülen bir yerdir. Sonsuz Oğul çarmıhtayken, sonsuzlukta ilk ve son kez olarak Sonsuz Babasından ayrıldı. Biz bu dehşetli ayrılığı hiçbir zaman yaşamayalım diye onun dehşetine katlandı.

Tanrı’nın kutsal Kuzusu, bizim Günah-Taşıyıcımız oldu: Bizim yerimize geçti. Utancı, acıyı, dikenleri ve çivileri kabul ederek günahın lanetinin tüm ağırlığını üstünde taşıdı. Çarmıh sunağında günah için tam ve nihai “yakmalık sunu” oldu.²¹⁹

BİRKAÇ SAAT İÇİNDE CEHENNEM?

İsa, bizim cehennemimizi aldı.

Bir İnsan tüm insan soyunun cezasını nasıl ödeyebilirdi? İsa, birkaç saatlik bir zaman içinde ceza ile dolu bir sonsuzluğun acısını nasıl çekebilirdi?

Tüm bunları yapabilmesinin nedeni Kim olduğundan kaynaklanıyordu.

O’nun, Kimliği nedeniyle bizim yapmak zorunda kalacağımız gibi tüm sonsuzluk boyunca günahlarımızın bedelini ödemeye devam etmesi gerekmiyordu. Tanrı’nın sonsuz oğlu ve Sözü olarak Kendisinin ödemesi gereken hiçbir günah-borcu yoktu. Ve aynı zamanda O, bizler gibi zamana bağımlı da değildi.

O, Kimliği nedeniyle sınırlı bir zaman süresi içinde “herkes için ölümü tadabilecek” (İbraniler 2:9) kudretteydi.

Rab Tanrı nasıl karmaşık dünyamızı yaratmak için herhangi bir zaman süresine ihtiyaç duymadıysa (dünyayı altı günde yaratmayı seçmiş olmasına rağmen) insanlığı kurtarmak için çarmıhta da aynı şekilde herhangi belirli bir zaman süresine ihtiyacı olmadı (çarmıhta altı saat kalmayı seçmiş olmasına rağmen).

Tanrı için zaman, hiçbir şey gibidir.

“Öncesizlikten sonsuzluğa dek Tanrı sensin!... Çünkü senin gözünde bin yıl geçmiş bir gün, dün gibi, bir gece nöbeti (bir bekçinin birkaç saatlik görevi) gibidir. (Mezmur 90:1,4)

“TAMAMLANDI!”

“Daha sonra İsa her şeyin artık tamamlandığını bilerek Kutsal Yazı yerine gelsin diye, ‘Susadım!’ dedi. Orada ekşi şarap dolu bir kap vardı. Şaraba batırılmış bir süngeri mercanköşk dalına takarak O’nun ağzına uzattılar. İsa, şarabı tadınca, ‘Tamamlandı!’ dedi ve başını eğerek ruhunu teslim etti.” (Yuhanna 19:28-30)

İsa, tam ölmeden önce şu duyuruda bulundu:

“Tamamlandı!”

Bu ifade, Grekçe’deki tek bir sözcükten çevrilmiştir, ‘Tetelestai.” Bu Roma iş dünyasında çok sık kullanılan bir ifadeydi. Bir borcun tamamının ödendiğini belirtmek için kullanılırdı. Üzerlerinde ‘tetelestai’ yazılı olan eski makbuzlar bulunmuştur, “tamamen ödendi” anlamını taşırlar.

Tetelestai ifadesi, aynı zamanda bir görevin yerine getirildiğini bildirmek için de kullanılırdı. Bir hizmetkâr, kendisini bir görev için göndermiş olankişiye geri dönüp rapor verdiğinde, “Görev yerine getirildi” anlamına gelen ‘Tetelestai’ sözcüğünü söyleyebilirdi.

Diğer tüm Müjde yazarlarının hepsi aynı kayda yer vermişlerdir. “İsa yüksek sesle bağırarak son nefesini verdi.” (Markos 15:37)

Bu ifade bir zafer çığlığıydı!

Tanrı’nın kurban edilecek Kuzusu’na işaret eden peygamberlikler ve semboller yerine gelmişlerdi.

İsa, lanetin nedeni olan günahı etkili bir şekilde bozguna uğratmıştı. Adem’in kirli, küstah, lanetlenmiş soyunu kurtarmak için Tanrı’nın talep ettiği fidyeyi ödemişti. Tanrı’nın adil doğası ve günaha karşı olan gazabı, bütünüyle tatmin edilmişti. Yasaları yerine getirilmişti.

Tamamlandı! Borcun tamamı ödendi! Görev başarı ile yerine getirildi!

“Boş yaşayışınızdan altın ya da gümüş gibi boş şeyler ile değil, kusursuz ve lekesiz kuzuyu andıran Mesih’in değerli kanının fidyesi ile kurtuldunuz. Dünyanın kuruluşundan önce bilinen Mesih, çağların sonunda sizin yararınıza ortaya çıktı.” (1. Petrus 1:18-20)

Yüzlerce yıl boyunca kan kurban edilen milyonlarca lekesiz hayvandan akmıştı. Ama şimdi İsa’nın Kendi kanı günahtan özgür bedeninden akmıştı.

“İsa Mesih’in sınırsız değerdeki kanı” günahı yalnızca geçici olarak örtmeyecekti. Günahın kaydını sonsuza kadar silecekti.

Bu, Tanrı’nın ilk antlaşmasının önceden bildirmiş olduğu müjdeydi.

‘Yeni bir antlaşma yapacağım günler geliyor’ diyor Rab… Suçlarını bağışlayacağım ve günahlarını artık anmayacağım. (Yeremya 31:31,34)

Sonra Yeni antlaşma Kutsal Yazılar’ı şu açıklamayı yaparlar: “Tanrı ‘Yeni bir antlaşma demekle ilkini eskimiş saymıştır.” (İbraniler 8:13) Artık günah sunularına ihtiyaç duyulmayacaktı. Sunakta kurban edilen hayvanların sunulması, Mesih’in çarmıhtaki ölümü aracılığıyla ortadan kalkmış ve geçersiz kılınmıştı.

RAB Tanrı nasıl ilk kan kurbanını uyguladıysa (Adem ve Havva’nın günah işledikleri gün), aynı şekilde kabul edilebilir son kan kurbanını da yine Kendisi sağlamıştı.

İbrahim’in önceden bildirmiş olduğu gibi, Tanrı, ‘yakmalık sunu için kuzuyu Kendisi’ sağlamıştır.

(Yaratılış 22:8) İbrahim’in oğlunu esirgeyen Tanrı, “öz Oğlu’nu bile esirgememiş, O’nu hepimiz için ölüme teslim etmiştir.” (Romalılar 8:32)

İsa’nın dökülen kanı, günah ve ölüm yasasını tatmin etti ve kurban yasasını yerine getirdi.”

Rab İsa’nın, ‘Tamamlandı!’ diye bağırması şaşılacak bir şey değildir.

YIRTILAN PERDE

İsa, ‘Tamamlandı!’ diye bağırdıktan sonra ne oldu?

“Ve İsa yüksek sesle bağırarak son nefesini verdi. O anda tapınaktaki perde yukardan aşağıya yırtılarak ikiye bölündü.” (Markos 15:37-38)

Eski tarihçiler tapınak perdesinin bir elin avucu kadar kalın olduğunu yazarlar ve perdenin çevrilmesi için 300 adama ihtiyaç duyulduğunu belirterek onu çok ağır bir perde olarak tanımlarlar.²²⁰

Bu kalın ve ağır perdeyi ikiye bölerek yırtan neden neydi? 21. bölüme geri döndüğümüz zaman, orada Tanrı’nın, halkına bu özel perdeyi önce çadırda ve daha sonra tapınakta asmalarını buyurmuş olduğunu öğrendiğimizi hatırlarız. Perde, insanı, bir zamanlar Tanrı’nın, Varlığının gözleri kör eden ışığını yerleştirdiği o iç bölümdeki kutsal yerin –En Kutsal Yer– dışında bırakırdı. Lacivert, mor ve kırmızı ipliklerle dokunmuş olan bu perde, gökyüzünden yeryüzüne gelecek olan Tanrı’nın biricik Oğlu’nu sembolize ediyordu. Aynı zamanda günahkârlara kutsal Yaratıcılarından ayrı olduklarını hatırlatma görevini görüyordu. Yalnızca Tanrı’nın mükemmel doğruluk ölçüsünü yerine getirenlere Tanrı’nın sonsuz konutuna girebilme izni ihsan edilirdi.

Yılda bir kez –Kefaret Günü’nde– perdeyi geçme ve En Kutsal Yer’e girmesi için yalnızca özel olarak mesh edilmiş başkâhine izin verilirdi. Başkâhin için Tanrı’nın Huzuru’na yok olmadan girebilmenin tek yolu, bir kase içindeki kurban edilmiş bir keçinin kanını (Mesih’in dökülen kanını sembolize eden) yanına almasıydı. Başkâhinin aynı zamanda saf ketenden bir tünik giymesi (Mesih’in doğruluğunu sembolize eden) de gerekiyordu. Başkâhin En Kutsal Yere girdikten sonra, Antlaşma Sandığı’nın Bağışlama Kapağı’nın üzerine bu kanı yedi kez (bütünlüğün sembolize edilmesi) serpmesi gerekiyordu. Sandık’ın içinde tüm günahkârları ölüme mahkum eden Tanrı’nın Yasası bulunurdu. Ama Tanrı, günahkârlara merhamet gösterdi ve onların yerine masum bir hayvanın ölmesine izin verdi.

On beş yüz yıl boyunca, perde Tanrı’nın mutlak kutsallığına ve Mesih’in dökülen kanı olmaksızın günah için kalıcı bir kefaretin mümkün olamayacağına tanıklık etti.

Yalnızca perdenin sembolize ettiği Tanrı’nın günahsız, Seçilmiş Olan’ı günahın ücretini tam olarak ödeyebilirdi. Tanrı, bu nedenle zaman dolduğunda, Kendisinin yasalarına mükemmel bir şekilde itaat eden bir yaşam sürmesi ve sonra Adem’in yasayı ihlal eden soyunun hak ettiği cezanın tamamını Kendi kanı ile gönüllü olarak ödemesi için biricik, öz Oğlu’nu gönderdi.

O zaman tapınak perdesini yukardan aşağıya doğru kim yırttı? Tanrı yırttı. Baba Tanrı, bu eylemi ile, Oğlu’nun, ‘Tamamlandı!’ sözlerine ‘Amin!’ dedi.²²¹

Tanrı, tatmin oldu.

ARTIK GÜNAH KURBANLARINA GEREK KALMADI

İsa’nın çarmıhta kurban olması ile, tam kefaret (günahın bağışlanması ve Tanrı ile barışma) sağlanmıştı. Yerimize Geçen Mükemmel Kurban dünyanın günahı için gönüllü olarak Kanını döktü.

Artık bundan böyle Tanrı’nın halkı her yıl günah kurbanı sunma sıkıntısına girmeyecekti.

Tanrı artık bundan sonra tapınak törenleri ya da başkâhinler talep etmeyecekti.

İlk-ve-son Kurban sunulmuştu. Gölgelerin ve sembollerin arkasındaki Gerçeklik konuşmuştu: “Tamamlandı!” ²²²

Tanrı’nın Kendisi, inanan herkese şöyle der:

“‘Onların günahlarını ve suçlarını artık anmayacağım.’ Bunların bağışlanması durumunda artık günah için sunuya gerek yoktur. Bu nedenle ey kardeşler, İsa’nın kanı sayesinde perdede, yani kendi bedeninde bize açtığı yeni ve diri yoldan kutsal yere girmeye cesaretimiz vardır. Tanrı’nın evinden sorumlu büyük bir kâhinimiz vardır. Öyleyse, imanın verdiği tam güvence ile, yürekten bir içtenlikle Tanrı’ya yaklaşalım.” (İbraniler 10:17-22)

ÖLDÜ

İsa’nın öldüğü anda, yalnızca tapınak perdesi ikiye bölünerek yırtılmakla kalmadı, aynı zamanda yer sarsıldı ve dehşete düşen kalabalık kaçarak dağıldı:

“İsa’yı bekleyen yüzbaşı ve beraberindeki askerler depremi ve öbür olayları görünce dehşete kapıldılar. ‘bu, gerçekten Tanrı’nın Oğlu’ydu’ dediler.” (Matta 27:54)

Daha sonra Romalı bir asker, İsa’nın gerçekten öldüğünden emin olmak için İsa’nın böğrüne bir kargı soktu. İsa’nın böğründen kan ve su aktı. Bu durum, O’nun gerçekten ölmüş olduğuna tıbbi kanıt sağladı. Bu Romalı askerin eylemi aynı zamanda birçok başka peygamberliği de yerine getirmiş oldu.

GÖMÜLDÜ

“Akşama doğru Yusuf adında zengin bir Aramatyalı geldi. O da İsa’nın bir öğrencisiydi. Pilatus’a gidip İsa’nın cesedini istedi. Pilatus da cesedin ona verilmesini buyurdu. Yusuf cesedi aldı, temiz keten beze sardı, kayaya oydurduğu kendi yeni mezarına yatırdı. Mezarın girişine büyük bir taş yuvarlayıp oradan ayrıldı.” (Matta 27:57-60)

Peygamber Yeşaya, Mesih’in mezarının, “öldüğünde zenginin ya­nında olacağını” (Yeşaya 53:9) önceden bildirmişti. Tanrı’nın pla­nı tüm ayrıntıları ile yerine getiriliyordu. Böyle olmasına rağmen İsa’nın öğrencileri bu planı hala anlamadılar. Onlar, İsa’nın, krallığını yeryüzünde kuracak olan Mesih olduğuna gerçekten inanmışlardı, ama O’nun öldüğünü gördükleri zaman umutlarının da O’nunla birlikte ölmesine izin verdiler. Mucizeler yapan Efendileri ve sevgili Dostları öldürülmüş ve gömülmüştü.

Her şey bitmişti, ya da onlar böyle düşünüyorlardı.

İsa’nın öğrencileri O’nun üçüncü gün yaşama tekrar geri döneceği konusundaki vaadini unutmuşlardı, ama buna rağmen ne gariptir ki, İsa’nın ölümünü planlamış olan din önderleri O’nun bu vaadini hatırlıyorlardı.

“Başkâhinlerle Ferisiler Pila­tus’un önünde toplanarak, ‘Efendimiz,’ dediler, ‘O aldatıcının, daha yaşar­ken, ‘Ben öldükten üç gün sonra dirileceğim’ dediğini hatırlıyoruz. Onun için buyruk ver de üçüncü güne dek mezarı kontrol altına alsınlar. Yoksa öğrencileri gelir, cesedini çalar ve halka, ‘Ölümden dirildi’ derler. Son aldatmaca ilkinden beter olur.’ Pilatus onlara, ‘Yanınıza asker alın, gidip mezarı dilediğiniz gibi güvenlik altına alın’ dedi. Onlar da askerlerle birlikte gittiler, taşı mühürleyip mezarı güvenlik altına aldılar.” (Matta 27:62-66)

İsa’nın cesedinin yattığı soğuk mezarın taş kapısı mühürlendi. Silahlı Roma askerleri mezarın çevresinde nöbet tutarak güvenliği sağladılar.

Sonra, Pazar sabahı geldi!

Belki şu atasözünü duymuş olabilirsiniz: “Bir şeyin neden ve nasıl olduğunu o şey gerçekleştikten sonra anlama standardı her zaman 20/20’dir.” “20/20”, Kuzey Amerikalı optometristler (görme bozukluğunu ölçen gözlükçüler) tarafından net görüş için tayin edilmiş olan standarttır. Eğer görme yeteneğiniz 20/20 ise, gözlük kullanmaya ihtiyaç duymazsınız.

Bir şeyin neden ve nasıl gerçekleştiğini o şey gerçekleştikten sonra anlamak, daha önce olmuş bir şeye dönüp bakmakla ilgilidir. Bu tür bir anlayış bize, bizim ya da başka birinin yapması gereken bir eylemi görmemiz için izin verir, ama yalnızca iş işten geçtikten sonra. Bu yüzden bu tür bir anlayışın bize fazla bir yararı yoktur.

Ancak yine de, birçok yüz yıl boyunca Tanrı tarafından açıklanmış olan öyküyü ve mesajı anlamak söz konusu olduğunda, bu tür bir anlayış çok büyük yarar sağlar. Büyük engellerin üstesinden gelmemize ve gerçeği yanlıştan ayırmamıza izin verir. İsa, bu nedenle öğrencilerine şöyle dedi:

“Ne mutlu size ki, gözleriniz görüyor, kulaklarınız işitiyor. Size doğrusunu söyleyeyim, nice peygamberler, nice doğru kişiler sizin gördüklerinizi görmek istediler, ama göremediler. Sizin işittiklerinizi işitmek istediler, ama işitemediler.” (Matta 13:16-17)

Mesih’in yeryüzüne ilk gelişinden sonra yaşayan kişiler olarak dönüp tarihe geri bakabildiğimiz, tamamlandığımız Kutsal Yazılar’ı inceleyebildiğimiz ve Tanrı’nın mükemmel planını açıkça görebildiğimiz için ne mutlu bize!

Şimdi zihnimizde bu düşünce ile ve Kutsal Yazılar’daki yolculuğumuz sırasında tanık olduğumuz tüm konuları hatırlayarak bir kez daha Başlangıçlar Kitabına geri dönelim.

KAYİN VE HABİL’E SONRADAN BAKMAK

Yaratılış kitabının dördüncü bölümü nettir: Hem Kayin hem de Habil bir günah sorunu ile dünyaya geldiler. Birer yetişkin olduklarında Tanrı’ya tapınmak istediler, ama yalnızca birinin tapınması kabul edildi.

“RAB, Habil’i ve sunusunu kabul etti. Kayin ile sunusunu ise reddetti.” (Yaratılış 4:4-5)

Günahkârların Kurtarıcısı İsa’nın öyküsünü işittikten sonra şimdi Kutsal Kitap’a özgü bir sonradan bakış anlayışı ile RAB’bin neden binlerce yıl önce “Habil’i ve sunusunu kabul ettiğini, ama Kayin’i ve sunusunu reddettiğini” anlamak kolaylaşır.

Habil’in boğazladığı kuzu günahkârlar uğruna Kanını dökecek olan Tanrı kuzusu İsa’ya işaret ediyordu. Kayin’in sunduğu toprak ürünleri ise İsa’ya işaret etmiyordu.

Habil, ileride gerçekleşecek olan olaya doğru bakarken, bizler bugün İsa’nın ölümü ve dirilişi aracılığıyla geçmişte bizim için tamamlamış olduğu olaya bakıyoruz.

“İsa Mesih’in kanı bizi her günahtan arındırır.” (1. Yu­hanna 1:7)

KURTARAN İMAN

Tanrı Habil’i, bugün günahkârları bağışladığı şekilde bağışladı. Bir günahkâr günah işlediğini kabul eder ve Rab’be ve O’nun kurtarışına güvenirse, bağışlanır ve kendisine Tanrı’nın doğruluk armağanı ihsan edilir. Bu gerçek, her çağdaki peygamberler ve imanlılar için geçerlidir.

Örneğin, daha önce öğrenmiş olduğumuz gibi, İbrahim, “RAB’be iman etti ve Rab bunu ona doğruluk saydı” (Yaratılış 15:6). İbrahim, “RAB’be iman etti” ifadesi, İbrahim’in Tanrı’nın söylediği şeyin gerçek olduğuna güven duyduğu anlamına gelir. İbrahim, Tanrı’nın Sözü’ne güvendi. Yalnızca Tanrı’ya iman etti.

İbrahim peygamber gibi Kral Davut da Tanrı’nın vaatlerine inandı. Davut, sevinç dolu bir yürekle şunları yazdı: “Ne mutlu isyanı bağışlanan, günahı örtülen insana! Suçu Rab tarafından sayılmayan insana ne mutlu!” (Mezmur 32:1-2). Davut aynı zamanda şu coşkulu duygularını da kaleme aldı: “Ömrüm boyunca yalnızca sevgi ve iyilik izleyecek beni, hep RAB’bin evinde oturacağım” (Mezmur 23:6).

İsa gelmeden önce yaşamış olan kişiler olarak Habil, İbrahim ve Davut gibi kişilerin günah borcu, RAB Tanrı’ya ve O’nun planına iman ettikleri için örtülmüştü. Sonra Mesih öldüğü zaman, günah borçları, kaydedilmiş olan kitaplardan sonsuza kadar geçerli olmak üzere iptal edildi.

Bugün bizler Mesih’in zamanından sonra yaşayan kişileriz. Tanrı’nın iyi haberi şudur: Rab İsa’nın sizin yerinize geçerek ölmesi ve zaferli dirilişi aracılığıyla yaptıklarına inandığınız takdirde, Tanrı, Kendisinin kayıt kitaplarından günah borcunuzu silecek, Mesih’in doğruluğunu hesabınıza geçirecek ve size “Rab’bin evinde sonsuza kadar” bir yer garantileyecektir.

İman ettiğiniz takdirde, tüm bunlar ve çok daha fazlası sizin olacaktır.

Rab İsa’ya iman etmek, O’na ve sizin için yaptıklarına tamamen inanmak demektir. İmanın anlamını daha iyi kavramak için kendinizi içinde birçok sandalye bulunan bir odadan içeri yürürken düşünün. Sandalyelerden bazıları kırıktır. Diğerleri ise çok eskidir ve kırılmak üzeredir. Bazıları ise oldukça iyi durumda görünürler, ama onlara daha yakından baktığınızda, onların da zayıf noktalarının bulunduğunu ve güvenilemeyeceklerini fark edersiniz. Tam odada sağlam hiçbir sandalye bulunmadığını düşünmeye başladığınızda, gözünüze çok iyi yapılmış ve sağlam olduğu belli olan bir sandalye ilişir. Bu sandalyeye doğru yürür ve üzerine oturursunuz. Bu sandalyeye iman edersiniz. Onun üzerinde rahatça dinlenirsiniz. Sizi taşıyacağını ve yere düşürmeyeceğini bilirsiniz.

İsa Mesih, O’nda ve O’nun tamamladığı işte dinlenenleri hiçbir zaman hayal kırıklığına uğratmayacaktır.

ÖLDÜRÜCÜ İMAN

İmanımız yalnızca iman ettiğimiz nesne kadar iyidir. Herkes imana sahiptir, ama herkes aynı nesneye iman etmez.

Habil Tanrı’ya ve O’nun bağışlama ve doğruluk şekline iman etti.

Kayin kendi düşüncelerine ve kendi çabalarına iman etti.

Kayin ve Kayin gibi günah sorunları hakkındaki Tanrı’nın teşhisini ve çözümünü reddeden kişiler, televizyonda izlediğim yılan oynatan bir hokkabaz ile karşılaştırılabilirler. Adam, dev bir kobra tarafından ısırıldı, ama yaşamını kurtarabilecek olan panzehir iğnesini yaptırmayı reddetti. Yılanın zehirine karşı koyabilecek kadar güçlü olduğunu düşündü.

Bu adam imana sahipti, imanı güçlüydü, ama imanı işe yaramazdı. Doktorun sunduğu çözüm yerine kendi kendisine iman etmişti.

Bu seçiminin bedelini yaşamı ile ödedi.

Kutsal Yazılar’ın ifadesi açıktır. Tanrı’nın kurtarışı yerine kendi çabalarımıza iman etmek, “Kayin’in yolundan gitmek” ve “sonsuza kadar sürecek koyu karanlık ile karşılaşmak”tır (Yahuda 1:11,13). Kayin’in düşüncesi –bir insanın Tanrı’nın iyiliğini kendi çabaları ile kazanabileceği– Tanrı’nın kurtarış planına her zaman karşı olmuştur.

Ama buna rağmen bugün yine de pek çok insan “Kayin’in yoluna” sıkıca sarılmışlardır.

İNSANIN TARTISI

Bir gün bazı dindar Yahudiler İsa’ya şunu sordular: “Tanrı’nın istediği işleri yapmak için ne yapmalıyız?” İsa, “Tanrı’nın işi, O’nun gönderdiği Kişi’ye iman etmenizdir” (Yuhanna 6:28-29). Bu araştırmacılar, “iş yapmak” istiyorlardı. İsa, onlara, “Ona iman etmelerini” söyledi.

Bu Yahudiler’in, aldıkları yanıt karşısında duydukları şaşkınlık yalnızca onlara özgü olmayan, diğer insanlar arasında da yaygın olan bir şaşkınlıktır.

Kız kardeşim ve kocası Papua-Yeni Gine’nin dağlık bölgesinde yaşarlar. Onlar ve onlarla birlikte çalışan kişiler, ıssız yerlerde yaşayan kabile halklarına pratik yardımlarda bulunur ve bu insanlara tek gerçek Tanrı’yı ve O’nun sonsuz yaşam ile ilgili mesajını öğretirler. Kız kardeşim ve eşinin çalışma arkadaşlarından biri bir notunda, “Tanrı’nın Konuşması”nı (Papualılar, Kutsal Kitap’ı böyle adlandırırlar) dinlemekte olan insanlardan biri ile yaptığı bir sohbeti şöyle aktarır:

“İsa’nın ‘Yaşam Ekmeği’ olduğu hakkındaki öğretişi dinleyen adam şunu dedi: ‘Bu anlattığın gereğinden fazla kolay, ben tüm yaşamım boyunca cennete gidebilme hakkını kazanmak ve Tanrı’nın gözünde temiz olabilmek için çok çalıştım ve şimdi sen bize tüm bunlara kavuşmak için yapmamız gereken tek şeyin İsa’ya iman etmek olduğunu mu söylüyorsun?’

Ondan İsa’nın ne söylediğine tekrar kulak vermesini istedim, ‘Yaşam Ekmeği Ben’im’ (Yuhanna 6:35), sonra ona, Yuhanna 6:29’u tekrar okumam gerekti: ‘Tanrı’nın işi, O’nun gönderdiği Kişi’ye iman etmenizdir.” Aynı zamanda Yuhanna 3:16’yı da okudu: ‘O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, ama sonsuz yaşama kavuşsun.’ Ona, Tanrı’nın bizi kurtaracak kadar güçlü olup olmadığını, bizim yardımımıza ihtiyaç duyup duymadığını sordum.

Adam güldü, ‘O, elbette ki yeterince güçlü! Tanrı’nın bizim yardımımıza ihtiyacı yok.’

‘O zaman, Tanrı’nın Sözü’ne göre, senin cennete gidebilmen için Tanrı’nın senin işlerine ihtiyacı var mı?’

Adam başını salladı ve susarak derin bir düşünceye daldı.”

Tanrı’nın mesajının çok net olmasına rağmen, dünya üzerindeki insanlar –ıssız bölgelerde yaşayan kabile halklarından kültürlü havra, kilise ve cami üyelerine kadar– şu düşünceye sımsıkı sarılırlar: Yargı günü’nde Tanrı, onların yaptıkları iyi ve kötü işleri büyük bir terazinin iki kefesine yerleştirecektir. Eğer yaptıkları iyi işlerin oranı %51’i bulursa, Cennete kabul edileceklerini, ama kötü işlerinin oranı %51’i bulur ya da bu oranı geçerse, cehenneme gönderileceklerini düşünürler.

İyi işlerin kötü işlerden ağır basması –ya da sevapların günahları silmesi– gibi bir sistem insanın yersel mahkemelerinde asla kullanılmaz. Böyle bir adalet sistemi, Tanrı’nın göksel mahkemesinde de kullanılmamaktadır.

Bu konuyu iyice düşünün. İstediğiniz gerçekten Tanrı’nın sizi yargılaması ve sonsuz yazgınızın sizin kendi iyiliğinize ve adanmışlığınıza bağlı olması mıdır?

Şükürler olsun ki, bu “tartı teorisi” Tanrı’nın kitabında yer almaz.

TANRI’NIN STANDARDI

Tanrı, mükemmellik talep eder.

Yalnızca Tanrı’nın doğruluk armağanını alan kişiler O’nunla birlikte yaşayabilirler. Yargı Günü’nde, kayıtlarınızda en ufak bir leke dahi bulunduğu takdirde, Cennete giremeyeceksiniz. Tanrı mükemmel doğruluk talep eder.

Günah, Tanrı’nın gözünde evimizde çürümekte olan bir domuz leşi kadar tiksindiricidir. Çürüyen bu leşin üzerine parfüm sıkmak çürümeyi ve kokuyu yok edecek midir? Aynı şekilde uygulanan dini törenlerin sayısı ne kadar çok olursa olsun, kirliliğimizi yok edemezler ve Tanrı’nın bizi kabul etmesini sağlayamazlar.

Çayımızın içinde olan tek bir damla zehiri hoş görmemiz nasıl mümkün değilse, aynı şekilde Tanrı da tek bir günahı bile hoş göremez. Zehirli çaya daha fazla su eklemek, zehirin öldürücü özelliğini yok edebilir mi? Aynı şekilde iyi işlerimizin sayısı ne kadar çok olursa olsun, bizi saf bir hale getiremez ve sonsuz yargıdan kurtaramazlar.

Günah borcumuzdan kurtulmak ya da kendimizi Tanrı’nın önünde salih kılmak söz konusu olduğunda, çaremiz yoktur. Ama RAB’be şükürler olsun ki, umutsuz değiliz. O Kendi saf ve mükemmel katında sonsuza kadar yaşayabilmemiz için ihtiyacımız olan her şeyi sağlamıştır.

İMAN VE İŞLER

Günahın cezasını tamamen ödeyen İsa Mesih’e inanan herkese Tanrı şunu söyler: “İman yolu ile (Mesih’in sizin için yaptıklarına güvenerek), lütuf ile (hak edilmemiş iyilik) kurtuldunuz. Bu sizin başarınız değil, Tanrı’nın armağanıdır. Kimsenin övünmemesi için iyi işlerin ödülü değildir (Efesliler 2:8-9).

Cennette övünmeye yer olmayacaktır.

Kurtuluş, ‘lütuf aracılığıyladır.’ Kurtuluş, ‘Tanrı’nın armağanıdır.’ Minnettarlıkla alınması gereken hak edilmemiş bir armağandır; ‘hiç kimsenin övünmemesi için’ kazanılması gereken bir madalya değildir. Ama yine de ne üzücüdür ki, dindar kişilerin çoğunun bu konudaki zihin karışıklığı devam etmektedir; aşağıda, bu konu hakkında Orta Doğu’dan bize yazan birinin satırlarını aktarayım:

	Subject: Email Feedback
İmanda en önemli olan şeyler, tek bir gerçek Tanrı’ya inanmak, iyilik yapmak, kötü işlerden uzak durmaktır. Bizi kurtaracak olan şeyler bunlardır.

Eğer sonsuz yargıdan kurtuluş ve Tanrı ile birlikte yaşama hakkı bizim kendi çabalarımıza bağlı olsaydı, o zaman cennette bir yer kazanabilmek için yeterince iyilik yaptığımızı ya da kötülük yapmaktan yeterince uzak kaldığımızı nasıl bilebilirdik? Kurtuluş güvencemizi asla elde edemezdik.

Yaklaşık üç bin yıl önce Yunus peygamber şu beyanda bulundu: “Kurtuluş Rab’den gelir” (Yunus 2:9).

Bu nedenle Tanrı’ya övgüler olsun!

“İman yolu ile, lütuf ile kurtuldunuz, bu sizin başarınız değil, Tanrı’nın armağanıdır. Kimsenin övünmemesi için iyi işlerin ödülü değildir.” (Efesliler 2:8-9)

Tanrı’nın Sözü açıktır: bizi günahın cezasından kurtarmaları için kendi iyi işlerimize güvenmek, Tanrı’nın kurtuluş armağanını reddetmektir.

Bu durumda iyi işler yapmak ve günahtan uzak kalmak hangi noktada birleşirler? Bu sorunun yanıtını bir sonraki ayet bize vermektedir:

“Çünkü biz Tanrı’nın yapıtıyız, O’nun önceden hazırladığı iyi işleri yapmak üzere Mesih İsa’da yaratıldık.” (Efesliler 2:10)

Aradaki farklılık açıktır: bizler, iyi işler aracılığıyla kurtulmayız. İyi işler için kurtuluruz.

“Ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih… bizi her suçtan kurtarmak, arıtıp kendisine ait iyilik etmekte gayretli bir halk yapmak üzere Kendini bizim için feda etti.” (Titus 2:13-14)

Bu kitabın başlangıcında, köyün ileri gelenlerinden birinin arkadaşıma yaptığı şu yorum yer almaktaydı, “cennete gitmeyi, yaptığın iyi işler nedeniyle hak edersin…”

Tanrı Sözü, bu adamın düşüncesinin hatalı olduğunu ortaya koyar.

Kendi yaptığı “iyi işlerin” temelinde hiç kimse “cennete gitmeyi hak etmez.” Ancak yine de, Tanrı’nın sonsuz yaşam gibi büyük armağanını almış olan kişiler, kötülükten sakınmak ve Tanrı’nın yüceliği ve diğer insanların bereketi için iyilik etmek isteyeceklerdir.

MEYVE, KÖK DEĞİLDİR

İyi işler hiçbir zaman kurtuluş için bir talep olmamışlardır, ama her zaman kurtuluşun bir sonucu olmaları gerekir. Örneğin, İsa öğrencilerine şunu öğretti:

“Size yeni bir buyruk veriyorum: Birbirinizi sevin. Sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin. Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır.” (Yuhanna 13:34-35)

İnsanları, İsa’nın onları sevdiği ve onlarla ilgilendiği gibi sevmek ve onlara ilgi göstermek kurtuluşun bir ön koşulu mudur? Hayır. Eğer öyle olsaydı, diğer insanları mükemmel ve sürekli olarak seven tek Kişi yalnızca İsa olduğu için hiçbirimiz Cennete giremezdik.

İnsanları sevmek ve onlarla ilgilenmek, gerçek imanlıların yaşamlarında büyüyen bir sonuç mu olmalıdır? Kesinlikle. “Eğer birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır.”

Tanrı halkı, imanlarını yaşam biçimleri ile gösterirler.²³⁰

Kurtuluşun kökünü, kurtuluşun meyvesinden ayırt edebilmek çok önemlidir. Mesih’teki imanlıların, kutsal, sevecen, fedakar,ve disiplinli yaşamlar (meyve) sürdürerek, O’nun kurtuluş armağanına (kök) duydukları minnettarlığı ifade etmeleri gerekir.

Tanrı halkı, O’nun iyiliğini kazanmak için iyi işler yapmazlar; iyi işler yaparlar, çünkü Tanrı onlara hak etmedikleri iyiliği ihsan etmiştir.

SAHTE DİN

Kayin, “kendin-yap” dinini icat eden ilk kişidir. Tanrı’ya kurbanlık bir kuzunun kanı temelinde yaklaşmak yerine kendi düşünceleri ve çabaları ile yaklaştı. Bu nedenle Kayin’in duaları Tanrı’yı gücendirdi ve tiksindirdi.

“Yasaya kulağını tıkayanın duası da iğrençtir.” (Süleyman’ın Özdeyişleri 28:9)

Tanrı’nın yasası günahı örtmek için bir kuzunun ya da başka uygun bir kurbanın dökülmüş kanını talep etti. Kayin, Tanrı’ya yasanın talep ettiği şekilde gelmediği için “ettiği dua bile iğrençti (nefret uyandıran bir eylem, kirletme, bozma). Kayin’in bir dini vardı, ama bu sahte bir dindi. Getirdiği sunu, vaat edilen Kurtarıcı’ya ve O’nun çarmıhtaki ölümüne işaret etmiyordu. Sonuç olarak:

“Rab Habil’i ve sunusunu kabul eti, ama Kayin ile sunusunu reddetti. Kayin çok öfkelendi, suratını astı.

RAB Kayin’e, ‘Niçin öfkelendin?’ diye sordu. ‘Niçin surat astın? Doğru olanı yapsan seni kabul etmez miyim?’ (Yaratılış 4:4-7)

RAB, Kayin’e merhamet ederek konuştu, ona yanlış işlerinden dönmesi ve Tanrı’nın adil planına boyun eğmesi için tövbe etmesi konusunda zaman tanıdı.

Kayin yalnızca öfkelendi. Kendi çabasına dayanan güzel dinini bir kuzunun iğrenç kanı ile değiştirmeyi istemedi. Tanrı’nın adı ile yapacaklarını kendi istediği şekilde yapacaktı!

Ve bu seçtiği yol onu nereye götürdü?

DÜŞMAN DİN

“Kayin kardeşi Habil’e, ‘Haydi, tarlaya gidelim’ dedi. Tarlada birlikteyken Kayin kardeşi Habil’e saldırıp onu öldürdü.” (Yaratılış 4:8)

Bir kuzuyu bir günah sunusu olarak öldürmek için gereğinden fazla gururlu olan Kayin, kendi kardeşini öldürmek için gururlu değildi.

Kayin, gelecekte yasalarının ve geleneklerinin buyruklarına boyun eğmeyi reddeden kişileri aşağılayacak, zulmedecek hatta öldürecek olan dini ve politik sistemlerin temelini attı.

Bugün dünya üzerinde Kayin gibi pek çok dindar kişi dinlerini savunmak adına saldırganca davranmakta ve cinayetler işlemektedirler. Bu eylemleri ile dünyaya, imanları konusunda ne kadar güvensiz olduklarını ve sorunları çözmesi için Tanrı’larına ne kadar az güven duyduklarını ilan etmektedirler.

Elektronik posta aracılığıyla yoğun bir şekilde yazıştığımız Amerika Birleşik Devletleri’nde yaşayan bir adam şunları yazdı:

	Subject: Email Feedback
Kutsal Peygamber’e gözümün önünde küfür eden son kişi, küfrettikten üç saniye sonra iki ön dişini yuttu. Bir daha küfrettiği zaman peltekçe konuşacağı gerçeğini bilmek bana büyük zevk verdi. Putperestler ya din değiştirsinler ya da ölsünler. Nokta.

Bu adamın sözleri ve eylemleri Rab İsa’nın şu sözleriyle tam bir karşıtlık içindedir: “Ama beni dinleyen sizlere şunu söylüyorum: Düşmanlarınızı sevin, sizden nefret edenlere iyilik yapın, size lanet edenler için iyilik dileyin. Size hakaret edenler için dua edin.” (Luka 6:27-28) Ve İsa çarmıhtayken, Kendisini çarmıha gerenler için şöyle dua etti: “Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar!” (Luka 23:34)²³¹

TÖVBE ETMEYEN KAYİN

Kayin’in öyküsüne geri dönelim. Kayin erkek kardeşini öldürdükten sonra, Tanrı, Kayin’e yanlış düşüncesinden ve kötü yollarından tövbe etmesi için bir fırsat tanıdı.

“RAB, Kayin’e, ‘Kardeşin Habil nerede?’ diye sordu. Kayin, ‘Bilmiyorum, kardeşimin bekçisi miyim ben?’ diye karşılık verdi. RAB, ‘Ne yaptın?’ dedi. ‘Kardeşinin kanı topraktan bana sesleniyor. Artık döktüğün kardeş kanını içmek için ağzını açan toprağın laneti altındasın.’” (Yaratılış 4:9-11)²³²

Kayin, günahını itiraf etmeyi ve Tanrı’ya bir kuzunun kanı ile alçakgönüllülük ile yaklaşmayı reddetti. Bunları yapmak yerine, “Kayin, RAB’bin huzurundan ayrıldı.” (Yaratılış 4:16)

Kayin asla tövbe etmedi. Tanrı’nın öngördüğü yola boyun eğmek yerine, kendi düşüncelerini izlemeye devam etti. Kayin, güçlü bir uygarlığın temelini attı, ama bu uygarlık, Yaratıcı Tanrı’ya gerçekten boyun eğmekten yoksun bir toplumdu.²³³ Kayin gibi, onun soyu da ben-merkezli bir yaşamın öz-yıkıma neden olan yolundan aşağı telaşla koştu.

Yaratılış’ın dördüncü bölümü, aynı zamanda Kayin’in altıncı-kuşak soyundan gelen Lemek’in öyküsünü de içerir. Atası Kayin gibi Lemek de kibirli, nefsine düşkün, kindar ve cinayet işleyen bir adamdı. Bilim ve sanat dallarının çoğunu Lemek’in oğulları başlattılar; pek çok konuda yoğun bilgiye sahip olan kişilerdi, ama Tanrı’yı tanımıyorlardı.

İnsanlar yalnızca Tanrı’nın kurtuluş yolundan dönmekle kalmadılar; aynı zamanda Tanrı’nın istediği yaşam biçiminden de saptılar.

TÖVBE ETMEYEN İNSANLIK

Kayin’den dokuz kuşak sonra, RAB insan soyu hakkında şu değerlendirmeyi yapacaktı:

“Yeryüzünde insanın yaptığı kötülük çok, aklı fikri hep kötülükte.” (Yaratılış 6:5)

Peygamber Nuh’un döneminde, yeryüzünde, Yaratıcılarına hala güvenmekte olan insanlar, yalnızca Nuh ve ailesiydi. İnsanın, Tanrı’nın sözüne kulak vermeyi reddeden inatçı tutumu, evrensel bir tufana neden oldu. Tanrı yine lütfederek bu tufandan kaçış yolu sağladı, ama bu lütuftan yalnızca sekiz kişi yararlandı. Tanrı’nın mesajına inanan bu sekiz kişi, yalnızca Nuh ve karısı, ve onların oğulları Sam, Ham, Yafet ve eşleriydi (Yaratılış 6-8).

“İman sayesinde Nuh, henüz olmamış olaylarla ilgili uyarılınca, Tanrı korkusu ile ev halkının kurtuluşu için bir gemi yaptı. Bununla dünyayı yargıladı ve imana dayanan doğruluğun mirasçısı oldu.” (İbraniler 11:7)

Bugün pek çok bilim adamı, Kutsal Kitap’taki evrensel tufan²³⁴ bölümü ile alay etmelerine rağmen, hiçbiri zamanımızdaki kurak bölgelerin çoğunun bir zamanlar suyla kaplı olduğunu ve günümüzde, dünyanın büyük çöllerinde ve dağ silsilelerinde yapılan kazılarda, denize ait milyonlarca fosilin meydana çıkartılmış olduğunu inkar etmezler. Gökkuşağının, Tanrı’nın, yeryüzünü bir daha asla bir tufan ile yok etmeyeceğine dair verdiği sözün bir belirtisi olarak önem taşıdığı gerçeğini küçümseseler bile, bir yağmur fırtınasının ardından gelen gökkuşağının varlığını da inkar edemezler.

İSYANKÂR VE ZİHİNLERİ KARIŞMIŞ İNSANLAR

İnsanlar tufan yargısından sonra yepyeni bir başlangıç ile kutsanmış olmalarına rağmen, tufandan hemen birkaç kuşak sonra Yaratıcılarına-Sahiplerine karşı yine baş kaldıracaklar ve kendi düşüncelerinin ardından gideceklerdi. Örnek verecek olursak, Tanrı, insanlığa çoğalmalarını ve “yeryüzünü doldurmalarını” söylemişti. (Yaratılış 1:28, 9:1) Peki, ya insanlar, ne yapmak konusunda kararlıydılar? Tanrı’nın söylediğinin tam aksini yapmayı seçtiler!

“Gelin, kendimize bir kent kuralım ve göklere erişecek bir kule dikip kendimize ün salalım; böylece yeryüzüne dağılmayız.” (Yaratılış 11:4)

İnsanların yapmış oldukları bu planın ne kadar ben-merkezli ve isyankâr olduğuna dikkat edin. Tanrı’nın onlar için iyi ve mükemmel isteğini izlemek yerine, kendi bilgeliklerini izlemek ve kendi adlarına ün kazandırmak için planlar yaptılar. Belki de, “göklere erişecek bir kule” inşa ederlerse, başka bir tufan olduğu takdirde güvende olacaklarını düşündüler. Günümüzde kendi yoğun çabaları ile Tanrı’nın yargısından kaçmayı uman dindar insanlardan hiç farkları yoktu.

Tanrı, insanların tek bir yerde birlikte yaşama planlarına bir son verdi. RAB, böyle bir planın insan soyunu çok çabuk bir şekilde çürüteceğini ve yok edeceğini biliyordu. Bu durumda Tanrı’nın ne yaptığına bakalım ve aynı zamanda da tarihteki bu döneme kadar “dünyadaki bütün insanların aynı dili konuştuklarını, aynı sözleri kullandıklarını” (Yaratılış 11:1) aklımızda tutalım.

“RAB, ‘Tek bir halk olup aynı dili konuşarak bunu yapmaya başladıklarına göre, düşündüklerini gerçekleştirecek, hiçbir engel tanımayacaklar’ dedi. ‘Gelin, aşağı inip dillerini karıştıralım ki, birbirlerini anlamasınlar.’ Böylece Rab onları yeryüzüne dağıtarak kentin yapımını durdurdu. Bu nedenle kente Babil adı verildi, çünkü RAB bütün insanların dilini orada karıştırmış ve onları yeryüzünün dört bucağına dağıtmıştı.” (Yaratılış 11:6-9)

İnsanlar, birbirlerini anlamayarak kulelerini tamamlamadan yarım bıraktılar ve Tanrı’nın önceden onlar için amaçlamış olduğu gibi, yeryüzünün dört bucağına dağıldılar. “Bu nedenle kente Babil adı verildi.” Babil, “kargaşa” anlamına gelir.

Tanrı’nın projesi reddedildiği takdirde, ortaya her zaman kargaşa çıkar.

HATALI ÇOĞUNLUK

Nuh’un zamanındaki insanlardan ve Babil kulesini inşa etmeye çalışan kişilerden alınacak ders şudur:

Çoğunluk hatalıydı.

Günahkârların kendileri ile aynı görüşe sahip olan milyonlarca kişinin var olduğu gerçeği ile rahatlamalarına rağmen, Tanrı’nın yargısı yine de üzerlerine geldi. Pek çok kişi bu güne kadar hala Tanrı ve Tanrı’nın mesajı konusunda sahip oldukları düşüncenin, başka pek çok kişi de aynı düşünceye inandığı için doğru olması gerektiğini zannederler.

Britanya’da yaşayan biri, elektronik posta ile aşağıdaki şu notu gönderdi:

	Subject: Email Feedback
Eğer kendinizi cehennemden kurtarmak istiyorsanız, o zaman dünyadaki en hızlı büyüyen dini izleyin…

Eğer hızlı büyüme ya da sadece sayılar gerçeği kanıtlamak için yeterli olsalardı, o zaman Kayin’in soyunun, Nuh’un dönemindeki insanların ve Babil’de yaşayanların da haklı olmaları gerekirdi. Ama bu insanların hepsi hatalıydılar – tamamen hatalıydılar.

“Dar kapıdan girin. Çünkü yıkıma götüren kapı geniş ve yol enlidir. Bu kapıdan girenler çoktur. Oysa yaşama götüren kapı dar, yol da çetindir. Bu yolu bulanlar azdır.” (Matta 7:13-14)

TANRI’NIN DURDURULAMAZ PLANI

İlk aile hakkındaki öyküye geri dönerek, Kayin, Habil’i öldürdükten sonra neler olduğunu öğrenelim.

“Adem karısı ile yine yattı. Havva bir erkek çocuk doğurdu. ‘Tanrı, Kayin’in öldürdüğü Habil’in yerine bana başka bir oğul bağışladı’ diyerek çocuğa Şit adını verdi. Şit’in de bir oğlu oldu, adını Enoş koydu. O zaman insanlar RAB’bi adı ile çağırmaya başladılar.” (Yaratılış 4:25-26)

Tanrı’nın, Kendisine güvenen bir halka sahip olma arzusu ve tasarısı engellenemeyecekti.

Şit adı, “…’ın yerine bağışladı” anlamına gelir. Havva, Tanrı’nın, Kayin’in öldürdüğü Habil’in yerine, kendisi için “başka bir tohum” bağışlamış olduğunu anladı. Vaat edilen bir kadının Soyu Şit’in soyu aracılığıyla dünyaya gelecekti.

İsa’nın annesi olan bakire genç kız Meryem, Şit’in soyundan geliyordu. Meryem aynı zamanda Tanrı’nın vaat etmiş olduğu gibi, İbrahim ve Davut’un da soyundan geliyordu. Şeytan, Tanrı’nın planını bozmak için ne kadar uğraşırsa uğraşsın, RAB Tanrı’nın “dünyanın başlangıcından önce” yapmış olduğu planı işlemeye devam etti.

Hiç kimse ve hiçbir şey bu planı durduramadı.

RAB’BİN ADI

Habil gibi Şit de Tanrı’ya ve O’nun bağışlama yoluna güvendi ve “RAB’bin adını çağırdı.” (Yaratılış 4:26) Tüm çağlar boyunca, kendilerine ün yapmaya çalışan Babil halkı gibi insanların yaşadığı bir dünyada RAB’bin adına inanan ve O’nun adını çağıran Habil ve Şit gibi insanlar da var oldular.

Arkadaşlarımın bazıları bana Tanrı’nın yüz tane adı olduğunu söylerler, ama bu adlardan yalnızca doksan dokuz tanesini bilirler. Acaba listelerinde eksik olan ad, anlamı “RAB kurtarır” olan ad olabilir miydi?

Bu ad, hangi addır?

Evet, bu ad İsa’dır.

Bu ad’a güvenmemek –O’nun Kim olduğuna ve ne yaptığına– Tanrı’ya boyun eğmemektir.

Şimdi gelin Pavlus’un dindar ve isyankâr Yahudi vatandaşları için ettiği duaya kulak verelim:

“Kardeşler! İsrailliler’in kurtulmasını yürekten özlüyor, bunun için Tanrı’ya yalvarıyorum. Onlara ilişkin tanıklık ederim ki, Tanrı için gayretlidirler, ama bu, bilinçli bir gayret değildir. Tanrı’nın öngördüğü doğruluğu anlamadıkları ve kendi doğruluklarını yerleştirmeye çalıştıkları için Tanrı’nın öngördüğü doğruluğa boyun eğmediler. Oysa her iman edenin aklanması için Mesih, Kutsal Yasa’nın sonudur… İsa’nın Rab olduğunu ağzınla açıkça söyler ve Tanrı’nın O’nu ölümden dirilttiğine yürekten iman edersen, kurtulacaksın…Çünkü Kutsal Yazı, ‘O’na iman eden, utandırılmayacak’ diyor. Çünkü Yahudi Grek ayırımı yoktur, aynı RAB hepsinin Rab’bidir. Kendisini çağıranların tümüne eli açıktır. Çünkü ‘Rab’bi adı ile çağıran herkes kurtulacak.’” (Romalılar 10:1-4,9,11-13 [Yoel 2:32])

DEĞERSİZ Mİ, DEĞERLİ Mİ?

Sizin adınıza bir milyon dolarlık bir banka çeki yazmış olduğumu varsayalım. Çek, bakıldığında harika görünürdü, ama değeri olmazdı. Neden?

Çünkü banka hesabımda bu çekin tutarını karşılayacak miktarda para yok!

Peki, ya dünyanın en zengin adamı sizin adınıza bir milyon dolarlık bir çek yazmış olsaydı?

Sorun çıkmazdı. Çünkü çekin karşılığı olacaktı.

Benim imzamı taşıyan çeki reddeden aynı banka zengin adamın imzasını taşıyan çekin karşılığını ödeyecekti.

Dünyamız, Tanrı’ya pek çok isim aracılığıyla yaklaşma girişiminde bulunan insanlarla doludur, ama insanın günah-borcunu ödemesi için Oğlu’nu göndermiş olan kutsal Tanrı’nın gözünde bu isimlerin hepsi değersiz, günahla lekelenmiş isimlerdir.

Bankanın benim imzamı taşıyan bir milyon dolarlık çekin karşılığını ödememesi gibi, Tanrı da İsa’nın adının dışında hiçbir isim aracılığıyla bağışlama ve yaşam ihsan etmeyecektir.

“Başka hiç kimsede kurtuluş yoktur. Bu göğün altında insanlara bağışlanmış, bizi kurtarabilecek başka hiçbir ad yoktur.” (Elçilerin İşleri 4:12)

Günah-borcunuzun Tanrı’nın kayıt kitabından silinmesini ve O’nun doğruluğunun zenginliğinin hesabınıza geçmesini ister miydiniz? Günahın laneti üzerinde zafer kazanmak ve şimdi ve sonsuzluk boyunca Yaratıcınız ile yakın bir ilişki yaşamanın keyfini çıkarmak ister misiniz?

O zaman size bunları sağlayacak olan yalnızca tek bir isimdir.

“O zaman RAB’bi adı ile çağıran herkes kurtulacak.” (Yoel 2:32)

“Rab İsa Mesih’e iman et, sen de ev halkın da kurtulursunuz.” (Elçilerin İşleri 16:31)

Rab İsa Mesih’in sizin günah-cezanızı ödemek için acı çektiğine, öldüğüne ve günah-cezanızı ortadan kaldırdığına yüreğinizde inanıyor musunuz?

O zaman “kurtulacaksınız.”

YALNIZCA İKİ DİN

Bu yolculuğa, dünyamızda on binden fazla din sistemi bulunduğunu gözlemleyerek başladık.

Aslında yalnızca iki sistem mevcuttur.

• Size kendinizi kurtarmanızı söyleyen insan başarısı sistemi.
• Size bir Kurtarıcı’ya ihtiyacınız olduğunu söyleyen tanrısal başarı sistemi.

Kendi kendinizi kurtarmaya çalıştığınız sürece herhangi bir din ya da isim işinize yarayabilir; ama bir Kurtarıcı’ya ihtiyacınız olduğunu fark ettiğinizde, işinize yalnızca tek bir isim yarayacaktır.

Bu isim, İsa’dır.

“Peygamberlerin hepsi O’nunla ilgili tanıklıkta bulunuyorlar. Şöyle ki, O’na inanan herkesin günahları O’nun adı ile bağışlanır.” (Elçilerin İşleri 10:43)

Yüreklerine yazacağım.”
RAB  (Yeremya 31:33)

Pek çok kişi günahın ölümcül laneti üzerinde fazla durmazken, pek çok kişi de yaşamın günlük lanetleri olarak adlandırılabilecek şeylere tutsak olarak yaşarlar.

Dünya nüfusunun çoğunluğu kaza, hastalık ve ölüm korkusu içinde yaşar. İnsanların çoğu yiyecek satın almak ve borçlarını ödemek için yeterli paraları olmadığı konusunda kaygılanırlar. Bazı insanlar ise, talihsizlikten, büyüden, ya da nazardan korkarlar, mutlu oldukları zaman bunu yüksek sesle söylememeye özen gösterirler, çünkü eğer kötü bir ruh mutluluklarını işitirse, mutluluklarının nesnesine zarar vereceğini düşünürler. Bazı kişiler kötü ruhları ve felaketi savuşturmak için evlerine, kendilerinin ve çocuklarının üzerlerine muska ya da tılsımlı dualar asarlar. Çoğu insan korunmak için tılsımlar ya da ezberden okunmuş dualarla kutsanan sular içerler.²⁴⁰ Tanrı’ya şükürler olsun ki, Yaratıcılarını-Kurta­rıcılarını bilen ve O’na güvenen kişilerin bu tür önlemler almaya ihtiyaçları yoktur, çünkü O, düşmanın hayali ya da gerçek tüm kötü güçlerinden sonsuzca daha büyüktür. Bir imanlı için korkulacak hiçbir şey yoktur, çünkü Rab İsa, ölümün kendisi de dahil olmak üzere var olan her gücün üzerinde yetkiye sahiptir.

İsa, günahın bedelini ödeyerek günahın, yalnızca sonsuz yazgımızı etkileyen lanetini tersine çevirmek için gelmedi, aynı zamanda günahın günlük yaşamlarımızı etkileyen lanetini de tersine çevirmek için geldi

LANETİ TERSİNE ÇEVİRMEK: AŞAMA İKİ

Kutsal Yazılar şöyle der: “Yavrularım, siz Tanrı’dansınız ve sahte peygamberleri yendiniz. Çünkü sizde olan dünyadakinden üstündür.” (1. Yuhanna 4:4)

Bu “İmanlıda Olan” kimdir?

İsa, çarmıha gerilmeden önceki gece öğrencilerine şöyle dedi:

 “Ben de Baba’dan dileyeceğim. O sonsuza dek sizinle birlikte olsun diye size başka bir Yardımcı, Gerçeğin Ruhu’nu verecek. Dünya O’nu kabul edemez. Çünkü O’nu ne görür ne de tanır. Siz O’nu tanıyorsunuz. Çünkü O aranızda yaşıyor ve içinizde olacaktır.

Sizi öksüz bırakmayacağım, size geri döneceğim.

Ben daha aranızdayken size bunları söyledim. Ama Baba’nın benim adım ile göndereceği, Yardımcı, Kutsal Ruh size her şeyi öğretecek, bütün söylediklerimi size hatırlatacak. Size esenlik bırakıyorum, size Kendi esenliğimi veriyorum. Ben size dünyanın verdiği gibi vermiyorum. Yüreğiniz sıkılmasın ve korkmasın.” (Yu­hanna 14:16-18, 25-27)

BAŞKA BİR YARDIMCI

İsa, öğrencilerine Kendisi göğe geri döndükten sonra Baba’nın onlara “başka bir Yardımcı… Kutsal Ruh’u” göndereceğine söz verdi.

İngilizce’ye yardımcı olarak çevrilen Grekçe parakletos sözcüğü, yardımcı, teselli eden, öğütçü ya da avukat anlamına gelir. Parak­letos sözcüğü, Kutsal Yazılar’da hem Tanrı Oğlu hem de Tanrı’nın Kutsal Ruhu olarak kullanılır.²⁴¹ Oğul günahkârları, günahın cezasından kurtarmak için geldi, Kutsal Ruh ise günahkârları günahın gücünden kurtarmak için geldi.

Kutsal Ruh aynı Oğul gibi her zaman Tanrı ile birlikte olmuştur. Bu nedenle, Tanrı’nın kitabının başlangıç satırlarında “Tanrı’nın Ruh’u” olarak adlandırılır (Yaratılış 1:2)

Pek çok kişinin yaptığı gibi,²⁴² “Yardımcı’nın, Kutsal Ruh’un” melek Cebrail ya da daha sonra gelecek olan bir peygamber olduğunu ileri sürmek, hem peygamberlerin Yazılarına hem de İsa’nın söylediklerine ve yaptıklarına karşı çıkmak olur.

İsa, öğrencilerine, bir çarmıh üzerinde öldükten ve tekrar yaşama döndükten sonra, Kutsal Ruh’un aşağı inebilmesi ve Tanrı’nın mesajına iman eden herkesin yüreğinde konut kurabilmesi için göğe yükseleceğini söyledi. Oğul yukarı çıkacak ve Ruh aşağı inecekti. İsa öğrencilerine şöyle dedi: “Size gerçeği söylüyorum, benim gidişim sizin yararınızadır. Gitmezsem Yardımcı size gelmez. Ama gidersem, O’nu size gönderirim.” (Yuhanna 16:7)

Tarih içinde bu gelinen noktaya kadar, Kutsal Ruh zaman zaman güçlendirmek, rehberlik etmek ve bereketlemek için imanlılar ile birlikte olmuştu. Ancak yine de Kutsal Ruh’un imanlıların içinde sürekli olarak yaşamak üzere gelebilmesi, İsa’nın, dünyanın günah sorununu çözmesinden sonra mümkün oldu.

Rab İsa çok özel bir olayı duyuruyordu. “Gerçeğin Ruhu … aranızda yaşıyor ve içinizde olacaktır.” (Yuhanna 14:17)

KUTSAL RUH’UN GELİŞİ

İsa ölümden dirildikten sonra, Yazılar’da şu kayıt yer alır:

“İsa öğrencileri ile birlikteyken onlara şu buyruğu vermişti: ‘Yeru­şalim’den ayrılmayın, Baba’nın verdiği ve benden duyduğunuz sözün gerçekleşmesini bekleyin. Şöyle ki, Yahya su ile vaftiz etti, ama sizler birkaç güne kadar Kutsal Ruh ile vaftiz edileceksiniz… ama Kutsal Ruh üzerinize inince güç alacaksınız. Yeruşa­lim’de, bütün Yahudiye ve Samiriye’de ve dünyanın dört bucağında benim tanıklarım olacaksınız.” (Elçilerin İşleri 1:4-5,8)

Bu sözler, İsa’nın dirilişinden elli gün geçtikten sonra, göğe yükselişinden on gün sonra yaşanılan Pentikost Günü’nde yerine geldi.²⁴³

“Pentikost Günü geldiği zaman, bütün imanlılar bir arada bulunuyorlardı. Ansızın gökten, güçlü bir rüzgarın esişini andıran bir ses geldi ve bulundukları evi tümüyle doldurdu. Ateşten dillere benzer bir şeylerin dağılıp her birinin üzerine indiğini gördüler. İmanlıların hepsi kutsal Ruh ile doldular …” (Elçilerin İşleri 2:1-4)

Yeni Antlaşma, Elçilerin İşleri 2. bölümdeki dramatik olayın tamamını kaydeder. İsa’nın öğrencileri Kutsal Ruh’un gücü aracılığıyla Asya, Arabistan ve dünyanın diğer bölgelerinden gelerek Yeruşalim’de toplanmış olan pek çok yabancının konuştuğu çeşitli dillerde Tanrı’nın iyi haberini duyurmaya başladılar.

Kutsal Ruh’un indiği o günde üç bin kişi Tanrı’nın mesajına inandı ve sonsuz yaşam armağanını aldı. İmanlıların sayısı hızla büyüdü.

Elçilerin İşleri Mesih’teki ilk imanlıların tarihini kaydeder ve diri Mesih’in iyi haberinin tüm Roma İmparatorluğu’nda nasıl –kılıç gücü aracılığıyla değil, Tanrı’nın sevgisinin ve Kutsal Ruh’un gücünün aracılığıyla– yayıldığını anlatır.

GÖREVE ÇAĞRILAN KİŞİLER

Tanrı’nın yeryüzündeki bu şimdiki zaman hakkındaki temel programı “öteki uluslardan kendi adı için (kendine ait) bir halk çıkarmak”tı (Elçilerin İşleri 15:14).

Kutsal Ruh’un Pentikost Günü’nde gelişi kilise olarak adlandırılan özel bir imanlı ailesinin ortaya çıkmasını sağladı. Kilise’nin orijinal Grekçe’deki karşılığı ekklesia’dır; “toplanma” ya da “göreve çağırılanlar” anlamına gelir. Günümüzde “kilise” sözcüğü, yanlış kavramlar ve sayılması imkansız mezheplerle karıştırılır. Kendilerini Hristiyan olarak adlandıranların çoğu, sürdürdükleri yaşam tarzı ile Mesih’in adını alenen küçük düşürürler. Bir din’e sahip olabilirler, ama Tanrı ile içten bir ilişkiye sahip değildirler. Bu kişiler, İsa’nın kanına iman aracılığıyla günahlarından asla temizlenmemişlerdir.

İyi haber, Tanrı’nın her yerdeki tüm insanları Oğlu’na güvenmeye, O’nun özel yeni yaratığı olmaya ve sonsuzluğu O’nun ile geçirecek olan imanlıların ailesinde evlat olmaya davet eder.

Tanrı’nın vaatlerine İsa gelmeden önce (Eski Antlaşma zamanında) inanmış olanlar, Tanrı’nın ailesinin bir bölümüdürler, ama yalnızca İsa geldikten sonra bu vaatlere inanmış olan kişiler, “kilise” olarak bilinen yaşayan bir organizmanın parçasıdırlar. Kilise aynı zamanda “mesih’in bedeni” ve “gelin” olarak da adlandırılır.²⁴⁴ Kutsal Yazılar, Rab İsa Mesih’e güvenen herkes için şunları söyler:

“Ama siz… sizi karanlıktan şaşılası ışığına çağıran Tanrı’nın erdemlerini duyurmak için seçilmiş Tanrı’nın öz halkısınız. Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız.” (1. Petrus 2:9-10)

Kutsal Kitap’ın birinci ve ikinci bölümleri başlangıçta Tanrı’nın insanları nasıl kendi öz halkı olarak yarattığını açıklar. Üçüncü bölüm Adem’in nasıl günah işlediğini ve kendisini ve tüm insan soyunu Tanrı’dan nasıl ayırdığını kaydeder. Ancak yine de, bu bölümü izleyen Yazılar, murdar günahkârların tekrar Tanrı’nın “kendi öz halkı” olabilmeleri için Tanrı’nın ne yaptığını açıklarlar.

Siz, Tanrı’nın “öz halkının” bir parçası mısınız? Eğer öyleyseniz, o zaman Tanrı’nın, laneti tersine çevirmek için hazırlamış olduğu programın ikinci aşamasında yer alıyorsunuz demektir.

KURTARILMIŞ VE MÜHÜRLENMİŞ

Tanrı’nın kurtuluş armağanını almış bir günahkârın yaşamında Kutsal Ruh’un yaptığı ilk şey, o kişiye yeni yaşam vermektir. Kendilerine ve kendi çabalarına duydukları güveni İsa Mesih’e ve O’nun kurtarma eylemine transfer etmiş olan herkes, Kutsal Ruh aracılığıyla yeniden doğar.

İsa, şöyle dedi:

“Bedenden doğan bedendir. Ruh’tan doğan Ruh’tur. Sana, ‘yeniden doğmalısınız’ dediğime şaşma.... Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki, O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.” (Yuhanna 3:6-7,16)

“Yeniden doğmak” ne kadar harika bir şeydir! Bir günahkârın ruhsal olarak yeniden doğması birleşik birliğinin tümünün içindeki işidir. Baba Oğlu’nu gönderdiği, Oğul, günah uğruna Kanını döktüğü ve Kutsal Ruh yeni yaşam ile imanlının içine döküldüğü için yeni yaşam mümkündür.

Kutsal ruh bize yalnızca sonsuz yaşam vermekle kalmaz; O, bizi sonsuza kadar mühürler, Tanrı’nın özel malı olarak işaretler ve sonsuza kadar içimizde konut kurar. Aynı zamanda Kutsal Ruh bu dünyadan ayrılma vaktimiz geldiğinde, Baba’nın evine güvenlik içinde varmamızı garantiler.

“Gerçeğin bildirisini, kurtuluşunuzun Müjde’sini duyup O’na iman ettiğinizde, siz de vaat edilen Kutsal Ruh ile O’nda mühürlendiniz… Ruh, mirasımızın güvencesidir.” (Efesliler 1:13-14)

Gerçek bir imanlının sonsuz kurtuluşu kaybetmesine hiçbir şey engel olamaz. “Sonsuz kurtuluşu garantileyen …Kutsal Ruh’tur.”

TEKRAR GÜNAH İŞLEMEK İÇİN Mİ ÖZGÜR KILINDIK?

Zaman zaman insanların alaylı bir ifadeyle şu soruyu sorduklarını işitirim: “Tamam, Cennette kendime bir yer sağlamak için yapmam gereken tek şey, İsa’nın günahlarım uğruna öldüğüne inanmak. O zaman günah işlemeye istediğim gibi devam edebilirim, öyle değil mi?”

Bu aynı mantığı kullanalım, eğer siz kurak bir toprakta tamamen çaresiz kalarak kaybolduktan sonra, biri sizi kurtarırsa sizi kurtaran kişiye, “Teşekkürler! Şimdi tekrar kaybolmak için özgürüm!” mü diyeceksiniz?

Ya da bir alacaklı sizin büyük miktardaki borcunuzu bağışlarsa, onu gücendirecek şeyleri bilerek ya da kasten yapmak isteyecek misiniz?

Ya da üzerinize temiz ve ütülü giysiler giydiğinizi farz edelim, “Çok iyi! Şimdi gidip kirli, çamurlu bir yerde yatabilirim” mi diyeceksiniz?

Bu tür bir düşünce sıralaması mümkün değildir.

O zaman neden Adem’in çocukları, günah ve günahın sonuçları ile ilgili konularda bu şekilde düşünsünler?

Yanıt, üzücü bir şekilde aşikardır. Günah zihinlerimizi ve yüreklerimizi güçlü bir şekilde kavramıştır, öyle ki bu kavrayış günahın iyi ve arzulanabilir olduğu konusunda bizi ikna edecek noktaya varmıştır. Bu tür bir düşünce elbette yeni değildir. Aynı zamanda Adem ve Havva da günahı –yasaklanan meyveyi alma– “bilgelik kazanmak için çekici” gördüler (Yaratılış 3:6).

Anlaşılması gereken şey şudur: bir günahkâr Tanrı’nın mesajına inandığı anda, artık günah çölünde kaybolmuş değildir. Bu yükü ağır borcun tamamı ödenmiştir. İmanlı şimdi Mesih’in saf doğruluğu ile giydirilmiştir.

Kutsal Ruh Tanrı’nın, yeniden doğan bir çocuğunun içine, günahın iyi değil kötü bir şey olduğuna dair kutsal bir kanaat yerleştirir. Tanrı’nın halkını O’nun kutsal karakterini ve davranışını yansıtan yaşamlar sürdürmesi konusunda güçlendirir. Tanrı’nın yeniden doğan çocukları, göksel ailenin üyeleri olarak aile onuruna yakışan yaşamlar sürdürmeyi isteyeceklerdir.

İmanlılar Kutsal Ruh’u önemsemedikleri ve yaşam tarzları ile Rab’bi onurlandırmadıkları halde, Mesih’teki tüm gerçek imanlıların içinde bu göksel Konuk yaşamaktadır. Bu nedenle Kutsal Yazılar Mesih’e güvenen herkese şu öğütte bulunurlar:

“Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nu kederlendirmeyin. Kurtuluş günü için o Ruh ile mühürlendiniz” (Efesliler 4:30).

Rab İsa’daki imanlılar iman aracılığıyla aldıkları kurtuluşu asla kaybedemezler, ama imansızlar gibi yaşayarak “Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nu üzebilirler”. Rab’bin halkı hala dünyanın içinde olsa bile, artık “(O) dünyadan olmadığı gibi onlar da dünyadan değildirler.” (Yuhana 17:16)

Rab İsa nasıl bu dünyanın tanrısaymaz uygulamalarından nefret ediyorsa, O’nun öğrencilerinin de aynı şekilde hareket etmeleri gerekir.

“Öyleyse ne diyelim? Lütuf çoğalsın diye günah işlemeye devam mı edelim? Kesinlikle hayır! Günah karşısında ölmüş olan bizler artık günah içinde nasıl yaşarız?” (Romalılar 6:1-2)

“Bu nedenle bedenin dünyasal eğilimlerini – fuhşu, pisliği, şehveti, kötü arzuları ve putperestlikle eş olan açgözlülüğü öldürün. Bunlar yüzünden Tanrı’nın gazabı söz dinlemeyenlerin üzerine geliyor. Geçmişte bunlarla iç içe yaşadığınız zaman siz de bu yollarda yürüdünüz. Ama şimdi öfke, kızgınlık, kötü niyet dahil, hepsini üzerinizden sıyırıp atın. Ağzınızdan hiçbir iftira ya da edepsiz söz çıkmasın. Birbirinize yalan söylemeyin. Çünkü eski yaradılışı kötü alışkanlıkları ile birlikte üzerinizden sıyırıp attınız. Eksiksiz bilgiye erişmek için Yaratıcısı’na benzer olmak üzere yenilenen yeni yaratılışı giyindiniz.” (Koloseliler 3:5-10)

TANRI’NIN İMANLIDAKİ YAŞAMI

Tanrı’nın Oğlu nasıl inanan günahkârları günahın cezasından kurtarmak için geldiyse, aynı şekilde Kutsal Ruh da imanlıları günahın günlük gücünden kurtarmak için gelmiştir.

Kutsal Ruh’un, bu konuda nasıl çalıştığına bakalım:

Bir kişi Mesih’e güvendiği anda, Tanrı’nın Ruh’u, o kişinin ruhunda, iç kontrol merkezinde yaşamak için gelerek o kişinin içinde O’nun egemenliğini kurar. Kutsal Ruh, imanlıya Tanrı’yı hoşnut etmesini isteten yeni bir doğa verir. Bu durum, o kişinin günahlı, bencil doğasının yok olduğu anlamına gelmez. Eski doğa yalnızca, imanlı Cennete gittiğinde silinecektir. İmanlılar bu dünyada günahsız bir mükemmeliyet durumuna ulaşamazlar. Ancak yine de, memnun edemedikleri zamanlarda derin üzüntü duymaları gerekir.²⁴⁵

Her gerçek imanlının yaşamında eski doğa (Adem’den miras alınan) ve yeni doğa (Kutsal Ruh tarafından ekilen) arasında sürekli bir savaş mevcuttur. Mesih’in imanlıda konut kurmuş olan Ruh’u, imanlıya Tanrı’yı hoşnut etmesi için yüreğinde hissettiği bir arzu verir. Kutsal Ruh, Tanrı’nın halkına günah “geçici sefa” (İbraniler 11:25) sağlamasına rağmen, “bu gibi şeylerin sonucunun ölüm ol­duğunu…. ama şimdi günahtan özgür kılındıklarını …meyveleri­nin kutsallaşma” olduğunu öğretir (Romalılar 6:21-22) Kutsal Ruh imanlının içinde büyük değişiklikler üretir.

“Ruh’un ürünüyse:
     Sevgi, sevinç, esenlik,
        sabır, şefkat, iyilik,
           bağlılık, yumuşak huyluluk ve öz denetimdir.
Bu tür nitelikleri yasaklayan yasa yoktur.” (Galatyalılar 5:22-23)

İnsanların kendi çabalarını talep eden dinler, ruhsal meyve üretmezler. Din yasaları bir kişinin dışsal davranışını belli bir ölçüye kadar değiştirebilse de, yalnızca Kutsal Ruh bir kişinin içsel doğasını değiştirebilir.

Tanrı, sizin yaşamınızı Kendi egemenliği ile yönetmek ister. Tanrı size izlemeniz gereken bir kurallar dizisi vermek yerine, içinize Kendi yaşamını koyar ve sizin aracılığınızla diğer insanları bereketler ve Adının yüceliğini duyurur.

LİSTELER Mİ, SEVGİ Mİ?

Bu öykü, karısı ölen bir adam hakkındadır. Dul adam, haftada üç gün evini temizlemesi ve çamaşırını yıkaması için bir hanım tutar. Adam, buzdolabının üzerine temizlikçi her geldiğinde ondan yapmasını istediği işlerin bir listesini yapıştırır. Ve, evet, adam yaptığı iş için bu kadına para öder.

Bir süre sonra adam bu hanıma aşık olur ve ondan kendisiyle evlenmesini ister. Kadın kabul eder. Evlendikten sonra adam, buzdolabının üzerine yapıştırdığı görevler listesini kaldırır. Aynı zamanda ona ödediği resmi maaşı ödemekten de vazgeçer. Neden? Çünkü “evi temizleyen hanım” onun sevgili eşi olmuştur! Bu hanım şimdi evi içinden gelerek temizlemektedir, çamaşırları içinden gelerek yıkar ve hatta listede hiçbir zaman bulunmayan birçok başka işi de yapar. Neden? Çünkü kocasını sever ve onu hoşnut etmeyi ve ona hizmet etmeyi ister. Buzdolabının üzerindeki kurallar şimdi bu hanımın artık yüreğinde yazılıdırlar.

Tanrı, Kendisine ait olan kişiler için aynısını yapar.

“Yasamı içlerine (zihinlerine) yerleştirecek ve yüreklerine yazacağım. Ben onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım olacaklar.” (Yeremya 31:33)

Buzdolabının üzerindeki liste gibi, insanın din’i size, yerine getirilmesi gereken bir görevler dizisi sunar, ve eğer “Tanrı istediği takdirde”, size çabalarınızın karşılığının inşaallah Yargı Günü’nde “ödeneceğini” vaat eder.

Bu durumun aksine Rab, görkemli bir karşıtlık içinde, size Kendisi ile bir ilişki sunar. Tanrı, yalnızca cezanızı kaldırmak ve sonsuz yaşam sunmakla kalmamıştır, aynı zamanda siz O’nun önerisini kabul ettiğiniz takdirde Kutsal Ruh’u ile gelmek ve içinizde yaşamak ister.

Tanrı, size asla yerine getiremeyeceğiniz uzun görevler listesi vermek yerine O’nu hoşnut etmeniz ve O’na bir sevgi yüreği ile hizmet etmeniz için arzu vereceğini vaat eder. Bir sevgi ilişkisi, iyi işler için bir dinin kurallar listesinden ve yasalarından daha iyi motivasyon üretir. Çünkü:

“…sevgi yasanın yerine getirilmesidir.” (Romalılar 13:10)

Din, size yeni bir yaşam ve Cennette bir yer vaat edebilir, ama bunları sağlayabilecek olan yalnızca Kutsal Ruh’tur. Yalnızca Kutsal Ruh sizi sevgi, sevinç, esenlik ve sonsuz güvenlik ile doldurabilir.

“Umut düş kırıklığına uğratmaz, çünkü bize verilen Kutsal Ruh aracılığıyla Tanrı’nın sevgisi yüreklerimize dökülmüştür.” (Romalılar 5:5)

SEVİNÇLE İTAAT ETMEK

İmanlıların Rab’be ve insanlara Tanrı’nın sevgisi ile dolup taşan bir yürekle hizmet ettikleri gerçeğinin anlamı, elbette, itaat etmeleri gereken buyruklar olmadığı anlamına gelmez. Örneğin, İsa tam göğe dönmek üzereyken, öğrencilerine şunları söyledi:

“Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin; onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adı ile vaftiz edin. Size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğretin. İşte Ben, dünyanın sonuna kadar her an sizinle birlikteyim.” (Matta 28:18-20)

İsa izleyicilerine kurtuluşun iyi haberini “tüm uluslara” duyurmalarını buyurdu. Bir kişiye Tanrı’nın kurtuluş armağanını aldıktan sonra, İsa’nın buyurduğu her şeye uymayı” öğretmek gerekiyordu. Örneğin, İsa, öğrencilerine düşmanlarını sevmelerini ve herkese sevinçle hizmet etmelerini öğretti. Mesih’in izleyicilerinin tutkusu, tek gerçek Tanrı’nın tanınması, O’na güvenilmesi ve O’nun dünyanın dört bucağında övülmesi olmalıydı.

İsa, öğrencilerine aynı zamanda yeni imanlıları “Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adı ile” vaftiz etmelerini de söyledi. Burada, “adları” (çoğul) yerine, “adı ile” (tekil) ifadesinin kullanıldığına dikkat edin. Yalnızca kendilerini çaresiz günahkârlar olarak görenler ve İsa’nın yaşamı, ölümü ve dirilişi hakkındaki iyi habere inananlar Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olan tek gerçek Tanrı ile sonsuz bir ilişkiye sahip olacaklardır.

Tanrı’nın mesajına inananlar, imanlarını bir nehirde ya da herhangi başka bir su birikintisinde vaftiz olarak göstermelidirler.

NEDEN VAFTİZ?

Bir imanlının günahtan temizlenmesi için törensel bir şekilde suyun altına sokulmaya ihtiyacı var mıdır? Hayır, imanlı, İsa’nın ölümü ve dirilişi aracılığıyla yaptıkları sayesinde zaten Tanrı tarafından temizlenmiş ve doğru ilan edilmiştir. Su vaftizi, bir içsel gerçekliğin dışsal sembolüdür. Bir kez Tanrı’nın mesajına iman ettikten sonra Kurtarıcımız ve yeni Efendimize itaat ederek vaftiz olmalıyız, ama bizi cennete girmek için uygun kılan, böyle bir vaftiz değildir.²⁴⁶

O zaman su vaftizi neyi ifade eder? Su vaftizi, bir imanlının Rab İsa’nın ölümü, gömülmesi ve dirilişi ile özdeşleşmiş olduğunu görsel bir şekilde sembolize eder. Su vaftizi, imanlıların Tanrı’nın kurtuluş planına olan imanlarını ilan etmelerinin bir yoludur. Su, ölümü temsil eder. Bir kişi, suyun altına konulduğu zaman, “İsa, benim günahlarım için öldü ve gömüldü” demektedir. Ve kişi, sudan çıktığında, “İsa benim için ölümü yendi. O’nun ölümü, gömülmesi ve dirilmesi benim içindi, günahtan temizlendim, doğru ilan edildim ve bana sonsuz yaşam verildi” demektedir.

Bu konuda yanılgıya düşmeyin. Bir günahkârın Tanrı’nın huzurunda kabul edilmesi, yalnızca İsa Mesih’in mükemmel doğruluğu ve tamamladığı iş ile mümkün olabilir. Bağışlanmış bir günahkâr olarak, Rab ile sonsuza kadar birlikte yaşayacağımı biliyorum. Ama bunun nedeni benim iyi olmam değildir. O’nunla sonsuza kadar birlikte yaşayacağım, çünkü “Kutsal Yasa’ya dayanan kişisel doğruluğa değil, Mesih’e iman etmekle kazanılan, iman sonucu Tanrı’dan gelen doğruluğa sahip olarak Mesih’te bulunayım.” (Filipi­liler 3:9)

İnsanların dinleri size kendinize ve kendi çabalarınıza bakmayı öğretir. Tanrı’nın Müjdesi ise, size Mesih’e ve O’nun kusursuz doğruluğuna bakmayı öğretir.

İMANLILAR İÇİN YARGI YOK MU?

Mesih’in günahkârları sonsuz yargıdan kurtarmak için gerekli olan her şeyi yapmış olduğu gerçeği, zihinlerde başka bir sorunun ortaya çıkmasına neden olur. Elektronik posta gönderenlerden biri şu soruyu sordu:

	Subject: Email Feedback
Eğer İsa, insanları günahlarından kurtarmak için çarmıhta kanını döktüyse, bu durum yargı gününün amacını ortadan mı kaldırır?

Hayır, İsa’nın günahlarımız için çarmıhta ölmesi, imanlıların Tanrı’ya kendileriyle ilgili hesap vermeleri gerektiği gerçeğini ortadan kaldırmaz. Kutsal Yazılar şöyle der: “Çünkü yargının, Tanrı’nın ev halkından başlayacağı an gelmiştir. Eğer yargılama önce bizden başlarsa, Tanrı’nın Müjdesi’ne kulak asmayanların sonu ne olacak?” (1. Petrus 4:17)

İKİ YARGI GÜNÜ

Kutsal Yazılar, gelecekte, birbirlerinden tamamen farklı iki Yargı Günü’nden söz ederler. Önce, doğruların dirilişi ve yargısı, son olarak da günahkârların dirilişi ve yargısı olacaktır.²⁴⁷

Doğruların yargılanması: Bu Yargı Günü’nde yer almak istersiniz. Bu Mesih’in Yargı Kürsüsü’nün önünde bulunanlar, cennete mi yoksa cehenneme mi gönderilecekleri konusunda sorguya tabi tutulmayacaklardır. Yeryüzünde yaşarken Tanrı’nın doğruluk armağanını aldıkları için zaten cenette olacaklardır. Ancak yine de, imanlılar olarak yaptıkları işlerin motifleri ve değerleri ile ilgili olarak Tanrı’nın yapacağı değerlendirmeye göre ya ödül alacaklar ya da kayba uğrayacaklardır. Tanrı’nın isteğine göre yaşamış olan, diğer insanlara alçakgönüllülükle hizmet etmiş, denemelerde Tanrı’ya güvenmiş, O’nun Sözü’nü sevmiş ve başkalarına duyurmuş ve umutla Rab’bin gelişini beklemiş olan bir imanlı, ödül alacaktır; öz-merkezli bir imanlı ise, “zarar edecek, kendisi kurtulacak, ama ateşten geçmiş gibi olacaktır” (1. Korintliler 3:11-15). Kutsal Kitap, imanlıların Rab’be tapınırken O’nun ayaklarının önüne minnettarlıkla atacakları beş farklı “taç” alabileceklerini yazar.²⁴⁸ “Tanrı’nın yargı kürsüsü önüne hepimiz çıkacağız... Her birimiz kendi adına Tanrı’ya hesap verecktir.” (Romalılar 14:10,12)

Günahkârların yargılanması: Büyük Beyaz Yargı Tahtı olarak adlandırılan, bu korku verici Yargı Günü’nde yer almak istemezsiniz. Bu korkunç olay, yeryüzündeyken Tanrı’nın kurtuluş sağlayışına güvenmeyen ve bu nedenle günahları içinde ölen herkes tarafından yaşanacaktır. Bu kişilerin cennete mi yoksa cehenneme mi gidecekleri konusunda hiçbir sorgulama olmayacaktır. Her biri sahip oldukları gerçek ile ne yaptıklarına göre farklı derecelerde cezalar alacak olmalarına rağmen, hepsi de ateş gölüne mahkum edileceklerdir. “Ölüler kitaplarda yazılanlara bakılarak her biri yaptıklarına göre yargılandı. Sonra Ölüm ve Ölüler Diyarı ateş gölüne atıldı. İşte bu ateş gölü ikinci ölümdür. Adları Yaşam Kitabına yazılmamış olanlar ateş gölüne atıldılar.” (Vahiy 20:11-15)

İyi haber, bu sözcükleri okuyan kişilerin hiçbirinin mahvolmayacağıdır, çünkü Rab İsa günahın cezasından herkesi özgür kılar.

TANRI’NIN ÇOCUKLARI

Daha önce belirtilmiş olduğu gibi, siz Rab İsa Mesih’e ve O’nun sizin için yaptıklarına güvendiğiniz an, Tanrı’nın ailesinin bir üyesi olacaksınız.

Artık Tanrı size uzak görünmeyecek.

Sizin Babanız olacak.

“Kendisini kabul edip iman edenlerin hepsine Tanrı’nın çocukları olma hakkını verdi… onlar Tanrı’dan doğdular.” (Yuhanna 1:12)

“Oğullar olduğunuz için Tanrı, öz Oğlu’nun ‘Abba! Baba!’ diye seslenen Ruhu’nu yüreklerinize gönderdi.” (Ga­latyalılar 4:6)

Dünya, insanlardan uzakta olan, törenler talep eden, insanlara Kendisi ile kişisel bir ilişki sunmayan bir Tanrı’yı resmeden dinler ile doludur. Tüm bunların aksine Oğlu’nu yeryüzüne gönderen Tanrı, Kendisini günahkârları seven bir göksel Baba olarak açıklamıştır. Oğlu İsa Mesih’i kabul eden herkese, onları temizleyeceği, onlara Mesih’in mükemmelliğini giydireceği ve Kutsal Ruhu’nu onların yüreklerine göndereceği vaadini verir.

Pakistanlı Belkıs Şeyh, O’na Baba Demeye Cesaret Ettim (Türkçeye “Tanrı Bana ‘Kızım’ Dedi” adıyla çevrildi) adlı kitabında tek gerçek Tanrı’nın mesajını bulmak için yaptığı araştırmayı anlatır. Kutsal Kitap’ı kendisinin yetiştirildiği din kitabı ile aylarca karşılaştırdı ve sonra Tanrı’ya kendisine gerçeği göstermesi için feryat ettikten sonra bir deneyim yaşadı. Bu deneyimini bizlere şöyle anlatır:

Her iki kitabı da ellerime aldım ve yukarı kaldırdım: ‘Hangisi Baba?’ diye sordum. ‘Hangisi Senin kitabın?’ Sonra olağanüstü bir şey oldu. Şimdiye kadar hayatımda hiç böyle bir durumla karşılaşmamıştım. Çünkü iç varlığımda bir ses duydum, bu ses benimle sanki ben içsel zihnimde sözcükler tekrarlıyormuşum gibi net bir şekilde konuştu. Sözcükler canlıydı, şefkat doluydu, ama aynı zamanda da yetki ile söylenmişlerdi.

‘Karşına hangi kitapta Baba olarak çıkıyorum?’

Kendimi şu yanıtı verirken buldum: ‘Kutsal Kitap’ta.’²⁴⁹

Tanrı, bu Pakistanlı hanımın Babası olduğu gibi benim de Babam’dır. Tanrı’nın mesajına inandığım gün ruhsal olarak yeniden doğdum. Tanrı’nın ailesinin bir üyesi olarak sahip olduğum bu konumumu kaybetmeme hiçbir şey engel olamaz. İsa şöyle dedi: “Koyunlarım sesimi işitir. Onlara sonsuz yaşam veririm; asla mahvolmayacaklar. Onları hiç kimse elimden kapamaz.” (Yuhan­na 10:27-28)

İLİŞKİ & PAYDAŞLIK

O zaman ben günah işlediğimde ne olur? İşlediğim günah Tanrı’dan tekrar ayrılmama neden olur mu?

Eğer bir oğul yersel babasına itaat etmezse, ailenin üyesi olmasına son verilir mi? Hayır, bir oğlun itaatsizliği onun doğmamış gibi kabul edilmesine neden olmaz. Oğlun anne ve babası ile olan fiziksel bağı bozulamaz. Aynı şey sizin Tanrı ile olan ruhsal bağınız için de geçerlidir. Tanrı’nın, yeniden doğan bir çocuğu olarak sahip olduğunuz konumu hiçbir şey size kaybettiremez. İnanan herkes, “ölümlü değil, ölümsüz bir tohumdan, yani Tanrı’nın diri ve sonsuz (kalıcı) sözü aracılığıyla yeniden doğdu.” (1. Petrus 1:23)

Tanrı sizin göksel Babanızdır. Mesih’in size giydirilmiş olan doğruluğu, sizden hiçbir zaman geri alınmayacaktır. Kutsal Ruh sizi asla terk etmeyecektir.

Sonsuza kadar güvenlik içindesiniz.

“Eminim ki, ne ölüm ne yaşam ..bizi Rabbimiz Mesih İsa’da olan Tanrı sevgisinden ayırmaya yetecektir.” (Romalılar 8:38-39)

Tanrı’nın içimde bina etmiş olduğu sonsuz ilişkiyi benim yapacağım hiçbir hareket bozamaz. Ama yine de günah Tanrı ile olan günlük paydaşlığımı etkileyecektir.

KONUM & DURUM

Bir babanın, oğluna, gidip bahçede çalışmasını söylediğini varsayın, ama oğul babasının söylediğini yapmak yerine arkadaşlarıyla futbol oynamaya gider. Çocuğun, babasının bir oğlu olarak konumu değişmeyecektir, ama oğlun babası ile olan paydaşlığının koşulu bu durumdan kesinlikle etkilenecektir! Oğul eve döndüğünde sorguya çekilecektir; bazı sert sözler söylenecek ve uygun bir disiplin eylemi söz konusu olacaktır. Oğul, babası ile yakın bir ilişkinin tadını tekrar çıkarabilmek için itaatsiz davranışını itiraf etmek zorundadır.

Aynı şey Tanrı’ya ait olan kişiler için de geçerlidir. Tanrı, çocukları günah işledikleri zaman onları terbiye eder.

“Oğlum, RAB’bin terbiye edişini hafife alma, O’nun azarlamasından usanma. Çünkü Rab oğlundan hoşnut bir baba gibi, sevdiğini azarlar.” (Süleyman’ın Özdeyişleri 3:11-12)

Tanrı’yla gündelik paydaşlığımıza gelince, Kutsal Kitap şöyle diyor:

“O’nunla paydaşlığımız var deyip de karanlıkta yürürsek, yalan söylemiş, gerçeğe uymamış oluruz. Eğer günahımız yok dersek, kendimizi aldatırız, içimizde gerçek olmaz. Ama günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır.” (1. Yuhanna 1:6,8-9)

İçlerinde konut kurmuş olan Kutsal Ruh Tanrı’nın çocuklarının günahın her şeklinden nefret etmelerini ister. Günahın ne kadar “küçük” olduğu önemli değildir. Tanrı bizi, yaşamlarımızdaki, bazı kişilerin belki günah olarak bile adlandırmayacakları türde günahlara karşı duyarlı kılmak ister.

Örneğin, eşimle yeterince nazik olmayan bir ifadeyle konuşursam ya da bana karşı haksızlık eden birine karşı sevgiye yakışmayan bir tutum içindeysem veya bir gerçeği eksik söylediğimde, Kutsal Ruh beni günahım konusunda ikna eder. Çözüm, Rab’be “günahlarımı itiraf etmek” ve gücendirdiğim kişiden af dilemektir. Bunu yaptığım takdirde, Rabbim ile yakın ve tatlı paydaşlığın tadını tekrar çıkarabilirim.

Farkı anlıyor musunuz?

Mesih’te Tanrı’nın önündeki konumum mükemmellik konumudur, ama günlük yaşamımdaki durumum, mükemmelden eksiktir.

O’nun benim için yerine getirdiği kurtuluş işi sonsuza kadar tamamlandı, ama O’nun benim içimdeki işi ben O’nu Cennette görene kadar devam edecektir.

BİR AMAÇ İÇİN KURTARILDIK

Mesih’in Kutsal Ruh’u Tanrı halkının düşünme, konuşma ve hareket etme biçimini değiştirmek ister. O, şöyle der:

“Kutsal olun, çünkü ben kutsalım.” (1. Petrus 1:16)

O, halkına aynı zamanda şunları da söyler: “Akılsız olmayın. Rab’bin isteğinin ne olduğunu anlayın. Şarap ile sarhoş olmayın. Bunun yerine Ruh ile dolu olun (Ruh’a teslim olun, Ruh tarafından kontrol edilin).” (Efesliler 5:17-18)

Kutsal Ruh, kişiliklerimizi ezmez; aksine, Tanrı’nın yaşamamız için amaçlamış olduğu doğru ve zaferli yaşamları günlük yaşam seviyesinde sürdürmemiz için bizi özgür kılar. Tanrı bizi bir amaç için kurtarmıştır. Düşündüğümüz, söylediğimiz ve yaptığımız her şeyde O’nu yüceltmeye çağrıldık.

“Bedeninizin Tanrı’dan aldığınız ve içinizdeki Kutsal Ruh’un tapınağı olduğunu bilmiyor musunuz? Kendinize ait değilsiniz. Çünkü bir bedel karşılığı satın alındınız. Bu nedenle Tanrı’yı bedeninizde ve ruhunuzda yüceltin.” (1. Korintliler 6:19-20)

Müjde’ye inanan bizler için bu durumun nasıl da yaşam değiştiren bir gerçek olması gerekir! Tanrı’nın kişisel varlığı içimizde yaşıyor! Biz O’na boyun eğdikçe yaşamlarımız O’nun adını yüceltecek ve diğer insanlara bereket getirecek.

Kutsal Ruh’un insanların yaşamlarının işleyişi hakkında bundan daha çok şey söylenebilir.

Kutsal Ruh teselli eder, güçlendirir, rehberlik eder, aydınlatır ve eğitir.

İmanlılara Kutsal Yazılar’ı anlamaları için yardımcı olur.²⁵⁰

Tanrı ile bağlantı kurarak dua etmemizi sağlar.²⁵¹

O, halkının diğer insanlara yardım edebilmesi ve onları bina edebilmesi için özel armağanlar ve yetenekler verir.²⁵²

Mesih’in izleyicilerini, karşı koyma ne kadar büyük olursa olsun, Kendisi için çalışmaları ve tanıklık etmeleri için güçlendirir. İsa, öğrencilerine şöyle dedi:

“İşte sizi koyunlar gibi kurtların arasına gönderiyorum. Yılan gibi zeki, güvercin gibi saf olun. Çünkü sizi mahkemelere verecek, havralarında kamçılayacaklar... Ama sizleri mahkemeye verdiklerinde neyi nasıl söyleyeceğinizi düşünerek kaygılanmayın. Ne söyleyeceğiniz o anda size bildirilecek. Çünkü konuşan siz değil, aracılığınızla konuşan Babanızın Ruh’u olacak.” (Matta 10:16-20)

O’NUN BENZEYİŞİNE DÖNÜŞMEK

Özetleyecek olursak Kutsal Ruh Tanrı’nın insanlık için tasarladığı amacının yerine gelmesini mümkün kılar; bu amaç şudur: Tek gerçek Tanrı’nın benzeyişini yansıtmak ve O’nunla sonsuza kadar sürecek olan yakın ilişkinin tadını çıkarmak.

“Bunun gibi Ruh da güçsüzlüğümüzde bize yardım eder… Tanrı’nın kendisini sevenlerle amacı uyarınca çağrılmış olanlarla birlikte her durumda iyilik için etkin olduğunu biliriz. Çünkü Tanrı önceden bildiği kişileri Oğlu’nun benzerliğine dönüştürmek üzere önceden belirledi. Öyle ki, Oğul birçok kardeş arasında ilk doğan olsun.” (Romalılar 8:26, 28-29)

Tanrı, halkının yaşamlarındaki her olayı ve denemeyi halkını tekrar, “Oğlu’nun benzeyişine dönüştürmek için” kullanır.

Tanrı’nın kitabının ilk bölümü, ilk erkeğin ve kadının “Tanrı’nın benzeyişinde” yaratıldıklarını beyan eder. İnsanın, Yaratıcısına karşı günah işlemeyi seçmesi, bu benzeyişi kökünden bozdu. Ancak yine de zaman dolduğunda Tanrı mükemmel, görkemli Oğlu’nu dünyaya gönderdi.

İsa’nın günahsız yaşamı, ölümü ve dirilişi günahın neden olduğu zararın düzeltilmesi için Tanrı’nın programının ilk aşamasında yer aldı. Ancak yine de bu bölümde görmüş olduğumuz gibi, O’nun planında bundan çok daha fazlasına yer verilmiştir.

Sizin ve benim gibi çaresiz günahkârlar Tanrı’nın kurtuluş hakkındaki iyi haberine inandıkları an, Tanrı bize Kutsal Ruhu’nu verir; Kutsal Ruh, düşüncelerimizde, motiflerimizde, sözlerimizde ve eylemlerimizde bizi tekrar O’nun benzeyişine dönüştürme sürecini başlatır. Bu süreç, Tanrı’nın, günahın lanetini tersine çevirme programının ikinci aşamasıdır.

Tanrı, çocuklarının, Mesih’in karakterini ve davranışını yansıtmasını ister. “Hristiyan” teriminin belirtmesi gereken anlam budur. Ama yine de, Kutsal Ruh’un bizi Mesih’in eylemine dönüştürme eylemi, O’nu yalnızca yüz yüze gördüğümüz zaman tamamlanacak olan bir süreçtir.²⁵³

“Bakın Baba bizi o kadar çok seviyor ki, bize Tanrı’nın çocukları deniyor! Gerçekten de öyleyiz. Dünya Baba’yı tanımadığı için bizi de tanımıyor.

Sevgili kardeşlerim, daha şimdiden Tanrı’nın çocuklarıyız, ama ne olacağımız henüz bize gösterilmedi. Ancak, Mesih göründüğü zaman, O’na benzer olacağımızı biliyoruz. Çünkü O’nu olduğu gibi göreceğiz.” (1. Yuhanna 3:1-2)

O’na iman eden herkes için Tanrı Oğlu’nun kurtarma işlemi ve O’na boyun eğen herkesin içinde Tanrı’nın Ruhu’nun gerçekleştirdiği transformasyon eylemi uyarınca Şeytan’ın gücü etkisiz kılınır ve iman eden herkesin içinde Tanrı’nın sevgi, sevinç ve esenlikten oluşan doğruluk egemenliği yenilenir.

Amaç ile doldurulmuş yaşamlar ve gayretli bir umut ve beklenti ile, Tanrı’nın, Şeytan’ı, günahı ve ölümü sonsuza kadar ortadan kaldırmak için yapmış olduğu programın son aşamasını bekliyoruz.

İsa geri geliyor!