Dua Ve İtiraf

Daniel 9

Daniel’in diğer peygamberliklerinin hepsinde olduğu gibi, dokuzuncu bölüm önümüze Yeruşalim’in yazgısını getirerek bizi, geleceğe götürür. Ancak bundan daha fazlasını da yapar, çünkü bize Daniel’in zamanındaki Tanrı halkının yenilenmesi ile Yeruşalim’in viranelik zamanını sona erdirecek gelecekteki bir günde gerçekleşecek yargı arasındaki bağlantıyı gösterir.

Daniel’e şu talimat verilir: Tanrı halkından sadık kalanlar yeniden Ülkeye dönecekler ve Ezra ve Nehemya kitaplarında kayıtlı olduğu gibi Tapınak ve Kent Daniel’in zamanında yeniden kurulacak, ancak bu yenilenme yine de hiç bir şekilde İsrail’in tutsaklığını sona erdirmeyecek, ya da Yeruşalim’i öteki ulusların baskısından kurtarmayacaktır. Son gelene kadar Tanrı’nın yersel halkı ve Kentinin viraneliği ile ilgili üzüntüler devam edecektir.

Daniel peygamberler olarak görümler görmüş ve gelecek ile ilgili açıklamalar almıştır. Daniel’i şimdi Tanrı halkının lehine aracılık eden kişi olarak görmemiz gereklidir. Ve Daniel dua ve yakarışlarına yanıt olarak Tanrı’nın düşünceleri ile ilgili talimat alır.

• 1 ve 2 Ayetler duanın gerekli olduğunu ortaya koyarlar.
• 3-6 Ayetleri Daniel’in günah itirafına ve Tanrı halkının başarısızlığına yer verirler.
• 7-15 Ayetleri, yönetimin halkın üzerine gelen tüm cezasının Tanrı’nın haklı bir tutumu olduğunu ifade eder.
• 16-19 Ayetleri Tanrı’ya, Halkına merhamet etmesi için sunulan yakarışları içerir.
• 20-27 Ayetleri Tanrı’nın, Daniel’in duasına verdiği lütufkar yanıtı önümüze getirirler; kendisine gelen bu yanıt sayesinde Daniel’e söz ve görüm ile ilgili olarak Tanrı’nın düşüncelerini anlama gücü verilir.

(a) Duanın gerekliliği (1 ve 2 Ayetler).

Ayet 1 — Daniel’in Yeruşalim’in düşüşü sırasında tutsak alınmasından bu yana altmış sekiz yıl geçmiştir.Daniel, ilk büyük dünya imparatorluğu olan Babil’in yükselişini ve düşüşünü görmüştür. Daha sonra dünyanın ikinci büyük imparatorluğu olan Pers imparatorluğu öne çıkmıştır. Daniel bu krallıkta imparatorluğun önderleri üzerinde yüksek bir yetki konumuna sahipti. Ama ne sahip olduğu bu yüce mevki, ne de yönetimin zihnini tamamen meşgul eden görevleri ,onun Tanrı halkına duyduğu büyük sevgiye ve Tanrı’nın, Halkı ile ilgili olarak vermiş olduğu söz konusunda sahip olduğu imana bir an bile gölge düşürmemiştir.

Ayet 2 — Daniel’in bir dua adamı olduğunu daha önceden görmüştük. Şimdi de onun aynı zamanda Kutsal Yazılar’ın öğrencisi olduğunu görüyoruz. Kendisi bir peygamber olmasına rağmen, tanrı’dan esin alan diğer peygamberlerin sözlerini dinlemeye ve Kutsal Yazıların yer aldığı kitapları okuyarak Tanrı’nın düşüncesini okumaya hazırdır. Böylece peygamber Yeremya’nın kitabını okuduğunda, Yehoyakim’in günlerinde Yeruşalim düştüğü zaman, İsrail ülkesinin yetmiş yıl boyunca virane olarak kalacağını ve yetmiş yılın sonunda Babil kralının yargıya uğrayacağını ve Kildan ülkesinin viraneye çevrileceğini keşfeder (Yeremya 25:1,11,12). Ayrıca, Daniel, Babil’in yargı göreceğini öğrenmek ile kalmaz, ama aynı zamanda Rabbin Yermeya’ya olan şu sözlerini de öğrenir: “Babil’de yetmiş yılınız dolunca sizinle ilgilenecek, buraya sizi geri getirmek için verdiğim iyi sözü tutacağım. Çünkü sizin için düşündüğüm iyi tasarıları biliyorum. Kötü tasarılar değil, size umutlu bir gelecek sağlayan esenlik tasarıları bunlar. O zaman beni çağıracak, gelip bana yakaracaksınız. Ben de sizi işiteceğim.. Beni arayacaksınız. Bütün yüreğiniz ile arayınca beni bulacaksınız. Kendimi size buldurtacağım. Sizi eski refahınıza kavuşturacağım. Sizi sürdüğüm bütün yerlerden ve uluslardan toplayacağım. Ve sizi sürgün ettiğim yerden geri getireceğim.” (Yeremya 29: 10-14)

Daniel, bu önemli keşfi, Darius’un krallığının ilk yılında yapar. Gerçek dönüşün, iki yıl sonra Pers kralı Koreş’in krallığının ilk yılında gerçekleştiğini biliyoruz (Ezra 1:1). O anda mevcut olan olaylarda geri dönüş umudunu garanti eden hiçbir belirti yoktu. Tanrı’nın, Halkını tutsaklık içinde bulunurlarken ziyaret edeceğini ve onlara ülkelerine geri dönmeleri için bir yol açacağını, içinde bulunduğu koşullar aracılığı ile değil, “kitaplar” aracılığı ile keşfeder. Kısa bir süre önce Babil kralının yıkımını ve onun imparatorluğunun düşüşüne tanık olmuştur, ama Daniel çevresinde olup biten etkileyici olaylara aldırış etmez ve onlardan Tanrı halkının lehine sonuçlar çıkartmayı istemez. Daniel’in anlayışı, Tanrı sözü olan “kitaplar aracılığı ile” yönlendirilir; koşulların Tanrı’nın ön bildirilerine uygun görünüp görünmediği ya da başka durumlar önemli değildir.

Tanrı Sözü, peygamberliğin gerçek anahtarıdır. Peygamberlikleri, olup biten koşullar aracılığı ile açıklamak gibi bir durumda bırakılmayız, ya da onları yorumlamak için peygamberliklerin yerine gelmelerini beklememiz gerekmez.

(b) Daniel’in Tanrı’nın halkının günahını itiraf etmesi. (3-6 Ayetler).

Ayet 3 — Tanrı’nın, Halkını ziyaret etmek üzere olduğunu Tanrı’nın Sözünden öğrenmenin neden olduğu ani etkilenme ile Daniel Tanrı’ya yaklaşır. İyi haberi vermek için kendisi ile birlikte tutsak olan arkadaşlarına gitmez, ama Tanrı’ya yönelir ve şöyle der: “Yüzümü Rab Tanrı’ya çevirdim.” Başka birinin söylemiş olduğu gibi, “Tanrı’dan almış olduğu ile ilgili olarak Tanrı ile paydaşlıkta bulunur.” Bunun sonucu olarak anın gerçek özelliğini ve halkın ahlaki durumunu anlar ve o an için uygun olan bir şekilde hareket eder.

Tanrı cezalandıran elini çekmek üzeredir ve halkına biraz canlanma ihsan edecektir. Daniel, her şeye rağmen mutlu değildir, bağırarak ve övgüler sunarak halka yönelmez. Aksine, anın gerçek öneminin farkına vardığı için, “dua ile, yakarış ile, oruç ile, çul kuşanıp külde oturarak O’na yalvarır” ve Rab Tanrısına dua edip günahları itiraf eder.

Daniel, Kutsal Yazıları iyi bildiği için bin yıl öncesine bakar ve Tanrının halkını Mısır esaretinden nasıl kurtardığını hatırlar. (ayet 15) Bu dönemin uzun bir başarısızlık ve isyan tarihi olduğunu dile getirir; zaten geleceği ve hala Tanrı halkını bekleyen başarısızlık ve sıkıntıyı görmesine izin verilmiştir. (Daniel 7,8) Ve aynı zamanda İnsanoğlu gelip krallığını kuruncaya kadar, Tanrı halkı için tam bir kurtuluş olamayacağını da öğrenmiştir.

Özetleyecek olur isek, Daniel, başarısızlık dolu geçmişi, daha derin üzüntüler ve daha büyük başarısızlıklar geleceğini önceden bildiren karanlık geleceği ve Kral gelene kadar Tanrı halkının tam bir kurtuluş umudunun bulunmadığını görür. Bu gerçekleri gördüğü zaman Daniel, çok derin bir şekilde etkilenir, düşüncelerinden ürker, benzi solar, bayılır ve günlerce bitkin ve hasta kalır. (Daniel 7:28; Daniel 8:27)

Ama Daniel bir başka şey daha keşfetti. Kutsal Yazılardan şunu öğrendi: Tanrı, geçmişteki tüm başarısızlığa ve gelecekte yer alan tüm felakete rağmen, yılların ortalarına doğru az da olsa, bir canlanmanın var olacağını önceden bildirmişti.

Tüm bu olaylardan anladığımız, bizim günümüzde ve Daniel’in yaşadığı günler arasında bir benzerlik bulunduğudur. Sorumluluğu açısından kilisenin gösterdiği yüzlerce yıllık başarısızlığa dönüp bakabiliriz. Kutsal Yazılardan bildiğimize göre “kötü kişiler ve ayartıcıların kötülükleri giderek daha artacak” ve çok geçmeden yeryüzünde Mesih’in adını ikrar eden O’nun ağzından kusulacaktır. Aynı zamanda şunu da biliyoruz ki, Tanrı halkını tekrar bir araya getirecek ve başarısızlığın üzüntülü tarihçesine son verecek olan durum yalnızca Mesih’in gelişi olacaktır. Ama yine de şunu biliyoruz ki, Rab, Filadelfya’da bir uyanış olacağını kesinlikle söylemiştir; Çürüyen Hıristiyanlığın orta yerinde güçleri az olmasına rağmen yine de Rabbin sözlerine uyan ve O’nun adını yadsımayan bir kaç kişi bulunacaktır.

Daniel, dua eder ve Tanrı’ya yakarır iken, onun gününde ya da bizim günümüzde Tanrı’nın, halkının önüne koyacağı açık kurtuluş kapısına yanıt vermeyi arzu eden kişilere işaret etmesi gereken ruhu ortaya koyar.

Ayet 4 — Tövbe ile Tanrı’ya yönelen Daniel, Tanrı’nın büyüklüğü, kutsallığı ve sadakati ile ilgili derin bir anlayışa sahip olur. Ayrıca, Tanrı’nın, Sözüne sadık olduğunun farkına varır. Eğer Tanrı halkı, Tanrı’nın adını kutsal sayar ve O’nun sözünü tutar ise, merhamet bulması sağlanacaktır.

Ayetler 5 ve 6  — Daniel, Tanrı’nın büyüklüğü ile ilgili, canının önünde gerçek bir anlayış içinde bulunduğundan Halkının düşmüş konumunun hemen farkına varır. Tanrı antlaşmasına sadık kalmıştır, ama halk Tanrı’nın isteklerinden ve hükümlerinden ayrılmıştır. Daniel, bunun nedeninin, Tanrı halkı arasındaki tüm bölünme ve dağılmanın kökeninde bu düşük ahlak durumunun bulunmasından kaynaklandığının farkına varır. Daniel kötü davranan ve gerçeği çarpıtan ve pek çok kişinin hataya düşmesine neden olacak eylemlerde bulunan belirli kişilerin üzerine bölünme ve dağılmanın utancını yüklemek istemez. Bu durumun krallar ,önderler ve sahte peygamberler için geçerli olduğunu biliyoruz. Ama Daniel, kişilerin başarısızlıklarının ötesine bakarak Tanrı halkının başarısızlığını bir bütün olarak görür ve buna sahip çıkar. Daniel şöyle der: “Krallarımız, önderlerimiz, atalarımız, ve ülkedeki bütün halk günah işledik.” Daniel’in kişisel olarak yaklaşık yetmiş yıl önce gerçekleşmiş olan bu dağılmanın meydana gelmesinde doğrudan bir rolü yoktu. Yeruşalim’in bölündüğü o yıllarda Daniel yalnızca bir çocuk olabilirdi. Ve Daniel sürgün sırasında tutsak iken, belki de Tanrı’ya onun kadar kendini adamış başka hiç kimse yoktu.

Her şeye rağmen, kişisel sorumluluğun yokluğu ve geçen zaman aralığı, Daniel’in bölünme ve dağılmayı görmezden gelmesine neden olmaz. Yaşananların utancını bu dünyadan çoktan ayrılmış olan kişilerin üzerine yüklemeyi de istemez. Aksine, kendisini Tanrı’nın halkı ile özdeşleştirir ve Tanrı’nın önünde iken, “günah işledik” ifadesini kullanarak halka sahip çıkar.

Bu nedenle, günümüzde, Tanrı halkını bölmek için kullanılan araçlar ile meşgul olmak, bizim bölünmenin gerçek nedenini – yüksek inanç ikrarımıza eşlik eden düşük konum -görmemize neden olur. Tanrı halkının ansızın dağıtılmasına neden olan, akılsız ve tahakküm eden eylemlerinde hiçbir şekilde kişisel olarak yer almamış bulunabiliriz, ama bölünmeyi gerekli kılan düşük konumda hepimizin payı vardır.

Daniel, onların günahını mazur göstermek istemez; aksine, Tanrı’nın zaman zaman halkına Kendisini hatırlatmak için göndermiş olduğu peygamberleri dinlemeyi reddettikleri için günahlarını şiddetlendiren kişilere sahip çıkar. Hiç bir şey hem o dönemde hem de şimdiki dönemde olduğu gibi, Tanrı halkının nasıl sürekli olarak peygamberlere zulmettiklerini görmek kadar şaşırtıcı olamaz. Başarısızlıklarımızın söylendiğini duyarak vicdanımızın rahatsız olmasından hoşlanmayız. Yanlış davrandığımızı ya da hata yaptığımızı itiraf etmek, (çok büyük ve genel konular dışında) dindar benlik için katlanamayacağı kadar alçaltıcıdır. Bu yüzden vicdanı harekete geçirmek isteyen bir peygamber, Tanrı halkına günahlarını hatırlattığı zaman, asla sevilen biri olmaz. Yalnızca “öğretmen”, alkışlanarak dinlenir, çünkü bir öğretmenin ayaklarının dibinde ondan bilgi almak benliğin daha çok hoşuna gider. Bir grubun içinde bir öğretmene sahip olmak, yüceltmek için zemin hazırlar; ama kim, bize başarısızlıklarımız ve günahlarımız hakkında konuşan bir peygamberin vicdanımızı rahatsız etmesini ister? İşte İsrail bu nedenle peygamberlere kulak vermeyi reddetti.

(c) Daniel’in Tanrı’yı O’nun yasaları konusunda haklı çıkarması (Ayetler 7-15)

Ayet 7 — Daniel, “ülkedeki tüm halkın günahını” itiraf ettikten sonra, Tanrı’yı, Halkını cezalandırması konusunda haklı çıkarttı. Daniel, derin önem taşıyan şu ilke üzerinde durur: bölünme ve dağılma meydana geldiği zaman, bu kötülüklerin Tanrı’dan geliyormuş gibi kabul edilmeleri gerekir. O’nun kutsal disiplini ile oluşurlar ve yalnızca bireysel kişilerin akılsızlıkları ya da kötülükleri ile ilgili belirli eylemler olarak ortaya çıkmazlar. Bu durum İsrail’de meydana gelen büyük bölünme olayı ile net bir şekilde görülür. Olay, görünürde, Rehavam’ın akılsızlığı aracılığı ile gelişmiş gibi idi, ama Tanrı şöyle der: “Bu olayı ben düzenledim.” (2.Tarihler 11:4) Dört yüz elli yıl sonra, Tanrı’nın halkı yalnızca bölünmek ile kalmayıp aynı zamanda uluslar arasına dağıtıldıkları zaman, Daniel bu önemli ilkeyi çok net bir şekilde fark eder. Ve şöyle der: “Sen adaletlisin, Rab! Sadakatsizliğimiz yüzünden bizi uzak yakın ülkelere sürdün. Oralarda yaşayan biz Yahudiler, Yeruşalim halkı, İsrailliler bu gün utanç içindeyiz. “ Daniel, sonra “üzerlerine büyük yıkım getiren Rab Tanrı’dan” söz eder ve “Rab kötülüğü gördü ve üzerimize yıkım göndermekten caymadı” der (Daniel 9: 7,12,14). Daniel, böylelikle, bireysel kişilerin akılsızlıklarını ve kötülüklerini unutur. Hiç bir isimden söz etmez. Ne Yehoyakim’den ya da “onun yaptığı kötülüklerden” ne de Zedekya’dan ve onun akılsızlığından bahsetmez; Nebukadnessar’ın acımasız vahşetine de değinmez; ama bu insanların ötesine bakarak, halkın dağılmasının nedeni olarak adil bir Tanrı’nın elini görür.

Böylece, kısa bir süre sonra Zekeriya Rabbin, kahinlere ve tüm ülke halkına söylediği şu sözü işitir: “Onları tanımadıkları ulusların arasına fırtına gibi dağıttım.” (Zekeriya 7:5, 14).

Aynı şekilde daha sonra Nehemya da dua ederken, Rabbin Musa aracılığı ile söylediği şu sözleri hatırlar: “Eğer bana ihanet ederseniz, sizi ulusların arasına dağıtacağım.” (Nehemya 1:7)

Bu Tanrı adamlarının Tanrı’nın disiplini ile ilgili tutumu hakkındaki güçlü ifadelerini değiştirmek gibi bir girişim mevcut olamaz. Bu Tanrı adamları, Tanrı’nın, halkının dağılmasına “izin vermiş” olduğunu ya da “sürgüne gönderilmeleri” için “müsaade etmiş” olduğunu dahi söylemezler. Ancak açıkça ifade ettikleri gerçek şudur: halkı sürgüne gönderen ve üzerlerine yıkım getirenin Tanrı olduğunu net bir şekilde belirtirler.

Ayetler 8 ve 9 — Ama ayrıca eğer onlar kralları, önderleri ve ataları Tanrı’ya karşı işledikleri günah yüzünden utanç içindeler ise, O’na karşı geldikleri halde, O, “acıyan, bağışlayan” Tanrıları Rabdir. Tanrı yalnızca adil değildir, ama aynı zamanda merhametlidir ve bol bağışlayandır. Buna rağmen ulus isyan etmiş ve suçunu ağırlaştırmıştır.

Ayet 10 — Daniel, böylece İsrail’in günahını özetlemiş olur. Ulus Rabbin sesine kulak vermemişti. O’nun yasalarını ihlal etmişler ve peygamberlerine saygısızlık etmişlerdi.

Ayetler 11 ve 12  — Bu yüzden yasada ilan edilen lanet üzerlerine gelmişti ve Tanrı ulusa karşı söylemiş olduklarını onların üzerine bu büyük kötülüğü getirmek aracılığı ile onaylamış oldu.

Ayet 13 — Ayrıca, kötülük geldiği zaman, dua ederek Tanrı’ya yönelmediler. Anlaşılan oydu ki, günahlarından dönmek ve gerçeği anlamak için hiç bir arzu duymuyorlardı.

Günümüzde bu ciddi ayetin anlamının hiç bir geçerliliği yok mudur? Tanrı’nın halkı günahları nedeni ile dağıtılmış ve bölünmüşlerdir. Ve yine de sakindirler, hatta hallerinden memnundurlar. Tanrı’nın halkının bu bölünme konusuna bakış açısı budur. Bunun da ötesinde, Tanrı’nın gerçeği yalnızca çok az anlaşılmak ile kalmaz, ama aynı zamanda gerçeği anlamak için çok az arzu duyulur. Tanrı halkının durumu hakkında deneyimli olmalı ve Tanrımız Rabbin önünde dua etmeliyiz, günahlarımızdan dönmeli ve Tanrı’nın gerçeğini anlamak için kararlı olmalıyız!

Ayet 14 — Daniel şöyle der: “Rab kötülüğü gözledi ve üzerimize yıkım getirdi.” Rab, Yeremya’ya şöyle demişti: “Onların yararını değil, zararını gözlüyorum.” Ve yine aynı peygamber bize şunu söyler: “Kökünden söküp yok etmek, yerle bir edip yıkmak, yıkıma uğratmak için onları nasıl gözledim ise, kurup dikmek için de gözleyeceğim.” (Yeremya 44:27; Yeremya 31:28). Ne kadar vakur bir ifade! Rabbin, halkını korumak için gözlediğini anlamamız daha kolaydır, ama burada O’nun, halkının zararını gözlediğini okuyoruz. Ve Daniel, Rabbi bu davranışında haklı buluyor. “Tanrımız Rab yaptığı her şeyde adildir, biz ise O’nun sözüne kulak vermedik.”

Ayet 15 — Daniel’in itirafında, halkın suçunu ağırlaştıran bir başka neden daha dile getirildi. Günah işleyen ve çok kötü davranan halk Rabbin kurtarmış olduğu halk idi. Tanrı, güçlü eli ile onları Mısır’dan çıkarmıştı. Tanrı, halkını kurtarmak ile ün kazanmıştı; ama halkı şimdi günah işlediği için O’nun onuruna leke sürüyordu. Tanrı’nın İsrail’in yararına gösterdiği kurtarıcı gücü, tüm ulusların arasına yayılmıştı. İsrail’in günahı yüzünden Tanrı’nın adı öteki uluslar arasında alay konusu olmuştu. Tanrı bu yüzden İsrail’i tekrar tutsaklığa teslim ederek Kendi Yüceliğini haklı çıkarmıştı.

(d) Daniel’in Tanrı’dan merhamet dilemesi (Ayetler 16-19).

Ayetler 16-19 — Tanrı halkının başarısızlığını ve günahını itiraf ettikten sonra, ve ayrıca Tanrı’ya tüm yolları konusunda hak verdikten sonra, Daniel şimdi yakarış biçimindeki duasına başlar. Görmüş olduğumuz gibi, dikkat çekici olan nokta, Daniel’in ilk ricasının Tanrı’nın adaletine ilişkin olmasıdır ve daha sonra Tanrı’nın “büyük merhametine” değinir. Merhametin adalet temeli üzerine bina edilmesinin gerekli olduğunun farkına varır. Halkının üzerine bu üzüntüyü getiren Tanrı’nın adil olduğuna daha önce değinmiş idi (14. Ayet); şimdi ise Tanrı’nın adil bir şekilde Yeruşalim’e duyduğu öfkesinden ve hiddetinden vazgeçmesi için yakarır.

Tanrı’ya yakarışta bulunduğu konular, kent, kutsal dağ, tapınak ve Tanrı’nın halkı ile ilgilidir. Yakarışı kendisi için, kendi kişisel durumu için ya da tutsak olan arkadaşlarının bazı ihtiyaçları için değildir. Daniel’in tüm yüreği Tanrı’nın yeryüzündeki adı ile ilgilenmektedir. Burada Daniel’in ruhu hakkında daha fazla şey biliyoruz; keşke bizim yüreklerimiz de Mesih’in yüreğine çok yaklaşmak arzusu ile dolu olsa idi; tüm kişisel ve yerel ihtiyaçlarımızın ötesine geçerek Tanrı’ya, Kilisesi, Adı, Evi ve Halkı için yakarabilse idik; ortak başarısızlığı ve ortak ihtiyacı itiraf edebilse idik.

Kent, dağ, tapınak ve halk için yakarışında önemli olan nokta şudur: Daniel, bu konuların kendisi ya da ulus ile ilgili olmadığını anlar ve bu konuların Tanrı’ya ait konular olduklarını görür. Bizim kentimiz, ya da bizim tapınağımız, ya da bizim halkımız demek yerine, “Senin kentin, Senin kutsal dağın, Senin tapınağın ve Senin halkın” der. Tüm başarısızlığın ötesine geçer, Tanrı’ya yönelir ve “biz Seniniz” diyerek yakarır.

Önce, Tanrı’nın doğru ve adil işlerine değinir (16. Ayet). Sonra “Rabbin adı uğruna” diyerek ricada bulunur. (17. Ayet) Bundan sonra “Tanrı’nın büyük merhametleri” adına dilekte bulunur (18. Ayet). Son olarak da Rabbin “adının hatırı için” yakarır (19. Ayet). Duasını bu tür ricalar üzerinde temellendiren Daniel, Rab’den kesinlikle Halkının yararına “işitmesi”, “bağışlaması”, “davranması” ve “gecikmemesi” için istekte bulunur.

Daniel’in yakarışının temelinde halkın üzerine yıkım getirenin Tanrı’nın kendisi olduğu gerçeğini tekrar tekrar vurgulaması çok büyük bir öneme sahiptir ve bunu anlamamız gerekir (7,12,14. Ayetler). Bu gerçek ile tam olarak yüz yüze gelmeden bir iyileşme söz konusu olamaz. Bu gerçek ile bir kez yüz yüze gelindiği zaman Tanrı’ya yönelmek ve iyileşmek için merhamet dilemek konusunda iyi bir temele sahip olmuş oluruz; ve bu nedenden dolayı Tanrı yalnızca yıkım getiren değil, ama aynı zamanda iyileştirebilendir de. Tanrı dağıtabilir, ama aynı zamanda Tanrı bir araya da getirebilir (Mezmur 147:2). Üzerimize yıkım getirenin Tanrı olduğunu kabul etmeyi reddetmek ve yalnızca insanların yaptıkları akılsızlıkları görmek ile Tanrı’ya sadık olmayı arzu eden kişilerin iyileşme ile ilgili tüm umudunu kırmış oluruz. Önümüzdeki insanlar bize, yıkım getiren ama iyileşmek için güçleri olmayan kişileri düşündürür; oysa Tanrı yıkım getirebilir, ve Tanrı iyileştirebilir.

İnsanların yalnızca bölünmelere neden olduklarını görmek, içten olan pek çok kişiyi şöyle yanlış sonuçlara yöneltmiştir; eğer bölünmelere neden olan insanlar ise, o zaman insanlar yıktıkları kişileri iyileştirme gücüne de sahiptirler. Tanrı’nın halkını tekrar bir araya getirmek için gösterilen çabalar başarısızlık ile hatta başarısızlıktan daha kötü bir şekilde sonuçlandığı için bu çabalar Tanrı halkının arasında yalnızca daha fazla karışıklığa neden olurlar. Bir araya getirmek insan çabasının ötesindedir; bir araya getirmek Tanrı’nın işidir. Biz insanlar yıkabiliriz, dağıtabiliriz, yürekleri incitebiliriz; ama “Rab yeniden kuruyor Yeruşalim’i, bir araya topluyor İsrail’in sürgünlerini. O kırık kalplileri iyileştirir, yaralarını sarar.” (Mezmur 147: 2,3)

O zaman Daniel’in buradaki duasında bir yıkım gününde Tanrı’nın halkına her zaman rehberlik etmesi gereken doğru yönü görüyoruz:—

1. Öncelikle Tanrı’ya dönmek ve böylelikle O’nun yüceliğinin taze ve daha derin bir anlayışına kavuşmak ve O’nun sözünü tutmak için hazır olan kişiler için kutsallık ve merhamet elde etmek:
2. İkinci olarak, hatamızı ve günahımızı itiraf etmek ve tüm dağıtılma konusunun kökeninde düşük bir ahlak tutumunun yer aldığını görmek:
3. Üçüncü olarak, Tanrı’nın, Halkını disiplin eden tüm davranışlarında Tanrı’nın adil yönetimini kabul etmek:
4. Dördüncü olarak, Kendi adı ya da hatırı uğruna başarısızlığa uğrayan halkına merhamet göstererek davranabilecek olan Tanrı’nın adaletine güvenmek.

(e) Söz ve görüm konusunda anlayış (Ayetler 20-27).

Ayetler 20-23 — Dua ve günah itirafı ile Tanrı’ya yönelen Daniel, Tanrı’nın düşüncesindeki ışığı ve anlayışı elde eder. Daniel’in duasına, akşam sunusu vaktinde yanıt alması önemlidir; ettiği duanın Tanrı’ya Mesih’in kurban oluşunun değerini ifade eden yakmalık sununun yeterliliği temelinde yanıt aldığı ima edilmektedir.

Daniel’in yakarışının başlangıcında ,Tanrı melek Cebrail’e Daniel ile ilgili olarak buyruk vermiştir. Tanrı, Daniel’in tüm söyleyeceklerini işitmek için uzun bir dua beklemedi. Tanrı, Daniel’in yüreğinin arzularını biliyordu ve daha dua etmeye başlar başlamaz, onu işitti ve harekete geçti. Cebrail’in görevi, Daniel’in anlayışına, Tanrı’nın haberlerini anlayabilmesi için açıklık getirmek idi. Bunu Cebrail’in şu sözlerinde görüyoruz: “Sana anlayış vermek için geldim.” Daniel için açıklama almak yeterli olmadı; açıklamalardan yararlanması için anlayışının açılmasına ihtiyacı vardı. Rab, daha sonraki bir tarihte öğrencilerine Kutsal Yazıları açıkladı ve aynı zamanda Kutsal Yazıları anlayabilmeleri için onların zihinlerini de açtı. Bizlerin de açıklanan Kutsal Yazılarda olduğu gibi anlayışımızın açılmasına ihtiyacımız var; elçi, Timoteos’a gerçeği açıklarken, aynı konuya değinmektedir: “Dediklerimi iyi düşün, Rab sana her konuda anlayış verecektir.” (2. Timoteos 2:7).

Daniel, bunların da ötesinde, kendisini Tanrı’nın halkı ile birleştirerek “Günah işledik” ifadesi ile itirafta bulundu. Şimdi ise, tüm başarısızlığa rağmen, “çok sevildiği” konusunda Daniel’e garanti verilir.

Ayet 24 — Daniel, peygamber Yeremya’nın kitabını okuyarak Tanrı’nın yetmiş yılın sonunda Babil’i yargılayacağını ve halkını tutsaklıktan kurtaracağını öğrenmiştir. Daniel, okuduğu bu peygamberlik nedeni ile Tanrı’ya dönmüş ve O’nun verdiği söze uygun olarak davranacağına inanmıştır. Tanrı, Daniel’in duasına yanıt verirken ona, bir başka açıklamada daha bulunur. Daniel’e “yetmiş haftanın” sonunda Yahudiler için, nihai ve tam olan daha büyük bir kurtuluşun gerçekleşeceği söylenir.

Bu peygamberliğin tamamen Yahudi halkının ve kentlerinin kurtuluşu ile ilgili olduğunu hatırlamamız gerekir. Melek şöyle der: “Senin halkına ve kutsal kentine yetmiş hafta kadar zaman saptanmıştır.” Daniel’in halkı Yahudilerdir ve kenti ise Yeruşalim’dir. Hıristiyanın bu dünyada kalıcı bir kenti yoktur; o kalıcı kentinin gelmesini ister.

Bu peygamberliklerin yerine gelmesi için gerekli olan her şey, Çarmıh’ta gerçekleştirilmiştir. Bu bereketleri garantilemek için Mesih, ulusun uğruna ölmüştür (Yuhanna 11:52). Kan dökülmüş ve kefaret tamamlanmıştır. Ulusun, Mesih’in tamamladığı işin garantilediği bereketlere sahip olabilmesi için Mesih’in tamamladığı işin iman aracılığı ile kabul edilmesi, henüz, gelecek zamandadır. İsrail Rabbe döndüğü zaman, ulusun dağılmasına neden olan günah sona erecektir, günahları bağışlanacaktır, isyanları affedilecektir (Yeşaya 40:2) ve Tanrı’nın doğruluğu kurulacaktır (Yeşaya 51:4-6). Görümler ve peygamberlikler yerine gelecek ve bu anlamda mühürlenecek ya da kapanacaktır. Kutsallar kutsalı Tanrı’nın konutu için ayrılacaktır.

O zaman, “yetmiş hafta” sözleri ile neyin kastedildiğini anlamamız gerekiyor? Bu ifade birebir anlamı ile, yedi günden oluşan yetmiş hafta mı yoksa, dört yüz doksan gün müdür? 25 ve 26. Ayetler böyle bir düşünceyi yasaklarlar. Yetmiş haftanın başlangıcı, açık bir şekilde ifade edilmiştir ve bize söylenen, altmış dokuz haftanın sonunda, dört yüz seksen üç günün sonunda gerçekleşmeyeceği aşikar olan bazı belirli olayların meydana geleceğidir. “Haftalar” sözcüğü ile yalnızca “yedi dönem” anlatıldığını gördüğümüz zaman, bu zorluk ortadan kalkar. Bizler nasıl on yıllık dönemlerden söz edersek, Yahudiler de dönemleri yedi yıldan oluşan dönemler olarak adlandırırlar. O zaman, yetmiş hafta, yedi yılın yetmiş dönemi ya da dört yüz doksan yıl olarak düşünülebilir.

Ayet 25 — Dört yüz doksan yıl ile ilgili bu dönem, Yeruşalim’in kurulması ve yenilenmesi ile ilgili buyruğun verilmesi ile başlar. Nehemya 2. Bölümden Yeruşalim’in yeniden bina edilmesi ile ilgili bu buyruğun Artahşasta’nın yirminci yılı esnasında verildiğini öğreniriz. Dünya tarihinde Artahşasta’nın yirminci yılı İ.Ö. yaklaşık 454 ya da 455 yılı olarak hesaplanmıştır. Bu olaydan dört yüz doksan yıl sonra bize İsrail’in üzüntü zamanının sona ereceği ve Krallığın bereketlerinin kurulacağı söylenir.

Şimdi önceden bildirilen bereketin, yıllar hiç bir ara vermeden hesaplandıkları takdirde, dört yüz doksan yılın sonunda gelmediği aşikardır. Ama bu ayetlerde, bu dönemin üç kısma bölündüğünü görürüz. İlk dönem yedi haftadan biri ya da kırk dokuz yıldır, bu esnada Yeruşalim sıkıntılı zamanlar içinde iken yeniden kurulur. Bu zamanların ne kadar sıkıntılı olduklarını Nehemya kitabında yazılan anlatımlardan biliriz. İkinci dönem, altmış iki hafta ya da dört yüz otuz yıllık bir süreyi kapsayan Yeruşalim’de Mesih ile ilgili duvarın tamamlanmasından itibaren olan zamandır. Söz, Mesih’in doğumunu ya da O’nun halkına sunulmasını ya da Ölümünü kesin olarak söylemez. Bu konu oldukça genel bir şekilde bırakılmıştır. Yalnızca “altmış iki haftanın sonunda Mesih’in mahrum edileceği ve hiç bir şeye sahip olmayacağı” kesin olarak belirtilir.

Ayet 26 — Mesih’in mahrum edileceği hakkındaki peygamberlikten sonra, gelecek olan önderin halkı ile ilgili bir ifade okuruz. Bu ifadeyi daha sonra önderin kendisi hakkındaki ifadeler izler. Halkın kenti ve tapınağı yıkıp yok edeceği belirtilir. Burada verilen referans hiç kuşkusuz, Mesih geldiği zaman ve mahrum edileceği zaman yeryüzünü yönetmekte olan, öteki uluslara ait dördüncü büyük güç olan Roma İmparatorluğudur. Daniel, Mesihlerini reddetmiş olan Yahudi ulusunun üzerine yargı ineceğini öğrenir ve bir sel gibi ülkeyi kaplayacak olan Roma halkı tarafından kentlerinin ve tapınaklarının yıkıp yok edileceğini ve Yahudilerin ordusunun silineceğini anlar. Ulus tutsak edilecek ve ükeleri virane haline gelecektir. Yahudiler, çağların sonuna kadar sürecek dönemde herkesin elinin onlara karşı geleceğini göreceklerdir. Rabbin kendisi, bu ciddi olaylar ile ilgili ön haberleri şu sözleri ile açıklar: “Kılıçtan geçirilecek, tutsak olarak bütün ulusların arasına sürülecekler. Yeruşalim, öteki ulusların dönemi tamamlanıncaya dek onların ayakları altında çiğnenecektir. “ (Luka 21:24)

Peygamberliğin bu kısmı, Yeruşalim Titus’un yönetimi altındaki Romalılar tarafından yok edildiği zaman, Mesih’in doğumundan yaklaşık yetmiş yıl sonra tamamen yerine geldi.

Ayet 27 — Bu noktadan itibaren peygamberlik henüz gelecekte olan ve peygamberliğin son haftası ya da yedi yıl sırasında gerçekleşecek olan olaylardan söz etmeye geçer. Mesih mahrum edildiği zaman, altmış dokuz haftanın vakti dolmuştur. O’nun krallığının kurulmasından önce geriye yalnızca bir gafta ya da yedi yıl kalmıştır. Ama Yahudiler Mesihlerini reddettiler; bunun sonucu olarak bu peygamberliğin yerine gelmesi sonraya bırakılmış oldu. Onların Mesih’i reddettikleri zamandan itibaren Tanrı artık halkı, Kendisi ile ilişkide olan bir halk olarak görmedi. Bu zaman esnasında Tanrı’nın eski halkının tarihinde Tanrı’nın bu zamanın uzunluğu hakkında bilgi vermediği bir zaman süresi mevcuttur. Yeni Antlaşma’da bulunan Kutsal Yazılardan edindiğimiz bilgiye göre, bu zaman süresi esnasında öteki ulusların kurtuluşu İsrail’in düşüşü aracılığı ile geldi. Aynı zamanda bu dönem sırasında Tanrının, Kilise olan göksel halkını çağırdığını da biliyoruz. Bu nedenle, peygamberlik olarak hiç bir detayın verilmemiş olduğu 26 ve 27. Ayetler arasında çok büyük ve önemli bir zaman aralığının mevcut olduğu görülecektir. Kiliseye ait olanların dünyadan dışarı çağırılmaları, Kutsal ruhun gelişine ayrılmış olan bir gerçektir. Bize kesin bir ifade ile söylenen şudur: “Bu sır önceki kuşaklara açıkça bildirilmemişti. Şimdi is Mesih’in kutsal elçilerine ve peygamberlerine Ruh aracılığı ile açıklanmış bulunuyor.” (Efesliler 3:4-6; aynı zamanda bakınız Romalılar 16:25,26) Doğrudan peygamberlik her zaman yeryüzüne ve Tanrının yersel halkına işaret eder. Kilisenin çağırılmasına ilişkin herhangi bir ima Daniel açısından tamamen kavranılamaz bir ima olacaktı. O zaman altmış dokuzuncu ve yetmişinci hafta arasındaki bu çok büyük zaman aralığının neden sessizlik içinde geçtiğini anlayabiliriz.

O zaman burada, halen gelecekte yer alan olaylara götürülmüş oluruz. Bu olaylar daha önce duymuş olduğumuz Roma halkının yaptıklarından çok burada halkın önderi olarak adlandırılan İmparatorluğun başının yaptığı eylemler ile ilgilidir. Bu adam hakkında şunları okuruz: “Gelecek olan önder birçokları ile sağlam bir antlaşma yapacak.” Yeniden canlanan Roma İmparatorluğunun başı olan bu kişi, ülkelerine geri dönmüş olsalar bile, hala İsa’yı Mesihleri olarak reddetmekte olan Yahudi ulusunun büyük bir bölümü ile bir antlaşma yapacaktır. Yahudiler, büyük olasılıkla, başka bir düşman – kuzeydeki güç ya da “pek bol kırbaç” - tarafından ele geçirilmekten korktukları için Roma İmparatorluğunun imparatorluk başı ile bir antlaşmaya gireceklerdir.

O zaman öyle görünüyor ki, Yahudilerin, diğer düşmanlarından korunmak için bel bağladıkları kişinin kendisi onların büyük düşmanı haline gelecektir. Haftanın ya da üç buçuk yılın sonunda imparatorluğun başı kendi yaptığı antlaşmayı haftanın yarısı geçince ortadan kaldıracaktır. “Kurbanı da sunuyu da kaldıracaktır.” Bir sonraki cümle kurbanı kaldırma nedenini ima ediyor gibidir; çünkü bu cümlede “yıkıcı iğrenç şeyler yerleştireceği” yazılıdır. Bunun, diğer Kutsal Yazılarda ifade edilenler ile ilgili bir referans olduğu aşikardır; gelecek olan Mesih karşıtı yıkıcı iğrenç şeyi kutsallar kutsalında dikecektir, bu adam tanrı diye anılan ya da tapılan her şeye karşı gelecek ve kendini hepsinden yüce gösterecek, hatta kendisini Tanrı ilan ederek Tanrının tapınağında oturacaktır. (bakınız Matta 24:15; 2.Selanikliler 2:4; Vahiy 13:14,15).

Yine de her şeye rağmen, bu son yarım hafta sırasında “yok edici” bir önder ortaya çıkacak ve Yahudiler, kırbacı pek bol olan bu kuzeydeki kişiden, Roma İmparatorluğu ile yapmış oldukları antlaşmaya rağmen, kurtulamayacaklardır. Yahudi ulusunun büyük sıkıntıdan geçeceği zaman işte bu zamandır. Rabbin söylediği sözler kesindir: “Peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkıcı iğrenç şeyin kutsal yerde dikildiğini gördüğünüz zaman, kutsal yerde durun …. Sonra korkunç bir sıkıntı olacaktır.” (Matta 24:15-21) İman etmemiş olan Yahudi ulusu bu büyük sıkıntı dönemi sırasında sonu gelmeyen yargılar ile, dünyanın başlangıcından bu yana olmamış ve bundan sonra da olmayacak olan tarif edilemez sıkıntılar yaşayacak ve bu sıkıntılar yargı sona erinceye kadar virane kent ve ulusun üzerinde tamamen hakim olacaklardır.

Mesih Karşiti

Daniel 11:2-15

Daniel’e bu taze açıklamalar verilmeden önce işiteceği şeylerin “gerçek” hakkında olduğuna dair garanti verilir. Öteki ulusların dönemleri sırasında Tanrının yersel halkının tarihi hakkında bilgi sahibi olmamız için insan spekülasyonları yerine tanrısal açıklamaların kesinliğine sahibiz.

Bu açıklamalar sırasında sahip olduklarımız şunlardır:—

1. İlki, çağların sonuna yönlendiren olayların önceden bildirilmesidir (2-35  Ayetler):
2. İkincisi, bir peygamberliktir ve bizi Yahudilerin inançtan dönen ulusunun ortasında inanç değiştiren biri olarak Mesih karşıtının egemenliğini önceden bildiren çağların sonuna götürür (36-39. Ayetler).
3. Üçüncüsü, son günlerde Mesih karşıtının egemenliği sırasında Yahudilerin ülkesini işgal edecek olan Yahudilerin kuzeydeki düşmanıdır (40-45 Ayetler).

(a) İsrail ülkesi ile bağlantılı olarak zamanın sonuna götüren olayların peygamberlik ile ilgili tarihi.

Melek Daniel’in önünde öteki ulusların Tanrının ülkesi ile bağlantılı olarak kısa bir taslağını sunar. Ve ortaya şu çıkar: eğer Tanrı öteki ulusların dünyasındaki olayları kaydederse, bu olaylar Tanrının halkı ve “güzel ülke” ile ilgili olaylardır (16. Ayet).

Ayet 2 — Bu açıklamalar sırasında dünyanın ilk büyük imparatorluğu düşmüştür. İkinci imparatorluk ya da Pers İmparatorluğu dünyanın yönetimini eline geçirmektedir. Daniel’e önce bir kaç sözcük aracılığı ile Pers İmparatorluğunun sonunun nasıl geleceği söylenir. Pers ülkesinde dört kral yükselecektir ve dördüncü kral diğerlerinden çok daha büyük olacaktır. Ezra 4. Bölümden ilk üç kralın adlarının Ahaşveroş, Artahşasta ve Darius olduklarını öğreniriz (Ezra 4:5-7,23,24). Dördüncü kral tarihten tanıdığımız Persleri Grek kralına karşı yönlendiren ünlü Xerxes’tir.

Ayet 3 — Melek sonra Daniel’e büyük bir egemenliğe sahip olacak güçlü bir kralın ortaya çıkacağını ve büyük yetki ile krallık edip dilediği gibi davranacağını bildirir. Tarih bu noktada bize yine bu kralın Xerxes’i yenilgiye uğratan, Pers İmparatorluğunu yer ile bir eden ve üçüncü dünya imparatorluğu olan Grek İmparatorluğunu kuracak olan büyük İskender olduğunu söyler.

Ayet 4 — Sonra, daha önceki görümlerde tanımlanmış olduğu gibi, Büyük İskender’in krallığı kendi soyuna geçmeyecek olan ve yabancılar tarafından yönetilecek olan dört ayrı krallığa ayrılacağını öğreniriz. Tüm bu bildiklerimiz Büyük İskender’in krallığı generallerinin dördü arasında bölündüğü zaman, yerine gelmiş oldu.

Ayetler 5 ve 6 — Bu krallıklardan bir tanesi İsrail ülkesinin kuzeyinde ve diğeri ise güneyinde kurulacaktır. Bu bilgiyi izleyen peygamberlik, bu krallıkların başında olan kişilerin güneydeki krala ya da Mısır’a, ve kuzeydeki krala ya da Suriye’ye işaret ettiği aşikardır. Peygamberlik açısından bu ünvanlar her zaman aynı kişiye işaret etmezler, ama aynı kuşaktan gelen kralları belirtmek için resmi ünvanlar olarak kullanılırlar. Bunu izleyen açıklamalar özellikle Tanrının yersel halkı ve Tanrının ülkesi ile temas kurdukları zaman Büyük İskender’in İmparatorluğunun bu iki eylemi ile yakından ilgilidirler.

Daniel’e, Büyük İskender’in yönetimi altındaki ünlü bir önder olan Batlamyalılar’dan gelen güney kralının güçlü olacağı, ama yine de ondan daha güçlü birinin ortaya çıkacağı hakkında bilgi verilir. Burada sözü edilen hiç kuşkusuz kuzeyin ilk kralıdır. İnanç ile ilgilenmeyen dünya tarihi, bu iki güç arasındaki çatışmadan büyük ayrıntılar vererek söz eder. Bu savaşların sonucu olarak İsrail ülkesini birinin ya da diğerinin ele geçireceğine dair Tanrı önemli gerçekler bildirir.

Çatışmanın üzerinden yıllar geçtikten sonra bu iki güç antlaşma yaparak bir araya gelmek isteyeceklerdir. Güney kralı yapılan anlaşmayı onaylamak için kızını kuzey kralına eş olarak verecektir. Ama her şeye rağmen bu evlilik yine de çatışmayı sona erdirmek konusunda başarısız olacaktır. Güney kralının kızı, kuzey kralına eş olarak gitse de kız gücünü koruyamayacaktır. Kız ile babası ve onlara eşlik edenler ve onu destekleyen de düşmanlarının “eline” verileceklerdir. Tarih, bize hepsinin öldürüldüklerini bildirir.

Ayetler 7-9 — Öldürülen kraliçenin erkek kardeşi güney kralı konumunda kuzey kralına saldırıp, öldürülen kız kardeşinin intikamını alacak ve kuzey krallığı ile savaşıp onları yenecektir. Onların ilahlarını, dökme putlarını, değerli altın ve gümüş kaplarını alıp pek çok tutsak ve sözü edilen ganimet ile birlikte kendi ülkesi olan Mısır’a götürecektir.

Ayetler 10-12 — Kısa bir süre sonra kuzey kralının oğulları uğradıkları yenilginin intikamını almak isteyeceklerdir. Ve güney kralına saldırmak için çok büyük bir ordu toplayacaklar ve kutsal ülkeden geçerek saldıracaklardır. Güney kralı ise öfke ile çıkacak ve kuzey kralına saldıracak ve onun ordularını yok etmek isteyecektir. Ancak her şeye rağmen yine de, onun baskın çıkan zaferi, güvenliğe kavuşmasını ya da bu çatışmalara son vermesini sağlamayacaktır.

Ayetler 13 ve 14 — Kuzey kralı tekrar bu kez öncekinden daha da büyük bir ordu toplayarak bir kaç yıl sonra güney kralının ülkesine doğru ilerleyecektir. Ayrıca, onun güney kralına yaptığı bu saldırıda başka pek çok kişi tarafından desteklenecektir. Öte yandan, Daniel’e kendi halkı arasındaki isyancıların – burada “vahşi” olarak adlandırılan Yahudiler – güney kralına karşı kurulan bu ittifaka katılarak kendilerini yüceltmek isteyecekleri söylenir.

Ayetler 15 ve 16 — Bu çatışma nedeni ile kuzey kralı İsrail ülkesindeki surlu kentleri alacak ve görkemli güzel ülkeyi kendi egemenliği altına sokacaktır. Güney kralının güçleri görkemli ülkenin fethedilmesini durdurmak konusunda başarılı olamayacaklardır.

Ayet 17 — Ülkeyi ele geçiren kuzey kralı, krallığının sahip olduğu tüm güç ile güney kralının ülkesine girmeye hazırlanacaktır. Ama görüleceği gibi yine de fikrini değiştirecek ve ülkesini yer ile bir etmek için kızını ona verecek, ama tasarısı başarılı olamayacak ve ona yarar sağlamayacaktır. Kuzey kralının kızı babasının kocasına karşı olan eylemlerini reddedecektir.

Ayetler 18 ve 19 — Kuzey kralı bu evlilik sayesinde Mısır’daki sınırlarının garanti altına alınacağına güvendiği için Grek adalarına saldıracaktır. Bir süre için zafer kazanacak, ama batıdan, onu nihai yenilgiye uğratacak olan bir komutan ortaya çıkacak ve kendi ülkesine ezilmiş ve kırılmış bir önder olarak dönmesine neden olacaktır.

Ayet 20 — Kuzey kralı, uğradığı yenilginin bir sonucu olarak (tarihten de bildiğimiz gibi) Romalılara vergi ödemek zorunda kalacaktır. Bu yüzden onun yerine geçecek olan kişi, “zorla vergi toplayan” kişi olarak tanınacaktır.

Ayetler 21 - 24 — Kuzey kralının yerine geçen bu kralın tahtı değersiz biri tarafından ele geçirilecektir; kurduğu düzenler sayesinde tahta çıkan bu kral, tarihte Antakyalı Efifanes olarak bilinir. Bu kral tahtın gerçek mirasçısı değildir, ama hile ile karşı çıkarak kurduğu düzenler sayesinde krallığı savaşmadan ele geçirecektir. Tanrının ülkesine egemen olacak, tüm direnişi yok edecek ve burada antlaşma önderi olarak ifade edilen Tanrı halkının önderini yok edecektir. Az sayıda insan ile gittikçe güçlenecektir ve sonra beklenmedik bir anda ilin zengin bölgelerine saldırıp adamlarına yağma ve çapul malı, servetler dağıtacaktır. Babalarının, atalarının yapmadığı bir şeyi yaparak halkını putperestliğe zorlayacaktır.

Ayetler 25 - 28 — Güzel ülkeyi ele geçirdikten sonra, güney kralına saldıracak ve büyük ve çok güçlü bir ordu ile savaşan güney kralının üzerine yürüyecektir. Ama güney kralı her şeye rağmen, kurulan düzenler yüzünden kuzey kralına karşı duramayacak ve yenilgiye uğrayacaktır. Bu iki kral, aynı sofraya oturarak karşılaşacak ve birbirlerini kandırmaya çalışacaklardır. Kuzey kralı ülkesine büyük ganimet ile dönecek ve yüreğinde şu karar olacaktır: güney kralı ya da Tanrının halkı ile yapmış olduğu hiç bir anlaşmaya uymayacaktır.

Ayetler 29 - 35 — Sonunda kuzey kralı, güney kralına tekrar saldıracaktır. Bu saldırısına batıdan gelen bir güç karşı koyacaktır. Ona karşı koymak için Kittim’den gelen gemiler -Roma İmparatorluğunun bir donanması - cesaretini kıracaktır. Bu yeni düşman tarafından tüm planları engellendiği için çok öfkelenecek, ama güneyden geri dönmek zorunda kalacaktır. Bu öfkesi nedeni le kızgınlığını Yahudilerden çıkarmak için kutsal antlaşmaya karşı çıkacaktır. 30. Ayetin ortasından 35. Ayetin sonuna kadar bize bu kötü adamın Yahudiler ve onların ülkeleri ile ilgili pek çok ayrıntı verilmiştir. Bu tarihi olayların yönü bu olaylardan kaynaklanır; Tanrı’ya ve O’nun halkına olan insan düşmanlığı bu olaylar aracılığı ile ortaya çıkar – Son günlerde Yahudilerin en yüksek noktaya varan dehşet içine düşmelerinin nedeni bu düşmanlıktan kaynaklanır.

Bu kötü kralın egemenlik günlerinde, daha sonraki günlerde olduğu gibi, Yahudiler arasında inançtan dönenler – “kutsal antlaşmayı terk edenler” - olacak. Kötü kral “dikkatini bu kişilere yöneltecek” ve “ onları kayıracaktır. Kuzey kralı antlaşmayı bozanları yaltaklanarak ayartacaktır. Tapınak ile kaleyi kirletmek, günlük sunuları kaldırıp yıkıcı iğrenç şeyi koymak için kendisini destekleyen güç bularak bir süre için kötü eylemlerinde başarılı olacaktır.

Her şeye rağmen, bu kötü ve korkunç zaman sırasında Yahudiler arasında “Tanrılarını tanıyan kişiler” olacaktır. Bu bilge kişiler güçlü olacaklar ve Tanrılarından yana durarak birçoklarını Tanrının yolları ve düşüncesi hakkında eğiteceklerdir. Bunun sonucu olarak, bu kişiler uzun bir süre ya kılıç ile öldürülecek, yakılacak, tutsak kılınacak ya da mallarından edileceklerdir. Yine de her şeye rağmen, yenilgiye uğradıkları zaman biraz yardım göreceklerdir. İçtenlikten uzak bir çok kişi onlardan yana geçecektir. Onları denemek için Tanrı tarafından her şeye izin verilecek ve bilgelerden kimisi tökezleyecektir; öyle ki, son gelinceye dek arınıp temizlenebilsinler ve lekesiz duruma gelebilsinler. Çünkü son yine de belirlenen zamanda gelecek.

Bu peygamberlikte önceden bildirilen ve durumu yönlendiren olaylar öylesine kesin bir ifade ile bildirilmişlerdir ki, dünyasal tarihe bakıldığı zaman, bu olayların tam olarak yerine geldiklerini ve hatta farklı kişilere verilen isimleri ve onların zaferlerinin ve yenilgilerinin tarih ve yerlerini görmek çok kolaydır. Ayrıca 25-30 ayetlerinde yazılı olan ve kötü Efifanes’in eylemlerini tanımlayan bu peygamberlikteki nihai olaylar daha fazla ayrıntı ile verilirler; bu ayetler zaten daha önceden yerine gelmiş olan yalnızca Tanrının halkı ile bağlantılı olan şimdiki tarihi temsil etmek ile kalmazlar, ama aynı zamanda gelecekteki büyük sıkıntı gününde Yahudi ulusunun yaşayacağı daha büyük üzüntüleri çok kesin bir şekilde belirtirler.

(b) Mesih Karşıtı (36-39 Ayetler).

35. ayetin sonuna kadar Daniel’in gününde henüz gelecekte olmalarına rağmen, daha önce meydana gelmiş olan peygamberlikler ile ilgili ön bildirileri okuruz.36. ayetten itibaren melek, gerçekleşmeleri gelecekte yer alan olaylardan söz eder. Bu durum, meleğin şu sözleri ile aydınlığa kavuşur: bu olaylar Tanrının öfkesi tamamlanıncaya kadar sürecektir (ayet 36). Ve sonra yine zamanın sonuna işaret eden referansı okuruz (ayet 40). Melek “son gelince” ifadesini daha önce kullanmıştır; amacı sadık kalan kişilerin uğrayacakları zulümlerin son bulacağını bildirmektir (ayet 35); şimdi 40. Ayette, son geldikten sonra hemen ortaya çıkacak olan olayları tanımlamak için “son gelince” ifadesini tekrar kullanır. Ayrıca, dikkatimizi çekmesi gereken önemli bir nokta daha vardır: 36. Ayette melek bildirdiği peygamberliğe, “kralın” tanımını yapar iken, tamamen yeni bir kişilik ekler. 40. Ayetten hem güney hem de kuzey kralının bu yeni ortaya çıkan kişiye karşı geleceklerini öğreniriz. Meleğin artık Mısır ya da Asur kralı hakkında konuşmadığı aşikardır, sözünü ettiği kişi, ülkede egemenlik süren bir kraldır.

Melek tarafından özellikleri belirtilen bu adam, Yeni antlaşmada ortaya çıkan (2. Selanikliler 2) yasa tanımaz adam ya da Mesih karşıtının özellikleri ile öylesine büyük benzerlikler göstermektedir ki, bu durumdan çıkartılabilecek tek sonuç, her iki bölümün de aynı kişiye işaret ettiğidir. Tek farklılık şudur: Daniel kitabında Mesih karşıtı Yahudilerin inançtan dönmeleri ile bağlantılı olarak sunulur; oysa Selaniklilere yazılan İkinci Mektupta bu yasa tanımaz adam Hıristiyanlığın inançtan dönmesinin bir sonucu olarak ifade edilir. Peygamberliğin bu nihai kısmına böylesine derin bir özellik kazandıran, bu korkunç adamın peygamberliğe özgü bir şekilde resmedilmesidir.

1. Onun öncelikle, “dilediği gibi davranacağını” okuyoruz. Kendi isteğinden başka hiç bir istek tanımayarak Tanrıdan tamamen bağımsız bir şekilde hareket edecektir.
2. İkinci olarak, kendisini tüm tanrılardan daha büyük ve daha yüce gösterecektir. Bu iki davranış insanın düşüşüne neden olmuştur. Adem kendisini Tanrı gibi yüceltmek konusuna ilişkin ayartmaya yenik düşerek Tanrı’dan bağımsız olarak hareket etti. Mesih karşıtı da Adem soyunu mahveden tüm kötülüğün en yüksek noktasını sergileyen bu iki davranışta bulunacaktır.
3. Üçüncü olarak, Mesih karşıtı yalnızca kendinin tüm tanrılardan daha üstün olduğunu söylemek ile kalmayacak, ama aynı zamanda tanrıların Tanrısına karşı küfür niteliğinde, hiç duyulmamış sözler söyleyecektir.
4. Dördüncü olarak bu korkunç adamın kötülüğüne rağmen, kendisine “Tanrının öfkesi tamamlanıncaya dek” başarılı olması için izin verilecektir. Peygamber Yeşaya “öfke” ifadesinin Tanrının İsrail ulusuna yöneten yargı ile davranacağı zamana işaret etmek için kullanıldığını açıkça belirtir (bakınız Yeşaya 5-10 ve Yeşaya 14).
5. Beşinci olarak, bu kralın “hiç bir tanrıya, atalarının ilahlarına da kadınların bağlandığına da ilgi göstermeyeceğini ve kendisini hepsinden üstün göreceğini” öğreniriz. Buna göre, bu kralın inancından dönen bir Yahudi olduğu anlaşılır; yalnızca Yehova’yı değil, ama Yahudi kadınların arzusu olan Mesih’in doğumunu da reddetmektedir.
6. Altıncı olarak, kendisini tüm tanrıların üstünde yücelttikten ve Tanrı yerine koyduktan sonra, insanları yeni bir tanrıya, “kaleler ilahına” inanmaları için zorlayacaktır. Bu yabancı ilahı kabul edenleri alabildiğine onurlandıracaktır.
7. Yedinci olarak ise, bu yeni kaleler ilahın gücü ile tüm İsrail ülkesini organize edecektir; isteklerini yerine getiren kişiler arasında ülkeyi ödül olarak bölüştürecektir.

Yahudiler ve ülkeleri ile bağlantılı olarak gelecek olan Mesih karşıtının özellikleri işte bunlardır. Her zaman Tanrının isteğini yapan, Kendisini asla yüceltmeyen ve yalnızca Babanın onurlandırılmasını ve insanın bereketini isteyen Mesih’te görülen tüm bereketlere tam bir karşıtlık içinde olacaktır.

Böylece, kısa bir kaç sözcük ile açıklayacak olur isek, kendisi inançtan dönmüş bir ulus üzerinde egemenlik süren ve inançtan dönmüş bir Yahudi olan Mesih karşıtı işte böyle biridir. Bu bölümde onun, üstün gelecek olan yargısına ilişkin hiç bir bilgi öğrenmeyiz. Bu bilgi Vahiy kitabında verilir.

(c) Kuzey Kralı (40-45 Ayetler).

Ayetler 40 - 43 — Mesih karşıtının kimliği ile önümüze Tanrının ve Tanrı halkının büyük düşmanının, son günlerde Yahudi halkının arasından çıkacağına ilişkin bilgi getirilir. Bölümün son ayetleri, peygamberliğe özgü bir şekilde şunu bildirirler: aynı zamanda Yahudi ulusuna, kendi içinden çıkan bir düşman tarafından karşı çıkılacak.

“Son gelince”, Yahudiler Mesih karşıtının egemenliği altında, ülkelerine geri döndükleri zaman, hem güney kralı hem de kuzey kralı tarafından saldırıya uğrayacaklar. Yahudilerin en büyük ve en ciddi düşmanlarının kuzey kralı olacağı aşikardır, çünkü kuzey kralı her şeyi süpürüp götüren sel gibi taşarak ülkeden geçecektir. Bu zaferli kariyerine bir süre için devam edecektir, çünkü “pek çok ülke elinden kurtulmayacaktır”. Ancak Edom, Moav ve Ammon önderleri onun elinden kurtulacaklardır. Ama Mısır onun elinden kurtulamayacaktır.

Kutsal Yazılardan varacağımız sonuç şu olabilir: Yahudiler, Tanrı tarafından başlangıçtan beri sınırları çizilmiş olan ülkelerine yeniden yerleştirildikleri zaman, daha önce ülkelerini kuşatan bu eski uluslar, yeniden ortaya çıkacaklardır. Tanrının bu üç ülke üzerine göndereceği yargının İsrail tarafından yerine getirileceğini Yeşaya kitabından biliyoruz (Yeşaya 11:14). Bu yüzden kuzey kralının onlara dokunmasına izin verilmeyecek olması mümkündür. Her şeye rağmen yine de, kuzey kralı Mısır’ı eline geçirecek ve onun tüm değerli eşyalarına el koyacaktır. Öyle görünüyor ki, Libyalılar ve Etiyopyalılar onun kumandasında olacaklardır.

Ayetler 44 ve 45 — Kuzey kralı başarılarının orta yerinde, doğudan ve kuzeyden gelen düşmanların yaklaşmakta oldukları haberini alacak ve onu geri dönmeye zorlayacak olan bu yeni düşmanları yıkıp yok etmek için “büyük bir öfke” ile yola çıkacaktır. Deniz ile güzel kutsal dağ arasında saray çadırlarını kuracaktır.

Bu bölümde onun kariyerini sona erdiren koşullar ile ilgili herhangi bir detay verilmemiştir. Bize söylenen yalnızca yaşamın son bulacağı ve ona yardım edecek hiç kimsenin var olmayacağıdır; bu ifade Tanrının herhangi bir insan gücünü araç olarak kullanmadan bu düşman ile doğrudan Kendisinin ilgileneceğini ima eder gibidir (Hezekiel 39:1-7).

36-45 ayetlerinde yer alan farklı ifadeler ile bağlantılı olarak zamanın sonunda, İsa’yı Mesihleri olarak reddederek kendi ülkelerinde imansızlık içinde bir araya getirildikleri zaman, Yahudiler ile ilgili canlı bir resim görürüz. Yahudiler tapınaklarını yeniden bina etmiş olacaklar ve sunularını takdim edeceklerdir. Kralları Mesih’i reddettikleri için Rabbin söylemiş olduğu kendi sözleri uyarınca “kendi adına gelen kişiyi kabul edeceklerdir” (Yuhanna 5:43). Yahudiler böylece Mesih karşıtını kralları olarak kabul edeceklerdir. Suriye, ülkenin kuzeyinde, güçlü bir kralın yönetimi altında yeniden bina edilecektir. Ülkenin güneyinde ise Mısır, kendi kralının idaresi altında “altın ve gümüş hazinelerine” sahip olarak zenginleşecektir. Etiyopya ve Libya farklı iki ulus olarak var olacaklardır. Ülkenin doğu tarafında Edom, Moav ve Ammon yeniden kurulacaklardır. Yahudiler, bu koşullar içinde Mesih karşıtının yönetimini kabul etmiş olarak, inançlarından dönüş yapacaklar ve ülkeleri kuzeydeki düşmanlarına yem olacaktır.

Neşide 1

Sevginin Güvencesi

Neşide 1:2 — 2:7

Gelin (2-7)

Ezgi, gelinin söylediği bir şarkı ile başlar. Gelinin ilk sözleri, Güvey’in sevgisinin taahhüdü için yüreğinde duyduğu büyük özlemi ifade ederler. Bu sözler, Güvey’e yabancı olan birinin söylediği sözler değildir, gelin, Güvey’in sevgisine kayıtsız değildir. Güvey’i çekici bulan bir gelinin konuşmasını yansıtırlar; gelin, güveyin kişisel sevgisinin güvencesini hissetmeyi özler ama yine de hissedemez.

Bu ilk neşidenin sonunda gelin, yüreğinin duyduğu bu özlemi elde etmek ister, çünkü çok büyük bir haz ile şu sözleri söyleyebilmektedir: “Sol eli başımın altında, sağ eli sarsın beni.” Başlangıçta ifade edilen özlem sonunda fark edilir. Ezginin devamı boyunca gelinin öğrenmesi gereken başka dersler olacaktır. Ancak gelin, güveyin sevgisinin güvencesine ve tadına kavuşmuştur. O zaman bu konu, ilk neşidenin ana konusu olmaktadır – gelinin yüreğinde Güvey’in sevgisini onaylamak için yürüyen sevgi yolu.

Mesih’in sevgisinin güvencesinden yoksun olmak, gerçek Hıristiyan deneyiminden çok uzaktır, ama yine de Tanrı ile olan öykümüzün başlangıcında canlarımız her zaman Mesih’in sevgisi konusunda güvenceye sahip olamaz. Ve Mesih’in sevgisinin güvencesine sahip olunduğunda, her zaman bunun tadına varılamaz. Ve işte bu yüzden gelinin söyledikleri, pek çok Tanrı çocuğunun özlemini ifade eder. Ama Mesih’in sevgisinin tadına varmak, tüm gerçek adanmışlığın sırrıdır. Elçi Pavlus’un adanmış yaşamına baktığımız zaman, işkence zulümlerini, karşı karşıya kaldığı tehlikeleri ve katlandığı zorlukları gördüğümüzde, böyle harika bir yaşamdaki gizli sırrın ne olduğunu sorarız. Ve Pavlus’un şu yanıtı verdiğini duyarız: “Şimdi bedende sürdürdüğüm yaşamı, beni seven ve benim için kendini feda eden Tanrı Oğlu’na imanla sürdürüyorum.” İşte burada Pavlus’un yaşamının gizli kaynağı görülür; bu gizli kaynak, Mesih’in bireysel sevgisinin güvencesinde ve lezzetinde muhafaza edilen bir yürektir. Canlarımızın Mesih’in sevgisinden emin olmasının gerekmesi çok büyük bir önem taşır. Bu dünyada başka sevgiler de mevcuttur, ama yalnızca O’nun sevgisi yüreği tatmin edebilir. “Beni O öpsün.” Yüreğin tatmin olması için O’nun sevgisinin bilinçli bir şekilde bilinmesi gerekir ve öpücüğün önemi buradadır: “Beni O öpsün.” Ama daha sonra O’nun sevgisinin bireysel ve kişisel bir sevgi olarak bilinmesi gerekir. “Beni O öpsün.”

Gelin, Güvey’e hitap eder, gelin, bize O’nun sevgisine duyduğu güvencenin arzusunun sırrını açıklar. Gelin, O’nun sevgisinin değerini ve O’nun adının harikalığını öğrenmiştir. O’nun sevgisinin derinliğini öğrendiği zaman, yüreği öylesine derin bir mutluluk ile dolar ki, “O’nun aşkını şaraptan daha değerli” bulur. O’nun sevgisi şaraptan daha mutlu eder ve O’nun adı dökülmüş bir esansı andırır. O’nun sevgisinin güvencesine özlem yaratan, Mesih’in sonsuz değerinin can tarafından keşfedilmesidir.

O’nun sevgisi tüm yersel sevinçlerden daha üstündür; şarap, bu yersel sevinçlerden biri için gösterilen bir semboldür. Ve O’nun adı, açıklandığı zaman, dökülmüş olan bir esans gibidir. Yuhanna 12. bölümdeki Beytanya öyküsünde dökülen bir esansın neden olduğu mutlu sonucu okuruz. Kaymaktaşından olan kap içinde çok değerli saf hint sümbülü yağı bulunuyordu, kap içinde iken kokusu duyulmayan bu esans, İsa’nın ayaklarına sürüldüğünde, bütün ev yağın güzel kokusu ile doldu. Peygamberler, kahinler ve krallar, Mesih’in gelişini ve sahip olduğu adları önceden bildirmişlerdi. Ama onların döneminde İsa’nın adının güzel kokusu bir kaymaktaşından kap içinde gizlenmişti. Ama her şeye rağmen Mesih beden aldığı ve lütuf ve gerçek ile aramızda bulunduğu zaman, adının güzel kokusu her yeri doldurdu; sonra İsa’nın adı yumuşak huyluluğun, saflığın, sabrın, tahammülün, kutsallığın ve sevginin mükemmel ifadesi olarak açıklanmış oldu. Diğer adlar zulüm ve kötülük nedeni ile insanların burunlarına kötü kokular olarak gelebilirler, ancak O’nun adı, her tür lütuf ile çok güzel kokar. Bu adın güzel kokusu yeryüzünde O’nun çevresinde toplanmış olan küçük topluluğu doldurdu; aynı güzel koku cennet avlularını doldurur; tüm yeryüzünde harika bir şekilde kokacaktır; yeni gökyüzünü ve yeni yeryüzünü dolduracaktır. Ama yalnızca kızlar-yürekleri saf olanlar – O’nun adına değer veren ve sevgisini takdir edenlerdir. “Kızlar bu yüzden seviyor seni.” Kızlar, O’nun sevgisinden dolayı O’nu severler. “Seviyoruz, çünkü önce O bizi sevdi.”

Sevgisinin değerliliği ve adının harikalığı O’nun sevgisi için yalnızca güvence özlemi yaratmak ile kalmaz, aynı zamanda O’nun varlığına arzu duyulmasını sağlar. Gelin, diğer kızlar ile birlikte şu arzuyu şöyle ifade eder: “Al götür beni, haydi koşalım.” Gelin sevilmeyi ve sevgilisinin ardından gitmeyi sever. Ve böylelikle Güvey, gelini Varlığının gizli yerine – Kral’ın odalarına - doğru çeker. Gelin, Kral’ın sofrasında (12) tapınan biri olacaktır ve ancak bir süre sonra uygun bir zamanda Kral’ın ziyafet evinde sınırsız bir haz ile dinlenecektir (Neşide 2:4); ama önce Kral’ın odalarında öğrencilik yapmayı öğrenmesi gerekir. Bu gizli yerde gelin kendini unutur ve Güvey ile sevinir ve O’nun sevgisini hatırlar. Orada Kral saf bir sevgi ile sevilir – O’nu haklı olarak severler. Böylelikle Mesih, canlarımız için çok çekici hale gelir; bizi arkasından koşturur; bizi yüce huzuruna çıkartır, öyle ki, O’nunla baş başa kalarak kendimizi unutabilelim ve yalnızca O’nda ve O’nun sevgisinde sevinebilelim.

Güvey’in huzurunda, gelinin yapacağı tek şey, O’nunla ve O’nun sevgisi ile sevinmektir; ama Kral’ın odasında bulunmasının bir sonucu olarak kendisinin sahip olduğu gerçek değerin bilincine varır, öyle ki, diğer kişilerin önündeki gerçek konumun farkına varabilir. Mesih’in huzurunda kim olduğumuzu keşfettiğimiz zaman, konuşurken gelinin dilini kullanabilir ve şöyle diyebiliriz: “Esmerim ben” – Kedar’ın çadırları gibi karayım. Ama Kral olan Güvey’in huzurunda kim olduğumuzu öğrendiğimiz zaman, aynı zamanda O’nun lütfunun bize neyi sağladığını da öğreniriz ve böylelikle esmer olduğumuzu bilir ama yine de buna rağmen şu sözleri ekleyebiliriz; Süleyman’ın güzel perdeleri gibi “güzelim”. Bu derslerin hepsi, Tanrı’nın tüm halkının öğrenmesi gereken derslerdir. Tanrı’nın huzurunda duran Eyüp’ün şu sözleri söylemesi gerekmişti, “Ben değersiz biriyim.” Kutsal yerdeki mezmur yazarı ise, “Tanrım, senin huzurunda bir hayvandan farkım yok” demek zorunda kalmıştı. Yüceliğin önünde duran Yeşaya ise, “ Ben murdar bir kişiyim” der. Ve gelin ise, Kral’ın odasında bulunmasının bir sonucu olarak, “Ben karayım” der. Kral’ın gizli odasında bulunan şu üç önemli gerçeği öğreninceye kadar canlar huzura kavuşamaz ve Mesih’in sevgisinin güvencesi ve sevinci eksik kalır. (1) Mesih’in ve O’nun sevgisinin sonsuz değeri: (2) hepimizin doğasında bulunan mutlak kötülük; ve (3) ve O’nun üzerimize koyduğu lütfunun güzelliği.

Gelin, Kral’ın güzelliğini ve O’nun önündeki kendi karalığını gördüğü zaman, ilgiyi ve dikkati kendisine çekmek konusunda hiç bir arzu duymaz. Kendisinden söz ettiği zamanlar bile bunun nedeni, dikkati kendi üzerinde toplamak değildir. “Bana bakmayın, çünkü ben esmerim” der. Bu dünyanın denemelerinin şiddeti, en yakınları tarafından zulüm görmesi, diğer kişilerin işlerine bakmak zorunda olması ve kendisi ile ilgili konuları ihmal etmesi şeklindeki bu olayların hepsi onda derin izler bıraktı. Ve aynı şekilde Mesih’in mükemmelliğinin ışığında kendi karalığımızın farkına vardığımız zaman, hiç kimse için bir model teşkil edemeyeceğimizi anlarız. Ateşli denemeler altındaki başarısızlıklarımızı düşündüğümüz zaman, dünyaya ait insanların düşmanlıkları karşısında kalplerimizin ne kadar çok kırıldığını görürüz. Dünya bağlarına tutsak edildiğimiz ve kendi bağlarımızı ihmal ettiğimiz zamanlarda, bizler de gelin ile birlikte şu sözleri söylemek zorunda kalmaz mıyız? “Bana bakmayacak mısınız?” Ama her şeye rağmen sözlerimiz ve davranışlarımız yine de yararsız yüreklerimizin, “Bana bakın” diyen sözlerini göstermez mi? İlgiyi kendi üzerimize çekme çabamız, bizlerin Kral’ın odasında ne kadar kısa süre kalmış olduğumuzu ortaya koyar.

Yeruşalim kızlarına konuşmakta olan gelin şimdi sevgilisi olan Güvey’e yönelir. Esmer olduğu için Sevgilisinin onu sevdiğine dair yüreğinde kuşkular uyanır, ama kendisinin Kral’a duyduğu sevgisi konusunda hiç bir kuşkusu yoktur. “Canımın sevmesi gereken ya da hatta “sevmeyi arzu ettiğim” gibi bir ifade konuşmasında yer almaz, sevgilisine, “canımın sevdiği” şeklindeki sözler ile hitap eder. Ve onu sevdiği için onun yediği yerde yeme ve onun dinlendiği yerde dinlenmek ister. Sevgilisini o kadar çekici bulmaktadır ki, içinden etrafına bakınmak bile gelmez. Ama ne yazık ki, her birimizin sık sık itiraf ettiği gibi, yemeğimizi ve huzurumuzu yersel değerlerde aramak için bizler “etrafımıza bakınırız.” Ve sonra da neden bu kadar az ilerlediğimizi merak ederiz. Ve eğer bu yoksul dünyanın başaklarının kabukları ile beslenir isek, ruhsal açıdan neden gelişmiyoruz diye meraklanmamamız gerekir. Bu dünyanın felsefesi, bilimi ve edebiyatı, sevgilisi Mesih olan canlara çekici gelmez ve onları doyurmaz. Eğer O’na gerçekten “Sevgilim” diyebiliyor isek, o zaman göksel yiyeceği ve tanrısal huzuru arzu edeceğimiz kesindir. Yersel sağlayışlara karşı en büyük panzehir ruhsal yiyeceğe duyulan hararetli arzudur.

Güvey (8-11)

Güvey’in konuştuğunu ilk kez burada işitiriz. Geline, “güzeller güzeli” olarak hitap eder. Gelinin görünüşü kara olabilir, diğer insanlar ondan nefret etmiş ve hatta ona zulmetmiş olabilirler, ama gelin, Güvey’in gözünde “kadınlar arasındaki en güzel kadındır.” Mesih’in, kendi halkına verdiği değeri hiçbir şey değiştiremez. Ne kutsalların yaptıkları hatalar, ne dünyanın hakaretleri… O’nun halkına verdiği değeri hiç bir şey değiştiremez. Halkını her zaman tamamladığı işin sağladığı değerin ışığında görür. Ve onlara lütfunun zenginliğine göre davranır. Eğer canlarımızın ihtiyaç duyduğu yiyeceği ve huzuru bulacak bir yer arıyor isek, sürünün yürüdüğü yolda ilerlememiz gerekir. Bu dünyada Mesih’e ait bir sürü ve bu sürünün çobanları vardır. Ve çobanların Çobanı olan Mesih, sürüsünü yeşil, verimli otlaklarda güder. Eğer beslenmek istiyor isek, o zaman biz de sürünün ayak izlerinden gidelim. Ancak gelin hakkında söylenen başka sözler de vardır. Sürünün izine çıkması ve oğlaklarını çobanların çadırlarının yanında otlatması söylenir ve başkalarını besler iken kendisi de beslenecektir. Bu ifadeler ile kast edilen şudur: Yuhanna müjdesinin son öyküsünde Rabbin, düşmüş bir öğrencisini yeniledikten sonra söylediği şu dokunaklı sözleri okuyalım: “Ardımdan gel” ve “Kuzularımı otlat”. Kuzuları otlatmak için Mesih’i izlememiz gerekir. Ve eğer Mesih’i izliyor isek, kuzuları otlatmaktan haz duyarız. Huzur elde etmemizin ve canlarımızı beslememizin sırrını O’nu izlemek ve O’nun kuzularını beslemek ile elde ederiz.

Güvey, gelinin sorularını yanıtladıktan sonra, gelini hakkında yüreğinde beslediği düşüncelerini ifade etmek için özgür olur. Gelinini firavunun arabalarına koşulu kısrağa benzetir; aşkının yanakları süsler ile boynu gerdanlıklar ile süslüdür ve gelini çok güzel görünmektedir. Gelininin güzel olmasının nedeni, Güvey’in gelininin üzerine koymuş olduğu süslerdir. İ Rab aynı sözleri Hezekiel’in ağzından da söylemiştir:”Seni takılar ile süsledim. Bileklerine bilezikler, boynuna gerdanlık taktım.” (Hezekiel 16: 11) Mesih, kendisine ait olanlara beslediği sevgi düşüncelerini açıklamaktan keyif duymaz mı? Daha da fazlasını arzu eder – Tanrı’nın kendisini sevenler için hazırlamış olduklarını hiç bir göz görmemiş, hiç bir kulak duymamış, hiç bir insan yüreği kavramamıştır. Ve bu nedenle, Güvey yalnızca gelin için o anda duyduğu arzuyu açıklamak ile kalmaz, ama aynı zamanda gelin için amaçlanmış olan tüm yüceliğin sırrını gelinin elde etmesine de izin verir. “Sana gümüş düğmeler ile altın süsler yapacağız” ifadesi, hiç kuşkusuz gelinin başına takılacak olan taca işaret etmektedir. Mesih, halkını daha şimdiden güzel olarak görür – çünkü O nasıl ise biz de bu dünyada öyleyiz; Ve Kuzu’nun düğünü gerçekleştiği zaman, kutsallar gelecekteki yücelikleri içinde görüleceklerdir. Kutsallar O’nun gözünde daha şimdiden güzeldirler. Ama taç giyme günü yine de yaklaşmaktadır.

Gelin (12-14)

Güvey’in gelin için olan ateşli düşünceleri gelinin O’na hemen karşılık vermesini sağlar. Kral, divanında oturur iken, yüreğinin tapınışı tatlı bir koku yayar. Divanında oturan Kral bize halkının ortasında oturan Mesih’in çok güzel bir örneğini sunar. Beline doladığı bir havlu ile günahtan kirlenmiş ayakları yıkayarak alçakgönüllü bir hizmet yapan Mesih değil; Orduların Rabbinin Komutanı olarak Kendisine ait olan imanlıları kötülüğün güçleri ile savaşa yönlendiren Mesih değil; üzgün bir yüreği tanrısal şefkati ile teselli ederken göz yaşları döken Mesih değil, ama Kendi halkının ortasında bulunmaktan sevinç ve zevk duyan huzurlu Mesih. Üzüntüye neden olan Beytanya değil, şenlik içindeki Beytanya. Sevgi dolu yüreklerin “O’na yemek hazırladığı” mutlu anlara sahne olan Beytanya. Bu sıkıntılı dünyada O’nun için yemek hazırlayan biri yoktu. Bir kez, Levi’nin evinde Mesih’in yoksul günahkarları bereketleyebilmesi için bir yemek düzenlendi ve yine bir kez Beytanya’daki bir evde Mesih’in kutsallar ile birlikte yemek yemesi için sofra kuruldu. Sonunda tüm dünyanın yiyeceğini Sağlayan için bir ziyafet hazırlandı. Ve Kral orada masaya oturdu ve yine orada gelinin hint sümbülü yağının kokusu her yere saçıldı. Bir öğrenci olarak orada O’nun ayaklarının dibinde oturmak ve sözlerini dinlemek bereket sağladı. Ama Meryem’in hint sümbülü orada etrafa koku saçmadı. Üzüntü gününde O’nun ayaklarının dibine uzanmak ve O’nun döktüğü göz yaşları ile teselli bulmak bereket sağladı, ama Meryem’in ümitsizliğe kapılmış yüreğinden koku saçan bir hint sümbülü yağı çıkmasına neden olmadı. Ama Kral Kendisine ait olanların ortasındaki masasına oturduğu zaman, - gidecekleri yolda artık onlara destek olmadığı, üzüntülerinde onları teselli etmediği ve zayıflıkları ile uğraşmadığı ya da hatalarını düzeltmediği zaman – işte o zaman kaymaktaşından yapılmış kabı ortaya getirmek ve değerli hint sümbülü yağını Kral’ın üzerine dökmek için uygun olan o an gerçekten gelmişti ve ev yağın güzel kokusu ile doldu. Halkını Kendisine tapınmaya çağıran, masasında oturan Kral’ın varlığıdır. Kral’ın huzurunda tapınabilecek tek yürek üzüntü, kaygı ve meşguliyetlerden özgür kılınmış yürektir.

O’nun ayaklarının dibinde oturup öğrenmek iyidir, ama öğrenmek ve tapınmak farklı şeylerdir. O’nun sempati dolu göz yaşları ile teselli edilmek çok hoştur, ama teselli edilmek ile tapınmak farklıdır. Öğrenirken bilgisizliğimin farkındayımdır, ama teselli edilirken üzüntümü düşünürüm. Ama Mesih için bir ziyafet düzenlendiği zaman – Kral masasında otururken – bilgi ya da teselliye ayrılacak zaman yoktur. Kral’ın masasında üzüntülerimizi, bilgisizliğimizi ve günlük dertlerimizi arkamızda bırakırız; O’nun sofrasında zihinleri ve yürekleri yönlendiren yalnızca O’dur. Ve yürek Mesih ile dolduğu zaman, tapınırız. – “Hint sümbülü yağımız, kokusunu etrafa saçar.”

Tapınma, Mesih ile dolu bir yüreğin taşmasıdır. Mesih, yüreği doldurduğu zaman gelinin ifadesini kullanarak şu sözleri söyleyebiliriz: “Mür dolu bir kesedir sevgilim benim için.” Mür, burada, Mesih’e işaret eder.” Ama gözümüzün önündeki bir nesne olarak Mesih’e değil, ama iman aracılığı ile yürekte konut kurmuş olan Mesih’e işaret eder. Mürün çekiciliği bir çiçeğin güzelliği gibi bir çekicilik değildir. Mür, tatlı kokusu nedeni ile değerli olan bir reçinedir. Bir kese içinde sarılıdır. Görülmez, ama güzel kokusu duyulur. Gelin için sevgilisi de aynı böyle idi ve iman aracılığı ile yüreğinde konut kurmuş Mesih imanlı için aynı şeyi ifade eder. Ve gelin mür kesesinin tüm gece boyunca göğüslerinin arasında duracağını söyler. Bu dünyanın gecesinin tüm koyu karanlığı boyunca, sonsuz günün şafağı sökünceye kadar imanlı, Mesih’i sevgisinin içinde kuşatır.

Ama ayrıca, gelin Güvey’i Eyn-Gedi bağlarındaki bir demet kına çiçeğine de benzetir. Sevgilisini kendi sevgisi içinde gizli tutmak istediği gibi, O’ndan aynı zamanda kendinden geçmiş bir şekilde vecit halinde de zevk almak ister. Aynı şekilde biz de Mesih’in yalnızca iman aracılığı ile yüreklerimizde konut kurmasına değil, ama aynı zamanda canlarımızın çekici Objesi olarak da varlığına ihtiyaç duyarız. Peçesiz bir yüz ile O’na bakarak yücelik üzerine yücelik ile O’nun benzeyişine dönüştürülmeye ihtiyaç duyarız.

Ziyafette hint sümbülü yağının kokusunun ortaya çıkması için Mesih’e ihtiyacımız vardır; uzun karanlık geceler boyunca Mesih’e mür kesemiz olarak gereksinme duyarız. Ve O’na Eyn-gedi bağlarındaki bir demet kına çiçeği olarak Yüceliğine saygı ile ihtiyaç hissederiz.

Güvey (15)

Gelinin hint sümbülü yağı Güveyine duyduğu aşkı ifade ederek hoş kokusunu saçar. Şimdi ise Güvey geline duyduğu aşkı ifade eder. Gelin, “Ben esmerim” demişti. Ancak güvey gelinin bu sözlerine şöyle karşılık verir: “Ah, ne güzelsin aşkım.” Halkını Kendi amacının ışığında ve tamamladığı İşinin temelinde gören Mesih, halkının her bir kişisi için, “Ne güzelsin” diyebilir. İşte bu nedenle Elçi Yuhanna şöyle yazar: “Mesih nasılsa, biz de bu dünyada öyleyiz.” Kral sözlerine ayrıca şu ifadeyi de ekler: “Gözlerin tıpkı birer güvercin.” Bir güvercin eşinden ayrıldığı zaman, ağlar, yas tutar ve zayıf düşer. Hezekiel hastalandığı zaman, “Bir güvercin gibi ağlayıp yas tuttum” der. Güvercinin gözü sevdiği eşinden başka hiç bir kişiyi görmez – ve bu kişi Mesih’tir; güvercine benzettiği gelinine Güvey, “gözlerin tıpkı birer güvercin” der.

Gelin (16-2:1)

Güvey şöyle demişti, “Ah, ne güzelsin aşkım”; ve gelin hemen O’nun bu sözlerine karşılık verir, “Ne yakışıklısın sevgilim, ah, ne çekici!” Gelinin güzelliği bunun tamamlayıcısıdır. Mesih yakışıklı mıdır? O zaman O’nun halkı da yakışıklı ve hoştur. Rabbin görkemi bizim üzerimizdedir (Mezmur 90:16). Ancak gelin yalnızca “Ne kadar yakışıklısın” demekle kalmaz, aynı zamanda “ne kadar çekicisin” ifadesini de sözlerine ekler. Pek çok kişi için yakışıklı oldukları söylenebilir, ama çekici oldukları söylenemez ve aynı şekilde yakışıklı olmayan bazı kişiler çekicidirler. Mesih’in görünüşü yalnızca yakışıklı değildir, ama aynı zamanda düşünceleri meşgul edecek kadar çekicidir de. Mezmur yazarı için Mesih’in ne kadar çekici olduğunu şu sözlerinden anlıyoruz: “Yüreğim heyecan ile kaynıyor”; ve şunu da ekler, “Sen insan oğullarından daha yakışıklısın.” Bu nedenle şu şarkıyı söyleyebiliriz,

“Senin hakkındaki her düşünce,
değişmeyen sürekli bir zevk verir.”

Ama bundan fazlası da söz konusudur. Kral yalnızca “yakışıklı” ve “çekici” değildir. Ama aynı zamanda O’nun huzurunda huzur, güvenlik ve koruma da vardır. “Yeşilliktir yatağımız.” Burada yatak ile kast edilen, Kral ve gelinin Kral’ın masasında arkalarına dayanarak uzandıkları bir divandır ve birlikte dinlendikleri düşüncesini verir. Mesih, Kendisine ait olanların ortasındaki yerini aldığı zaman bu kurak dünyada yeşil bir alan var olur. O’nun varlığında huzur vardır. O’nun varlığı “bizim” yatağımızdır, huzur karşılıklıdır. “Ben O’nunla, O benimle birliktedir. O’nun varlığında aynı zamanda güvence ve korunmaya da sahip oluruz. “Sedir ağaçlarıdır evimizin kirişleri, tavanımızın tahtaları ardıçlar.” “Kirişler” binayı taşırlar ve onu güvenli kılarlar, tavan tahtaları çatıyı destekler ve onu sığınılacak bir yer haline getirirler. Kral’ın huzurunda güvende olur ve korunuruz. Kral, sofrasında oturduğu zaman, Beytanya’daki ortam nasıl bir ortamdı? Yeryüzünün ileri gelen yetkilileri aralarında, Kral’ın ölmesi gerektiğini konuşurlar iken, Yahuda İskariyot otuz parça gümüş için O’na ihanet etmeye hazırlanıyordu. Dışarıda hakim olan fırtına idi, içerde ise fırtınaya karşı sığınak ve güvence mevcuttu. Meryem’in hatasını bulmaya çalışan birine Rabbin Meryem’i koruyan bir yanıt verdiğini hatırlayalım: “Onu rahat bırakın, o gereken ne ise onu yaptı.” Düşmanın gücü, Kral’ın, “Onu rahat bırakın” dediği birine erişemez.

Göksel sevgi içimde konut kurmuş iken,
Hiç bir değişiklik yüreğimi korkutamaz;
Ve bu güvence sağlamdır,
Çünkü burada hiç bir şey değişmez.
Fırtına beni etkilemeden kükreyebilir.
Yüreğim aşağılara çekilebilir,
Ama Tanrı her tarafımı kuşatır,
Beni kim korkutabilir?

Kral, geline, “Sen güzelsin” dedi ve eğer Kral böyle dedi ise, gelin haklı olarak “güzel olduğunu” söyleyebilir. “Ben Şaron çiğdemiyim.” Gelinin Kral’ın gözündeki yerini belirleyen lütfu iman ifade eder. bir çiğdem ya da gül kadar güzel kokulu ya da bir vadi zambağı kadar güzel. Kalabalık bir kentte, dünyanın hayran olması için var olan bir vadi zambağı değil, Kral’ın zevk alması için bir kenarda saklı ve korunan bir vadi zambağı. Lütfu aracılığı ile bize kendisinden önce vermiş olduğu yeri kabul etmek küstahça bir davranış değildir. Aksine, Mesih, “sen güzelsin” dediği zaman, bizim “ben değersizim” dememiz küstahça bir davranış olur. Kaybolan oğul uzak ülkelerde yaşarken bu şekilde konuşabildi, ama Babası onu kucakladığı ve öpücüklere boğduğu zaman her şey değişti. Ve sofrasında oturan Kral’ın huzurunda gelinin bu sözlerini kendimize uyarlayabiliriz; bunu kendimizi yüceltmek için değil, ama üzerimize güzelliğini ve görkemini koyan kişi’nin lütfunu övmek için yapabiliriz.

Güvey (2)

Bu sözler Kral tarafından söylenir. Kral, gelinin söylediklerini onaylar. Gelin bir zambaktır; ama zambağın büyüdüğü yer olan vadide zambağın güzel görüntüsünü ortaya çıkartmak için hizmet eden dikenler mevcuttur. Bu dünyanın karanlık vadisinde üzerlerinde Mesih’in güzelliği bulunmayan dikenler vardır, O’nu yaralayan ve yakılması gereken dikenler. Ama aynı zamanda aynı yerde dikenlerin arasında, Mesih’in zevk aldığı halkı da — yeryüzünün üstünleri — bulunmaktadır. Bu kişiler Mesih’in kutsal kıldığı imanlılardır ve Mesih onların üzerine Kendi görkemini ve güzelliğini yerleştirmiştir. İmanlıların üstünlükleri bulundukları kasvetli ortamlarda daha çok belirgin olur. Mesih, zambağına sahip olmak için dikenli vadiye inmek zorunda kaldı, evet, gelinini kazanmak için dikenlere katlanması gerekti. “Çünkü kutsal kılınanları tek bir sunu ile sonsuza dek yetkinliğe erdirmiştir.” (İbraniler 10:14)

Gelin (3-7)

Gelin hemen karşılık verir. Eğer Kral gelini kadınların tüm kızlarından üstün görüyor ise, gelin de aynı şekilde O’nu tüm delikanlıların arasında huzur, gölge ve meyve bulabildiği tek sevgilisi olarak görür. Böylelikle O’nu yoğun gölgesi ve sulu meyvesi olan bir elma ağacına benzetir. Ormanda bulunan pek çok ağaç insan gözüne bir meyve ağacından daha heybetli görünebilir, aynı insanların diğer insanlara, aşağılanan ve küçük görülen İsa’ya daha çok değer verdikleri gibi.

Ormandaki diğer ağaçlar gölge sağlayabilirler, ama meyve vermezler. Bazıları ise meyve verirler ama gölge sağlamazlar. Ama yalnızca bu tek ağaç her ihtiyacı karşılar. Mesih, gerçek elma ağacıdır. Mesih yaşam ağacıdır. O yeryüzünde iken, Kendisine insan gözü ile bakıldığı zaman, kurak yerdeki bir kök gibi büyüdü. Bakılacak biçimden, güzellikten yoksun idi, ama imanlı gözü ile bakıldığı zaman, bu aşağılanan Kişi, insan oğulları arasında, bu kurak ve yorucu dünyada sığınak, tazeleme ve huzur sağlayabilen tek Kişi idi. Eğer imanın delici gözleri ile bakacak olur isek, Yeni Yeruşalim’e bakabilir ve caddenin ortasındaki ve yaşam nehrinin yakınındaki, yerel toprağında büyüyen yaşam ağacını görebiliriz; ve orada sonsuz huzuru ve hiç bitmeyen tazelenmeyi gerçekten bulacağız. Gelin gibi biz de aynı sözleri tekrarlayabiliriz: “Onun gölgesinde oturmaktan zevk alırım, tadı damağımda kalır meyvesinin.”

Gelin, Güvey’in varlığında çektiği sıkıntılardan dinlendi, günün sıcağından korundu ve yemek için tatlı meyve buldu. Şimdi gelinin deneyimi derinleşir. Tüm ihtiyaçları karşılanmış olarak Kral tarafından tedarik edilmiş olan tam sevince yönlendirilir. Kral’ın sevincinin bütünlüğünün ve O’nun sevgisinin sayesinde girdiği vecit halinin tadına bakmak için ziyafet evine götürülür. Artık söz konusu olan “onun gölgesi” ya da “meyvesi” değildir; kendisidir.

Böylelikle canlarımız şu deneyimleri elde eder; Mesih’in gölgesinin altında otururuz ve O’nun varlığında sıkıntılarımızda rahatlık buluruz, yüklerimizden ve günün yakıcı sıcaklığından kurtuluruz ve canlarımız yenilenir ve tazelenir. Ama, tüm bunların çok büyük bereketler olmalarına rağmen, yine de bizi rahatlatmaları bir ölçüde olur ve rahatlık getiren bu bereketlerin de ötesinde onlardan daha zengin daha derin deneyimler de mevcuttur – hiçbir rahatlık düşüncesinin ulaşamayacağı deneyimler; bunlar yalnızca O’nun dolululuğunun sağladığı sonsuz sevinçler olabilir.

Ziyafet evine ve aşk sancağına karşılık veren deneyimler. Bizi yersel değerlerden özgür kılan Mesih Kendisinin göksel değerlerine yönlendirecektir. Bize sevinç doluluğu verecek ve sonsuza kadar zevkler tattıracaktır. Ve orada bize üzerimizdeki sevinç sancağını bulduracaktır. Sancak, bize fetheden kişiden ve onun zaferinden söz eder. Mesih’in sevgisi galip gelmiştir. Ve Mesih’in halkı için kazanmış olduğu zafer ne kadar da büyüktür! Tahtlarını halklarının dökülen kanları üzerine kuran bu dünyanın zavallı krallarının zaferinden ne kadar farklıdır! Kudretli Fatih zaferini Kendi değerli kanını dökerek kazanır. Kendisi Kurban olarak bu zaferi elde eder. Ve zaferini kazanmış olarak sancağını açar ve O’nun sancağı sevgidir! O’nu istekli Kurban yapan sevgidir. Dikenli vadiye inerken O’na destek olan sevgidir. O’nu çarmıhta tutan sevgidir. Tanrı’nın Mesih’ini hiç bir insan çivisi çarmıhta tutamazdı; hiç bir suyun söndüremeyeceği, hiç bir selin boğamayacağı sevgi O’nu çarmıhta tuttu. Tanrısal sevgi, sonsuz, tükenmeyen, her şeye gücü yeten sevgi kudretli zaferi kazandı ve O’nun zaferini ilan eden sancak üzerinde O’nun sevgisi yazılıdır.

Ziyafet evindeki aşırı sevinç hali Gelin’in dayanabileceğinden fazladır. Bu tür ruhsal deneyimler zayıf toprak kaplar için fazla derindir. Aynı şey üçüncü göğe götürülen elçi için de geçerli değil miydi? Orada dil ile anlatılamaz, insanın söylemesi yasak olan sözler işitti. Bu tür deneyimler Hıristiyan yaşamında çok sık gerçekleşmeyebilir, ama Rab bazı durumlarda halkına öylesine üstün bir sevgi ihsan eder ki, ölmek üzere olan bir kutsalın şu sözlerini bizler de haykırmak durumunda kalabiliriz: “Rab, elini çek; yeter, kulun toprak bir kap sadece ve daha fazlasına dayanamaz.” Son dönemlere ait püritenlerden biri yaşamış olduğu bu tür bir deneyimi şu sözleri ile ifade eder:

“Talep ettiğim sevgi
Canda harikalar yaratır:
Çünkü ben bütün olduğum zaman beni hasta eder,
Hasta olduğum zaman beni bütün kılar.”

Gelinin destekleyici güç çağrısında bulunan yanıt budur. Sevgi sancağı gelinin üzerindedir ve sevgi kolları onu kucaklar. Gelin, neşidenin başında ifade ettiği yürek özlemini elde etmiştir. Güvey’in sevgisinin güvencesine ve sevincine ulaşmıştır. İmanlı, Mesih’in sevgisi aracılığı ile yenilenmiş doğasını tatmin edecek her özlemine kavuştuğu zaman ne kadar mutludur.

Neşide Yeruşalim kızlarına, sevginin huzurunu rahatsız etmemeleri için bir çağrıda bulunulması ile sona erer. En küçük bir hareket bile ormandaki dişi ceylanları ve yabanıl dişi geyikleri rahatsız edecektir. Gelin, üstündeki sevgi sancağı ve kendisini saran sevgi kolları ile aşkından aldığı keyife müdahale edebilecek en ufak bir rahatsızlığa dahi karşıdır. Kendisinin ve Kurtarıcısının arasındaki mahremiyetin bozulmasını ya da kesintiye uğramasını istemez.

Neşide 3

Sevgi Sofrası

Neşide 3:6-5:1.

Yeruşalim Kızları (3:6)

Bu neşidede gelini artık yatağının üstünde, gece boyunca sevgilisini ararken, Güvey’in lütfu ile duygularını yatıştırmasını bekleyerek dinlenirken görmeyiz. Gelin burada daha çok sevgi ziyafetinden zevk alan ve Kral’ın görkemlerini paylaşmak için kırdan çıkan biri olarak sunulur. Yeruşalim kızları sorarlar:” Kim bu?” Bu soru şu şekilde de tercüme edilebilir:”bu kadın kim?”

Bu bölümde sunulan, kesinlikle İsrail örneğidir, Rab İsrail’den şöyle söz eder, “İsrail çölde bir salkım üzüm gibi geldi bana, ataları ise, incir ağacının ilk ürünü gibi” ve “Ben sana çölde, kurak topraklarda göz kulak oldum” (Hoşea 9:10 ve Hoşea 13:5). Yehova’nın “onları insancıl ipler ile, sevgi bağları ile süt ve bal akan bir diyara çektiği doğrudur, ama onlar Rabbe sırt çevirdiler ve yabancı putların peşinden gittiler. Ama ilerdeki günlerde Tanrı İsrail’i ikna edip yine çöle götürecek ve orada onun yüreğine dostça konuşacaktır ve ondan sonra orada İsrail’e bağlar verecek ve ona “bir umut kapısı” açarak onu gerçek Süleyman’ın krallık yüceliklerine yönlendirecektir (Hoşea 2: 14-23).

Kilisenin de aynı şekilde göksel yüceliğine ulaşmadan önce yersel yolculuğu sırasında geçtiği çölde yol alması gerekir. Bu harika neşide de bu yolculuğun açıklamasını görürüz; ancak burada görülen zayıflık ve başarısızlık değil, Tanrı’nın düşüncesi ile uyumlu olarak sevgi ziyafetinin paylaşılmasıdır. Çünkü çölde mahrumiyetler kadar ayrıcalıklar da söz konusudur ve bu neşidede sunulan konu bu ayrıcalıklar hakkındadır, çünkü bu yolculuk Kral’ın tahtırevanı üstünde yapılır. Ayrıca buna ek olarak mahrumiyet olarak görülen şeyler aslında ortaya yayılan tatlı bir kokuya dönüşür, aynı gelinin yolundaki tüccarın türlü türlü baharatı ile, mür ve günnük ile süslenmiş bir duman sütunundan çıkan tatlı koku gibi… Tüccarın baharatları çöldeki bitkilerden toplanarak yapıldıkları için burada ruhsal bir gerçeği belirtirler. Denemeler, sıkıntılar ve çöl yolculuğumuzun mahrumiyetleri Tanrı’nın elinden alındıkları zaman, Mesih’in lütuflarını geliştiren bir fırsat haline dönüşürler ve daha şimdiden tatlı ve hoş bir kokunun yükselmesini sağlarlar ve İsa Mesih göründüğü zaman, O’na övgü ve yücelik verirler. Buradaki neşidede sunulan çöl yolculuğunun konusu budur ve bu konu, İbraniler’e mektupta bulunan bizim zayıflıklarımız ve Tanrı’nın sağlayışı ile ilgili çöl yolculuğundan farklıdır; daha çok Filipeliler’e mektupta söz edilen mahrumiyet ve ayrıcalıklar ile ilgili olan çöl yolculuğuna benzer. Pavlus çölün mahrumiyetlerini tatmak zorundadır, ama içinde bulunduğu denemeler nedeni ile Rab’de büyük sevinç duyar, çünkü bu denemeler kutsallarda, Mesih’in lütfu aracılığı ile “Tanrı’yı hoşnut eden, hoş kokulu kabul edilebilir bir kurbanın hoş ve tatlı kokusunu” ortaya çıkartan bir fırsat haline dönüşürler. Ve biz de, Pavlus gibi, mahrumiyetlerimizi ayrıcalıklara dönüştürebiliriz; bunun için yapmamız gereken, her denemenin Tanrı tarafından gönderilmiş olan ve Hıristiyan lütfunu ortaya çıkartmak için çağrı yapan bir fırsat olduğunu görebilmektir. Ancak ne yazık ki, denemeler genellikle benliğin ortaya çıkmasına neden olan bazı çirkin görüntülere sebep olurlar – benliğin huyları, ve şiddeti, kıskançlığı ve gururu, sabırsızlığı ve şikayetleri. Çöl koşullarının canlarımız ve Tanrı’nın arasına girmesine izin vererek benliğe kapı açmış oluruz. Kendimiz ve koşullarımız arasında Tanrı’nın bulunmasına izin verelim ve işte o zaman denemeler Mesih’in lütuflarını ortaya çıkartacaklardır. İman, umut, sevgi, alçakgönüllülük, alçalma, dayanma gücü ve sabır denemelerin sonuçları olacak ve çöldeki yolculuğumuz, Tanrı’nın önüne, tüccarın türlü türlü baharatı, mür ve günnük ile tütsülenmiş hoş bir koku olarak yükselecektir.

Güvey’in Arkadaşları (3:7-11)

Gelinin çölde yapacağı yolculukta bineceği sediri ya da tahtırevanı Kral tedarik etti. Aynı şekilde Hıristiyan da kendi parası ile ya da kendi düşüncelerine göre yolculuk yapmak zorunda değildir. Yolculuğunu Tanrı’nın tedarik ettiği şekilde yapacaktır. Ancak bu yolculuk sırasında çatışmalar ile karşılaşılacaktır ve çöl yolculuğu Hıristiyan lütuflarını geliştirmek ile birlikte aynı zamanda Hıristiyan savaşlarını da beraberinde getirir. Bu konuda “yiğit savaşçılara” ihtiyacımız vardır. Pavlus Timoteos’a iki öğüt verir: “Oğlum, Mesih İsa’da olan lütuf ile güçlen.” Ama aynı zamanda şunu da söyler: “Mesih İsa’nın iyi bir askeri olarak sıkıntıya göğüs ger.” (2 Timoteos 2:1-3).

Ve tahtırevana eşlik eden askerler savaş için gerekli donanımlara sahiptirler. “Kılıçları bellerindedir”; hepsi, kılıçlarını nasıl kullanacakları konusunda “ tümü “uzman”dırlar. Ve kılıçlarını kullanmak için hazırdırlar, çünkü “gecenin tehlikelerine karşı hepsinin kılıcı bellerindedir.”

Ve böylece İsa Mesih’in iyi askeri “kurtuluş miğferi ve Ruh’un kılıcı yani Tanrı’nın sözü ile” donanmıştır. (Efesliler 6:17) Pavlus Timoteos’a şunu hatırlatır: “Kutsal Yazılar’ın Tanrı esinlemesidir ve öğretmek, azarlamak, yola getirmek, doğruluk konusunda eğitmek için yararlıdır.”

Ancak gerekli olan her şey yalnızca Kutsal Yazılar’a sahip olmaktan ibaret değildir. Kutsal Yazılar’ın kullanımı konusunda uzman olmamız gerekir. Bu nedenle Timoteos’a verilen öğütler devam eder: “Benden işitmiş olduğun doğru sözlere bağlı kal”, ve “gerçeğin bildirisini alnı ak bir işçi olarak sunmaya gayret et”. (2 Timoteos 1:1; 2 Timoteos 2:15)

Ayrıca yalnızca “donanımlı” ve “uzman” olmamız yeterli değildir, hazır da olmamız gerekir – her savaşçının “kılıcı belinde” olmalıdır. Nehemya’nın zamanında böyle yaparlardı. “Yapıcılar kılıç kuşanmış, öyle çalışıyorlardı.” (Nehemya 4:18) Saldırı anında kılıç kuşanacak zaman bulunmaz. Zamanı olsun olmasın “Söz’ü duyurmak” için hazır olmamız gerekir.

Tahtırevanı korumak ile görevli yiğit savaşçılardan söz edildikten sonra tahtırevan tanımlanır. Tahtırevanın ayrıntıları hakkında konuşulur iken, Mesih İsa hakkındaki büyük gerçeklerin ortaya çıkarıldıklarını görmez miyiz? Canlarımızın desteği ve imanımızın temellerinden söz edildiğini anlamaz mıyız? Lübnan ağacı tahtası, İsa’nın mükemmel insanlığını, hoş kokusunu ve çürümezliğini temsil eder; gümüş sütunlar O’nun kurtaran gücünü anlatırlar; altın ise, O’nun tanrısal doğruluğudur; mor renk O’nun Kral olduğunun simgesidir; ve içinin sevgi ile döşenmiş olması her şeyin temeli olan tanrısal sevgiyi ifade eder. Sevgi, en sonda yer almıştır, bir kişinin söylemiş olduğu gibi, “Altının ötesinde mevcut olan şeyler vardır, ama sevginin ötesinde var olan bir şey yoktur.

Bunlar düşmanın karşı koyduğu ve Hıristiyanlık dünyasının vazgeçmiş oldukları

önemli gerçeklerdir, ama İsa Mesih’in iyi askerinin bu koşullara karşı mücadele vermesi gerekir.

Yeruşalim kızları gelin ve düğün töreni ile ilgilenmişlerdi, ama şimdi kendilerine Kral’ı görmeleri söylenir. Denenmeler ve çatışmalar içeren çöl yolculuğumuz Krallık görkemlerinde sona erecektir. Bu dünya çölünde Kral’ı dikenli tacı ile tanıdık, ama evlilik gününde O’nu yücelik tacı ile göreceğiz. Çöl yolculuğu kısa bir süre sonra geçmişte kalacak. Düğün gününün zamanı geliyor ve O’nun halkı O’na, “lekesi, kusuru ya da herhangi bir hatası olmayan görkemli bir kilise” olarak sunulacak. O gün geldiği zaman Güvey, canını eda ettiği için “gördükleri ile gerçekten hoşnut olacak”. (Yeşaya 53:11)

Güvey (4:1-16)

Diğerleri Kral’ın görkemleri ile ilgilenir iken O, gelininin güzellikleri ve mükemmellikleri ile ilgilenir ve bundan büyük zevk duyar. Gelin, diğer kişilere Kral’ın görkemlerinden söz etmekten haz duyar, ama Kral gelini hakkında düşündüklerini gelinine açıklamaktan sevinç duyar. Mesih’in görkemleri hakkında diğer kişilere tanıklık etmek bereketlidir, ama yüreklerimizin sağlam huzur ve sevinç ile bina edilmeleri için İsa’nın dudaklarından, Kendi halkı hakkındaki düşüncelerini işitmek gerekir. Yuhanna 17.bölümdeki duaya böylesine üstün değer kazandıran özellik bundan kaynaklanır, çünkü orada O’nun Kendisine ait olanlar hakkındaki düşüncelerini işitmemize izin verilir.

Kral, üst üste iki kez, “Ah, ne güzelsin” gibi bir beğeni ifadesinde bulunur. Ama gelinini takdir eder iken, onun çeşitli özellikleri üzerinde durur. Bizler için hiç kuşkusuz, bu çeşitli özellikler Mesih’in, ahlak ile ilgili lütuflarını ortaya koyarlar.

1. Gözler, canın karakterini ve ahlak durumunu iade eden bir tür penceredirler. Gelinin gözlerinin güvercine benzetilmesi, yumuşak huyluluk, saflık ve adanmış sevgiyi tanımlar ama tüm bu özellikler alçakgönüllülük ile tanımlanır, çünkü gözler peçenin ardından görünürler.
2. Gelinin siyah saçları Gilat dağının yamaçlarından inen keçi sürüsüne benzetilir. Saç, Kutsal Yazılar’da boyun eğme” , dünyadan ayrılma, ve Tanrı’ya adanma sembolü olarak kullanılır. (1.Korintliler 11)
3. Gelinin dişleri yeni kırkılıp yıkanmış, sudan çıkmış koyun sürüsüne benzetilir iken, ima edilen, saflıktır. İkizler birliği, aralarında yavrusunu yitirenin olmaması bütünlüğü temsil eder; hiç bir eksiği yoktur, gelin, Mesih’in, Halkında görmekten keyif aldığı tüm özelliklere sahiptir.
4. Gelinin dudakları al kurdeleye benzetilir; bu benzetme, bedenin sağlıklı olduğuna dair bir imadır; dudaklar ya da ağız yüreğin bir sembolüdürler, çünkü “ağız yürekten taşanı söyler.” Rab İsa lütuf ve gerçek ile dolu idi ve bu yüzden O’nun hakkında şunu okuruz: “O’nun dudaklarından lütuf dökülür”; ve gelin hakkında Kral şunu söyleyebilir: “Ağzın (konuşman) ne güzel.” Eğer Mesih’in sevgisi yüreklerimizde olursa ve dudaklarımızdan Mesih’e övgüler çıkar ise, O’nun dudaklarından dökülen lütuf, bizim dudaklarımız tarafından ifade edilecektir.
5. Şakaklar. Yanaklar, Kutsal Yazılarda ya alçakgönüllülüğü ya da cesareti ifade etmek için kullanılır. Peygamberin İsrail’e şu sözleri söylemesi gerekmişti, “İnatçısınız.. tunç alınlısınız…” (Yeşaya 48:4) Yehova şu soruyu sorar: “Yaptıkları iğrençlikten utandılar mı? Ne utanması?” ve şu yanıt gelir: “Hayır, utanmadılar. Kızarıp bozarmanın bile ne olduğunu bilmiyorlar.” (Yeremya 6:15; Yeremya 8.12) Bu söylenenlerin aksine gelinin alçakgönüllülüğünden söz edilir. Gelinin yüzü kızarır bozarır, öyle ki yanakları nar parçası gibi olur. Ama yanakları da gözleri gibi peçenin ardındadır. Boyun eğmenin dışsal sembolü altında var olan, içten bir alçakgönüllülüktür. Dışsal bir boyun eğme ve içsel bir isyan değil. Boyun eğme ile birlikte var olan bir alçakgönüllülük Mesih’in gözünde çok değerli bir niteliktir.
6. Boyun. Gelinin değerli mücevherler ile süslenmiş gelinin boynuna bakan Kral, gelinin boynunu Davut’un zaferlerinden söz eden binlerce kalkan ile süslenmiş olan Davut’un kulesine benzetir. Mesih de aynı şekilde Kendi kutsallarında yüceltilecek ve iman eden herkes O’na hayran kalacaktır.
7. Göğüsler, duyguları ortaya koyarlar. Geyik yavrusu örneği, hoş olan bir şeyi belirtmek için Süleyman’ın Özdeyişleri 5:19 ayetinde yer alan aynı bağlantı ile kullanılır. “Yavru” geyik, genç ve diri olanı ifade eder. Mesih’in gözünde Halkı sevgi ile ifade edilir; bu sevgi gerçekten hoştur ve hiç bir zaman yaşlanmayacak ya da eskimeyecektir.

Gece geliyor ve Kral evlilik sabahına kadar gelinini bırakmak zorundadır. Bu arada sevginin iletişimleri ne kadar bereketli olsalar da Güvey’in yüreğinin sevinç günü hala gelecektedir. Gelin çöldedir; evlilik günü henüz gelmemiştir. O gün gelinceye kadar güvey kendi ülkesine gidecektir; gizemli bir dil ile bize hatırlattığı şudur: çöl yolculuğumuz sırasında Mesih’in yokluğunun gecesini yaşarız. Güvey, yolculuk sırasında bizimle iletişim kurabilir; bizimle olan beraberliği ile ilgili bize çok bereketli farkındalıkları ruhsal bir anlamda verebilir, ama gün doğana ve gölgeler ortadan yok olana kadar mür dağına ve günnük tepesine bizzat gitmiştir.

Eğer bir süre için gelin arka planda bırakıldı ise, bunun nedeni gelinin bir eksiği olması değildir. Gelin, Kral’ın gözünde çok güzel ve kusursuzdur. Ve aynı şekilde, Rabbin amacının ışığı altında görülen Rabbin halkı da “O’nun huzurunda sevgide kutsal ve lekesizdir.”

Eğer gelin bir süre için çölde bırakılıyor ise ve güvey mür dağına gidiyor ise, geline duyduğu sevgisini kendisi ile birlikte taşıyordur. Geline:”benim ile gel, Amana doruğundan bak” der. Aynı şekilde bizler de “Tanrı’nın sağında oturan Mesih’in bulunduğu göklerdeki değerlerin peşinden gitmeliyiz”. Yeryüzünde Lübnan ve Amara, Senir ve Hermon gibi güzel yerler yoktur; dünyanın en parlak amaçlarının altında gizli tehlikeler saklanırlar. Yeryüzünün en harika yerlerinde aslan inleri ve pars dağları mevcuttur. Bol su alan Şeria vadisi Rabbin bahçesi kadar güzel görünebilir. Ama Sodom ve Gomora da oradadırlar. Lut’un karısı gibi dönüp geriye bakmaktan sakınalım, ve bunun aksine gözlerimizi yeryüzündeki “yaratılmış güzellikler” olan değerlere değil, gökyüzündeki değerlere dikelim.

Güvey, gelinin duygularını kendisine doğru sürüklemek istediği için ona şu sözleri söyleyebilmektedir: “Gönlümü çaldın.” Bu sözleri iki kez tekrar eder:” Gönlümü çaldın [Yüreğimi kapıp götürdün]!” Duygularımız ile Mesih’ten haz almak bizim için iyi bir şeydir, ama yürekleri bina eden ve onları hayranlık içeren bir sevinç ile dolduran, Mesih’in kendi halkından aldığı hazdır. Mesih hakkındaki düşüncelerimiz az ve yetersizdir, ama biz de Mezmur yazarının söylediklerini söyleyebiliriz, “Hakkımdaki düşüncelerin ne değerli, ey Tanrı. Sayıları ne çok!” yüreklerimizin Mesih tarafından kapılıp götürülmeleri hiç de şaşırtıcı değildir. Ama Kendi halkının O’nun yüreğini kapıp götürmesi gerçekten de dünya harikalarından birine benzetilebilir. Ve Kral, gelinin O’nun yüreğini kapıp götürmesi için gelinde ne buldu? İnsan anlayışına göre pek de önemli bir şey bulmadı. Bulduğu, yalnızca gelinin bir bakışı ve gerdanlığının bir zinciri idi. Ancak bu tek bakış, bir sevgi bakışı idi ve gerdanlık ise, güveyin geline takmış olduğu bir süs idi. Bu noktada söyleyeceğimiz şudur: “O’nu seviyoruz çünkü önce O bizi sevdi.” Gözün bir bakışı, yüreğin sevgisini anlatır ve gerdanlığın zinciri, yüreğin sevgisinin O’nun Kendi sevgisinin bir meyvesi olduğunu beyan eder.

Gelin, güveyin sevgisi ile ilgili olarak daha önce de bu sevginin, şaraptan daha tatlı olduğunu söylemiştir ve O’nun adının ortaya saçılan esansından daha iyi olduğunu düşünmektedir. Ve şimdi Kral, aynı örnekleri - gelinin örneklerinden daha yoğun ve daha fazla olarak - geline duyduğu sevgiden aldığı hazzı ifade etmek için kullanır. Gelinin sevgisi, “şaraptan daha tatlı” olmakla kalmaz, “çok daha tatlıdır”, ve gelinin esansı her türlü baharattan daha güzeldir. Mesih’in yüreği de aynı böyledir: O’nun halkının sevgisi, tüm yersel sevinçlerden çok daha iyidir ve O’nun halkının lütufları doğada zevk vermek için hizmet gören pek çok şey ile kıyaslanamayacak kadar yukardadır. Simun Rab için harikulade bir ziyafet hazırlayabilir, ama davet edilmemiş konuk – günahkar olan isimsiz bir kadın – Rabbin yüreği için yine de daha büyük bir ziyafettir, “çünkü o çok sevmiştir.” Biri şu güzel sözü söylemiştir: “Rabbimiz İsa Mesih yüreğin çerçevesine özel bir önem verir; O’nun gözünde önemli olan, işlerimiz değil, yaşamlarımızdır; her ne kadar gerçek sevginin işlere yer vermesi gerekse de…”

Ama yalnızca bir bakışı ve gerdanlığının bir zinciri ile geline duyulan sevgi ifade edilmez, aynı zamanda “dudakları”, “ağzı” ve “giysileri” de Kral’ın yüreğini etkilerler. Kötüler için şöyle yazılır: “dudaklarının altında engerek yılanının zehiri bulunur.” Ama Kral’a ait olan kişiler için söylenen şudur: “dillerinin altında süt ve bal vardır”. Dudaklarından çıkan sözler Kral’ın kulağına hoş gelir ve kutsalların uygulamalı doğrulukları – giysileri – Lübnan’ın kokusu gibidir, sedir ağacının tahtası insan mükemmeliyetinden söz eder.

Kral, gelinden aldığı zevki ifade ettikten sonra, onu kapalı bir bahçeye benzeterek tanımlamaya devam eder. Böylece, gelininin her şeyi ile O’na hitap ettiğini ortaya koyar. Kral, kurak bir çölün ortasında kapalı bir bahçeye sahiptir; bu bahçenin içinde Kral’ın zevk alması için su pınarları ve hoş meyveler mevcuttur.

Tanrı’nın amacı, zamanın başlangıcından beri bu dünyada zevk almak için bir bahçeye sahip olmak olmuştur. Rab Tanrı bu arzusu ile uyumlu olarak Aden’in doğusuna bir bahçe yerleştirmiştir. Ve bu bahçenin içinde görünüşü güzel ve yenmesi hoş olan ağaçlar ve bahçeyi sulayan ve sonra çevresinde akan bir ırmak vardır. Ama bahçeye günah girdiği zaman, bahçe bozulur ve çalılar ve dikenler üretir.

Ama bir süre sonra Rab bir bahçe ekmiştir. Tanrı, uluslar arasından İsrail’i seçti ve onu çok verimli bir tepedeki bağa benzetti. İsrail’i diğer uluslardan ayırdı ve bağının etrafına “bir duvar ördü” ya da “orta yere bir gözcü kulesi yaptı” ve toprağı belleyip taşları ayıkladı ve toprağa en seçme asmayı ekti ve bağının üzüm vermesini bekledi. Ama günah bahçeyi tekrar bozdu ve bağ yabanıl üzüm verdi ve bahçe fundalıklar ve dikenler ile doldu (Yeşaya 5:1-7)

Ayrıca Rab bu gün bu bahçesine yeryüzünde sahiptir. Çünkü elçi Hıristiyan topluluğundan şu sözler ile söz edebilmektedir: “Sizler, Tanrı’nın tarlasısınız.” Ve bu bahçeye biri tohum eker, diğeri sular, ama büyüten Tanrı’dır. (1.Korintliler 3:6-9) Ama ne yazıktır ki, bahçe bir kez bozulmuştur, çünkü düşman, “insanlar uyurken” tohumların arasın deve dikenleri ekmiştir. Bunun sonucunda Tanrı’nın kırılmış ve dağılmış halkı varlığını hala sürdürmesine rağmen, Rabbin bahçesi zayıflamıştır.

Ama Tanrı’nın halkını bir kenara bırakıp Tanrı’nın Sözü’ne bakacak olur isek, Ezgiler Ezgisi kitabında kutsal olarak kabul edilen bahçe hakkında Rabbe uygun olan bahçe hakkında mükemmel bir tanım buluruz. Ve bu güzel bahçenin çevresinden ayrılmadıkça, Rabbe uygun olanın ne olduğunun farkına varmakla kalmaz, ama aynı zamanda O’nun yüreğinin arzusuna verdiğimiz karşılığın ne kadar yetersiz olduğunu da anlarız.

Öncelikle şunu hatırlayalım: Rabbin bahçesi, “kapalı bir bahçedir”. Bu ifadenin anlamı, ayırma, koruma ve kutsal kılmadır. Tanrı’nın gözlerinde bu dünya İsa’nın öldüğü kurak bir çölden başka bir yer değildir; ama yine de bu çölde Rabbin “benimkiler” olarak adlandırdığı kişiler bulunmaktadır. Ve Yuhanna 17.bölümde yer alan büyük duada Rabbin, Kendisine ait olanlar için ifade ettiği arzusuna kulak verdiğimiz zaman “kapalı bir bahçenin” derin ruhsal anlamının farkına varmaya başlarız. Eğer bir “bahçe kapalı” ise, çevresindeki çölden ayrı bir yerdedir. Aynı şekilde , Rabbin Baba’ya kendisinin olduğu gibi, kendisine ait olanların da bu dünyadan olmadıklarını söylediğini duyarız. Eğer “kapalı bir bahçe”, nazik bitkilerin korunması için var ise, o zaman bu düşünce ile uyumlu olarak, Rabbin, halkının kötüden korunması için dua ettiğini işitiriz. Ve son olarak, eğer “kapalı bir bahçe” sahibinin zevk alması için ayrılmış olan bir yeri ima ediyor ise, o zaman bununla uyumlu olarak halkının kutsal kılınması için Rabbin duyduğu arzuyu işitiriz.

Rabbin arzu ettikleri şunlardır: bu dünyada, dünyadaki kötülükten korunan ve kendi zevki için bir kenara alınmış olan, bu dünyadan tamamen ayrılmış bir topluluğa sahip olmak; Tanrı’nın arzusu Kendisi için “kapalı bir bahçe” oluşturmaktır.

Ancak, Kral’ın bahçesi yalnızca “kapalı bir bahçe” değil, aynı zamanda sulanmış bir bahçedir. Sapmış İsrail “susuz bir bahçeye” benzetilir. Ancak İsrail’in gelecekteki restorasyonu ile ilgili olarak peygamber İsrail’e şu sözleri söyler, “Yaprakları solmuş yabanıl fıstık ağacına, susuz bahçeye döneceksiniz” (Yeşaya 1:30 ve Yeşaya 58:11) Ve böylece Kral’ın bahçesinin kaynakları kapanmış ve çeşmesi mühürlenmiştir. İhtiyaçlarının karşılanması için çevresindeki çöle bağlı değildir, bahar, bahçenin içindedir. Aynı şey Rabbin halkı için de geçerlidir.

Rabbin halkının ihtiyaçlarını karşılayan gizli bir su kaynağı vardır; Kutsal Ruh! Dünya O’nu kabul edemez; O’nu ne görmüştür ne de tanır. Kutsal Ruh, gerçekten de “Su Kaynağı” dır, ama hatırlamamız gereken önemli nokta, Su Kaynağı’nın engellenmemesi gerektiğidir. Kutsal Ruh’u sessiz kalmasına neden olacak şekilde kederlendirmek olası bir durumdur. O zaman canlarımız sudan yoksun kalır, kurak bir hale gelir, Rabbin halkı meyve vermez, çünkü Kutsal Ruh söndürülmüştür. Çok dikkatli olmalı ve benliğin istilalarına karşı kapıyı sürekli “kapalı” tutmalıyız. Aksi takdirde, Filistinliler, aynı İbrahim’in günlerinde olduğu gibi yine kuyulara toprak doldurarak suyu engelleyebilirler.

Ayrıca, kapatılmış bir su kaynağı mühürlenmiş bir çeşmedir. Bir su kaynağı, her zaman bol su akıtan bir çeşme sağlar. Kutsal Ruh yalnızca bizimle birlikte olan, kusursuz bir diri su kaynağı olmakla kalmaz, aynı zamanda çöl yolculuğumuz sırasındaki tüm ihtiyaçlarımızı da karşılar, ama O imanlının içinde sonsuz yaşam için fışkıran bir pınardır. (Yuhanna 4:14) tüm bunların yanı sıra bu pınar Kral için ayrılmıştır – “mühürlenmiş”tir. Su Kaynağı olarak Kutsal Ruh bizimle ve bizim ihtiyaçlarımız ile ilgilenir ve bir Çeşme olarak da tamamen Mesih ile meşgul olur ve yüreklerimizi O’nunla meşgul eder.

Bundan başka, Kral’ın bahçesinin verimli bir bahçe olduğunu söyleyebiliriz. Bu bahçedeki bitkiler, değerli meyveler ve günnük ağaçları ile tüm seçme baharatlardan oluşan ve nar fidanları olan bir cennet meydana getirirler. Bitkilerin güzellikleri, kokuları büyüklükleri ve meyveleri birbirinden farklıdır, ama hepsi de Kral’ın zevk alması içindir. Aynı şekilde, Rabbin bahçesinde bulunan iki kutsaldan bir diğerine benzemez, ama tüm kutsallar O’nun zevk almasına hizmet ederler.

Ve son olarak, Kral’ın bahçesi, yalnızca O’nun zevk alması için hizmet vermez, aynı zamanda ötedeki bölgeler için de bir bereket kaynağı olur. Lübnan’dan akan bir derenin diri su kaynaklarının bir kuyusuna benzer. Ve böylece eğer Rabbin bahçesi, “kapalı” ise, eğer kapalı bir kaynak ve mühürlü bir kaynak ise, ve değerli meyvesini Rab için veriyor ise, o zaman gerçekten çevresindeki dünyaya bir bereket kaynağı, ölmekte olan insanlara “diri su ırmakları” olmak üzere bir kanal olacaktır.

Bir süre Kral’ın bahçesinin içinde dolaşmak ve bu bahçeyi kapatan duvarların ruhsal anlamını öğrenmek için araştırma yapmak canlarımız için ne kadar da yararlıdır. Bahçe pınar tarafından tazelenir, içinde yetişen meyveler ve baharatlar sulanır ve pınarın suları ötelerdeki çorak topraklara doğru akarlar.

Ve biz bahçeden alınacak her derse muhtacız. Çünkü hizmetimiz genellikle zayıf ve eksiktir. Bahçenin bir kısmında hizmet verirken bahçenin diğer kısmına zarar vermek gibi bir eğilimimiz vardır. Bu nedenle Rabbin bahçesinin tarihçesinde bazı kişiler genellikle bahçenin “etrafına çalı dikmek ve hendek kazmak” ile o kadar çok meşgul olmuşlardır ki, bu yüzden çiçekleri ve meyveleri ihmal etmişlerdir. Bu kişiler dünyadan uzak durma konumunu elde etmek ve kötüyü Rabbin bahçesinden kovmak için nerede ise işlerinin tamamını sınırlamışlardır ve canlar ile ilgilenmek için çok az zaman bulurlar, ama bu yüzden Rab için az meyve verirler ve çevrelerindeki dünya için küçük bir bereket olurlar.

Ayrıca bazı başka kişiler pınarı “kapalı” tutmayı unutmuşlardır. Rabbin bahçesinde engellenmeden çalışması için benliğe izin verilmiştir. Ve bu yüzden Kutsal Ruh kederlendirilmiş ve engellenmiştir. Ve bahçe bu nedenle Rabbe sunacağı hoş meyveyi üretememiştir.

Yine bazı kişiler çiçekleri ve meyveleri öylesine çekici bulmuşlardır ki, çalılar ve hendekleri görmezlikten gelmişlerdir, ve bunun sonucu olarak bahçenin etrafını çeviren duvarlar bakımsız ve tamire muhtaç hale gelmişlerdir ve kötü gediklerin arasından içeri sızmış ve Rabbin bahçesi dikenler tarafından boğulmuş ve ürünsüz hale gelmiştir.

Son olarak, bazı kişiler çevrelerindeki dünyaya doğru akan sular tarafından öylesine zapt edilmişlerdir ki, içerde büyüyen bitkileri göremez hale gelmişlerdir ve bahçe bu yüzden Rabbe ürün veremez hale gelmiştir.

Bahçenin bize değil Rabbe ait olduğunu hatırlayalım; Kral, Ezgilerin Ezgisi’nde, “Benim bahçem” der (16). Bahçe, Rab için “kapatılmıştır”; pınar O’nun bahçesini sulamak için vardır; seçme meyveler O’nun zevk alması içindir; ve eğer bu diri sular bahçeden akıyorlar ise, bunun nedeni yalnızca bahçeye ait bitkileri büyütmek içindir. Bu noktayı aklımızda tuttuğumuz takdirde, Rabbin bahçesinin ürünsüz kalmasına neden olabilecek herhangi bir şeyi ihmal etme konusunda çok dikkatli olmamız gerektiğinin farkına varırız.

Kral, kuzeyden esen soğuk rüzgarı ve güneyden esen sıcak yakıcı rüzgarı çağırır ve onlardan bahçesinin üzerin esmelerini ve bahçenin güzel kokusunun etrafa saçılmasını ister. Bu nedenle, Rab genellikle bu dünyanın birbirlerinin karşıtı olan rüzgarlarını, Halkının üzerine esmesi için çağırır; öyle ki, halkının üzerindeki lütfunun seçme ürünleri ortaya çıksınlar. Çok Bahçesindeki bitkilerin en çok büyüdükleri ve en fazla güçlendikleri zaman, en kızgın zulmün hüküm sürdüğü zamandır.

Gelin (4:16).

Kral’ın kullandığı örneği üstlenen gelin, sanki şunları söyler gibidir, “Eğer ben bir bahçe isem ve eğer Kral, bahçesinde seçme meyvelerden oluşan bir cennet görebiliyor ise, o zaman bırakın sevgilim bahçesine gelsin ve onun seçme meyvelerinden yesin.” Gelinin gözünde bahçe, içinde Kral’ın varlığı olmadan yoksul bir yerden başka bir şey değildir. Ve bizler şöyle diyebiliriz: “Mesih’in varlığı olmadığı takdirde cennetin anlamı nedir ki? İçinde Rab olmadan cennet ne işe yarar? Ve eğer O, yeryüzündeki halkının ortasında olmasa, o halk ne ifade eder?” Bu kapalı bahçenin tüm bereketini sağlayan nedir? Öğrenciler haftanın ilk gününde üst kattaki odada Yahudiler’den korktukları için kapalı kapılar arkasında toplandıkları zaman, sahip oldukları bereket ne idi? “İsa’nın gelip aralarında durması değil miydi?” ve O’nun bahçesine yapılan aynı ziyarette bir öğrencinin “İsa geldiği zaman diğerleri ile birlikte olmadığını” okumuyor muyuz? O’nun bahçesini bir cennete dönüştüren İsa’nın onların aralarına gelmesi idi.

Güvey (5:1)

Güvey gelinin davetine ne kadar büyük bir sevinç ile karşılık veriyor. Mesih’in de aynı şekilde istekli halkı tarafından zorlanmaktan zevk aldığını söyleyemez miyiz? Emmaus yolundaki öğrenciler, “kendileri ile kalmasını söyleyerek O’nu zorladılar”. Ve Rabbin hemen o anda onlara nasıl lütuf ile karşılık verdiğini okuyoruz. ”İsa onlarla birlikte kalmak üzere içeri girdi.” Kral bahçeye girdikten sonra yalnızca bahçenin seçme ürünlerini yemekle kalmaz, ama aynı zamanda ziyafet sofrasını kuran da O’dur. Çünkü şöyle der:”yiyin için ey dostlar, mest olun aşktan ey sevgililer!” Bizler, Rab için Beytanya’daki evde olduğu gibi kendi küçük ziyafet soframızı kurabiliriz, ama O’nun bizim için hazırladığı ziyafet sofrası ne kadar zengindir. Eğer O, kendisine ait olanların arasında bulunmaktan zevk alıyor ise, halkının yüreğini sevinç ile dolduran da O’nun varlığıdır, çünkü şunları okuruz: “Öğrenciler Rabbi gördükleri zaman yürekleri sevinç ile çarptı.” Böylece, yolumuz devam ederken defalarca gördüğümüz şudur: O, çölden ayrılarak bahçesine gelmekten zevk alır; “gün doğana ve gölgeler uzaklaşana kadar” O bizimle biz de O’nunla yemek yemekten zevk alırız. Sonra sonunda Kuzu’nun göksel yüceliğinin bulunduğu Kendi evindeki düğün ziyafetinde bir daha oradan ayrılmamak üzere oturacağız.