Vahiy 21: 1-8

Sonsuz Konum

Bu ölümlü bedenler içinde iken bizim için sonsuz konumun koşullarını ve tam bereketini algılamak belki imkansız olmasa bile, yine de çok zordur. Belki bu nedenden ötürü bu sonsuz konum ile ilgili referanslar azdır ve kısa tutulmuşlardır,

Elçi Petrus, 2.Petrus 3. bölümdeki kısa bir ayet aracılığı ile, düşüncelerimizi şu sözleri kullanarak sonsuz konuma yönlendirir: “Ama biz Tanrı’nın vaadi uyarınca yeni gökleri yeni yeryüzünü bekliyoruz.” Buradaki koşullar ve içerik bu sözlerin bin yıllık dönem ile ilgili olmadığını açıkça göstermektedir. Elçi bu bölümde üç dünyadan söz eder: ilk dünyadan, 6 ayette tufandan önceki günlere geri dönerek “o zamanki dünya” ifadesi ile bahsedilir ve bize o zamanki dünyanın suyla, tufan ile mahvolduğunu hatırlatır. İkinci dünyadan, 7. ayette “şimdiki yer ve gökler” olarak söz edilir. Bu şimdiki yeryüzünden şöyle bahseder: “Ateşe verilmek üzere aynı söz ile saklanıyor, tanrısızların yargılanarak mahvolacağı güne dek korunduğunu” belirtiyor. Ve bize, o gün geldiği zaman şunların olacağını bildiriyor: “O gün gökler büyük bir gürültü ile ortadan kaldırılacak, maddesel öğeler yanarak yok olacak, yer ve yeryüzünde yapılmış olan her şey yanıp tükenecek.” 13. ayette üçüncü dünyadan söz ederken bize şunu hatırlatır: “Bizler” yani imanlılar, Tanrı’nın vaadinin güvenilirliği uyarınca, “doğruluğun barınacağı yeni gökleri ve yeni yeryüzünü bekliyoruz.” Bin yıllık dönem sırasında “Bir kralın doğrulukla krallık yapacağını ve önderleri adalet ile yöneteceğini” okuyoruz (Yeşaya 32:1). Sonsuz konumda doğruluk konut kuracak. Egemenlik sürmenin anlamı, kötülüğe engel olmaktır. Sonsuz konumda yeni gökleri ve yeni yeryüzünü lekeleyecek hiç bir günah var olmayacaktır. bu konumda herkes Tanrı ile ve bir biri ile doğru ilişkiler içinde olacaktır, öyle ki gerçekten doğruluğun konut kuracağı gerçekten söylenebilsin.

Ayrıca, elçi Pavlus kısa bir ayet içinde – 1. Korintliler 15:28 – sonsuz konumu gözden geçirir. Bize bu bölümde Mesih’in nasıl tüm düşmanlarını ayakları altına alıncaya kadar egemenlik sürmesi gerektiğini gösterir. Sonra, Mesih her yönetimi, her hükümranlığı, her gücü ve son düşman olan ölüm dahil olmak üzere her düşmanı ortadan kaldırması gerekecek ve bin yıllık dönemin büyük amacı yerine gelmiş olacak, egemenliği Baba Tanrı’ya teslim edecek ve biz Tanrı’nın “her şeyde Her Şey” olacağı sonsuz konuma geçmiş olacağız. Tanrı, yüreği doldurmak ve tatmin etmek için bir Obje olarak her şey olacak ve Tanrı ile ilişkilerimizden mükemmel keyif alabilmemiz için O, “her şeyde” olacak.

Sonsuz konum hakkındaki iki büyük gerçek, elçi tarafından ısrar ile vurgulanır: Birincisi, biz sonsuz konuma girmeden önce her muhalif güç, her düşman – hatta ölümün kendisi bile – yok edilmiş olacak. Öyle ki, sonsuz konumda bir düşman istilası korkusu, ölümün bu adil konum üzerine mahvedici gölgesini atacağına dair hiç bir korku yer alamayacak İkinci olarak sonsuz konumda Mesih’in Kendisinin Tanrı’ya bağımlı olacağını öğreniriz. O, her şeyi Tanrı’ya bağımlı hale getirdikten sonra Kendisi Tanrı’ya bağımlı olmasına rağmen, egemenliği Tanrı’ya teslim edecektir. Bu ifade bize Mesih’in tüm sonsuzluk boyunca İnsan olacağını bildirmiyor mu? Aynı şekilde Tanrısal bir kişi olarak her zaman Tanrı olarak kalacağı da gerçektir. O yeryüzünde iken bile gerçek bir İnsan idi ve yine de Baba ile birdi, bu nedenle, o, sonsuzluk boyunca bir İnsan olacaktır ve aynı zamanda Baba ile bir olan Oğul olmaya da devam edecektir. Diriliş gününde Kendisine ait olanların ortasında duran İsa’nın Kendisi idi; şu anda yücelik ve onur ile taçlandırıldığını iman aracılığı ile gördüğümüz, İsa’nın Kendisidir, ve yüz yüze göreceğimiz ve tüm sonsuzluk boyunca beraber olacağımız kişi de İSA’NIN KENDİSİ olacaktır.

Ayet 1 —  Vahiy 21:1-8 ayetlerine geldiğimiz zaman, elçi Yuhanna’nın sonsuz konum ile ilgili tanıklığını buluruz. Yuhanna, “tüm düşmanların” Mesih’in ayaklarının altına konduğunu; şeytanın nihai yıkımını ve “son düşman” olan ölümün ateş gölüne atıldığını görmüştür. Her düşman ortadan kaldırıldıktan sonra, Yuhanna’nın gözlerinin önünde “yeni bir gök ve yeni bir yeryüzünün” görkemli görümü yükselir. Petrus, bu yeni göğü ve yeni yeryüzünü “beklediğimizi” söyleyebilir. Yuhanna ise bunu aslında bir görümde görmüş olmasına rağmen, daha şimdiden görmüş gibi konuşabilir. Bu görümü uyarınca bize “artık denizin olmadığını” söyler. Deniz ayrılığın sembolüdür ve ayrılık çok sık olarak lekelenmiş sevgi, kırılmış umutlar ve yara almış yürekler anlamına gelir. yeryüzünde günah ayırır, koşullar  ayırır, çağ ayırır, zaman ayırır ve her şeyden çok ölüm en büyük ayırandır. bu yüzden yeryüzünde her zaman çok yakın dostlar ayrılırlar, en yakın ilişkiler bölünür, aileler bozulur ve Tanrı’nın kutsalları dağılırlar. Deniz, tüm bu ayrılıkların bir sembolüdür. Yeremya’nın “denizin üstünde üzüntü” olduğunu söylemesine şaşırmamak gerekir. Ama eğer burada yeryüzünde sevdiklerimizden ayrılmamız gereken zamanlar olsa dahi, artık ayrılıkların olmayacağı sonsuz konumun bereketine bakabiliriz, çünkü orada “ARTIK DENİZ YOKTUR.”

Ayet 2 —  Daha sonra Yuhanna’ya sonsuz konumdaki kilisenin özel yerini görmesi için izin verilir. Vahiy kitabının başlangıcında Yuhanna kilisenin yeryüzündeki başarısızlığını görmüştü. Daha sonra kiliseyi, hiç bir hatası ya da lekesi olmayan bir gelin figürü olarak gökyüzünde Kuzu’ya sunulur iken gördü. Sonra Ruh tarafından yönlendirilerek Mesih’in bin yıllık egemenlik döneminin ötesine götürülür ve orada kilisenin gökten indiğini görür.

Ayrıca kilisenin doğasının “kutsal” olduğunu da görür; eski yersel Yeruşalim’den tamamen farklı olarak, “yenidir”, “Tanrı’dandır” ve orijin olarak bütünü ile tanrısaldır. “Gökten, Tanrı’nın yanından” iner ve bundan dolayı karakteri kutsaldır. Her ne kadar bin yıl geçip gitmiş olsa da, kilise hala Mesih’e ilk kez sunulduğu zaman olduğu gibi, Mesih’in gözünde aynı değere ve aynı güzelliğe sahiptir. Zaman, Mesih’in, kilisesine yaptığı asıl değere sahip harika yatırımı değiştirmeyecektir. Çünkü kilise tüm sonsuzluk boyunca Mesih’in gözündeki geline özgü güzelliğini ve değerini elinde bulunduracaktır.

Ayet 3 —  Yuhanna yücelik içinde gökten inen kilisenin bu görümüne gözlerini dikmiş bakar iken, gür bir sesin şunları söylediğini işitir: “İşte Tanrı’nın konutu!” Böylelikle bize, kilisenin Mesih ile ilgili olarak bir gelin şeklinde görüldüğü hatırlatılır; Tanrı ile ilgili olarak ise kilise aynı zamanda Tanrı’nın konut kurduğu bir tapınak olarak görülür Böylece, elçi Pavlus imanlılardan şu şekilde söz edebilir:”Siz de Ruh aracılığı ile Tanrı’nın konutu olmak üzere hep birlikte Mesih’te inşa ediliyorsunuz.” (Efesliler 2:22)

İnsanların arasında yaşamak Tanrı’nın her zaman büyük amacı olmuştur. Bu büyük arzu ilk kez Rab Tanrı, akşam serinliğinde bahçeye indiği zaman, Aden Bahçesi’nde ortaya çıktı. Ne yazık! Günah o adil bahçeyi bozdu ve Tanrı artık insan arasında yaşayamadı. Daha sonra Tanrı kurtuluş temeli üzerinde İsrail’in ortasındaki bir tapınakta konut kurdu. Ama ne yazık! Tüm İsrail Tanrı’nın huzurunda sürekli olarak yürümek konusunda başarısız oldu Ulus putperestlik günahına düştü, sonunda Mesih’i reddetti ve Rab şöyle demek zorunda kaldı: “Eviniz viran halde bırakılacak.” Ama Tanrı büyük amacından vazgeçmez, çünkü kilise Tanrı’nın evi olmaya çağrıldı. Ne yazık! Diğer her çağda olduğu gibi kilise yine çöker ve bu kez çöküş eskisinden daha dehşet verici olur, çünkü kiliseye daha büyük ışık ve ayrıcalıklar ihsan edilmiştir. Sonunda, kilise olduğunu söyleyen öylesine çürümüş bir hale gelir ki, “Ruh aracılığı ile Tanrı’nın bir konutu olmak” yerine “cinlerin barınağı, her kötü ruhun uğrağı, her murdar ve iğrenç kuşun sığınağı” haline gelir. (Vahiy 18:2) Ama insanın yaşadığı hiç bir çöküşün Tanrı’nın amacını yerine getirmesine engel olamayacağını öğrenmek ne kadar iyidir! Çünkü yeni göğe ve yeni yere baktığımız zaman, Tanrı’nın bilgelik ve gücünün öylesine görkemli bir şekilde sergilendiğini görüyoruz ki, bizim tüm başarısızlığımıza rağmen sonunda Tanrı’nın amacı hiç bir çöküşün asla olamayacağı bir şekilde yerine gelecektir. Tanrı’nın insanlar ile birlikte olacağını üç yerde okuruz:

“Tanrı’nın konutu insanların arasındadır.”
“Tanrı onların arasında yaşayacak.”
“Tanrı’nın Kendisi de onların arasında yaşayacak.”

Bu “konut kuracak ya da aralarında yaşayacak” sözcüğünün, yuva ve huzur ve sevgi ima ettiğine de dikkat edelim. Egemenlik, ya da yönetim ya da yargı konuları olmayacak, çünkü yok edilmesi gereken hiç bir günah ve yenilmesi gereken hiç bir düşman olmayacak. Bu nedenle, Musa ya da İlyas gibi hiç bir aracı olmadan “Tanrı’nın Kendisi” onların arasında bulunacak ve onların Tanrısı olacak.

Ayrıca, Tanrı’nın birlikte yaşayacağı kişiler “insanlar” olacak. Artık uluslar lmayacak. Bu yeni dünyaya hiç bir ulusal, politik ya da sosyal ayrılık nüfuz edemeyecek. Tanrı’nın Kendisi insanlar ile birlikte olacak ve insanlar O’nun halkı olacaklar ve O, onların Tanrısı olacak. Tanrı, “her şeyde her şey” olacak.

Ayetler 4,5 —  Sonunda nihayet Tanrı’nın Kendisi insanların arasında yaşayacağı zaman, bu şimdiki dünyanın tüm acıları sonsuza kadar ortadan yok olacak, çünkü “Tanrı’nın onların gözlerinden bütün yaşları sileceğini” okuruz. Geçen yüzyıllardan birinde yaşayan bir kutsal şu sözleri yazmıştır: “Bu dünyadaki Rabbimiz Mesih çocuklarının yüzlerindeki göz yaşlarını siler; ama bu çocuklar yeni göz yaşları ile tekrar ağlarlar O, şimdiye kadar hiçbir zaman tüm göz yaşlarını silmez. Burada ölüme son ‘iyi geceler’, ağlamaya, yas tutmaya ve acıya son ‘iyi geceler’ dileğinde bulunacağız! Suyun diğer tarafında olacağız ve ölümün kara ırmağının ötesine geçeceğiz ve ölüm ile alay edeceğiz. Çünkü Mesih ölümü ve cehennemi alacak ve onları ateş zindanına atacak (Vahiy 20:14). Ve bundan dolayı, şimdiye kadar ‘tüm göz yaşlarının hiç biri silinmiş değildir” (S. Rutherford).

Sonra, “önceki düzenin ortadan kalktığını” okuruz. Ve tahtın üstünde oturan şöyle dedi: “İşte her şeyi yeniliyorum!” Bu gün dünya insanları “eski şeylerden” kurtulmaya çalışır ve “her şeyi yeni yapmak” isterler. Yürekleri incitebilirler ve dünyayı ölüm, acı, feryat ve sıkıntı ile doldururlar, ama ne dünyanın acılarına son verebilirler ne de “her şeyi yeni yapabilirler”, ve ne de boşu boşuna hayalini kurdukları gibi yeni bir düzen getirebilirler.

Her şeyin üstünde olan ve tüm güce sahip olan, “tahtın” üstünde oturan Kişi’dir. Yalnızca O, “eski şeylerin” yok olmasını sağlayabilir: Yalnızca O, “her şeyi yeni yapabilir.”

Sonra bize tüm bu bereketlerin yerine gelmesi için taht üstünde Oturan’ın sözlerini sorgulamadan onlara inanmanın ancak iman ile mümkün olabileceği hatırlatılır, çünkü “bu sözler güvenilir ve gerçektir”

Ayetler 6-8 —  Sonsuz konumun bereketi ile ilgili bölüm bir teşvik sözü ve ciddi bir uyarı ile sona erer. Gelecek olan bu yüceliklerin açıklanması, herhangi bir canda bir ihtiyaç duygusu uyandırmıyor mu? O zaman bu lütufkar canlar şu uyarıyı işitsinler: “susayana yaşam suyunun pınarından karşılıksız su vereceğim.” Bu davete yanıt veren ve her engelin üstesinden gelerek Mesih’e dönen kişi, görümde söz edilen tüm bereketi miras alacaktır. Ve Tanrı’nın onun Tanrısı ve onun da Tanrı’nın çocuklarından biri olduğunu görecektir. Ama şu konuda uyarılırız: Tanrı’nın davetini hakaret ile reddeden kişi, “ikinci ölüm” – Tanrı’dan sonsuza kadar ayrı kalma- olan ateş  gölüne atılacaktır.

Vahiy 22:6-21

Son Öğütler

Ayetler 6,7 —  Vahiy kitabının son ayetlerinde peygamberliğin yalnızca biçimsel konumuna sahip olmak ile kalmaz, ama aynı zamanda Tanrı’nın tüm Sözü’nün uyumlu sonucuna da sahip oluruz. Pek çok Kutsal Yazıda şu sözle yer alır: “Her söz iki ya da üç tanığın tanıklığı ile doğrulanmalıdır” (2.Korintliler 13:1). İmanı güçlendirmek ve imansızlığı azarlamak için bu son ayetlerde, bu kitabın peygamberlik sözlerine dair üç yönlü bir tanıklığa yer verilmiştir. Melek şöyle der: “Bu sözler güvenilir ve gerçektir” (6); elçi ise şöyle der: “bunları işiten ve gören ben Yuhanna’yım” (8). Rabbin kendisi ise şöyle der: “Ben İsa, kiliseler ile ilgili bu tanıklığı size iletsin diye meleğimim gönderdim” (16). Bu durumda, bu kitabın sözlerini reddetmek ya da ihmal etmek ne kadar da ciddi bir konudur! Yalnızca meleğin tanıklığına ve elçinin tanıklığına kayıtsızlık anlamına gelmez, ama aynı zamanda İsa’nın kendisinin tanıklığı da önemsenmemiş anlamına gelir.

O zaman eğer Vahiy kitabındaki bu gerçekleri ihmal etmek ya da görmezlikten gelmek bu kadar ciddi bir konu ise, yürekte muhafaza edilen bu kitabın sözlerine yönlendiren ne olacak gibi bir soru aklımıza gelebilir. Yanıt basittir. Canlarımız, Rabbin gelişine ilişkin büyük gerçeğin iman ve sevinci ile dolu olduğu takdirde, işte ancak o zaman bu peygamberliğin sözlerini değerlendireceğiz. Mesih’in ikinci gelişine inanmadığı sürece, Vahyi hiç kimse doğru olarak yorumlayamaz ve bağrına basamaz. Bu büyük gerçek, Vahiy kitabının temel gerçeğidir. Kitabın ilk bölümün başlangıç ayetleri bu gerçeği doğrularlar, “İşte bulutlar ile geliyor! Her göz O’nu görecek!” (Vahiy 1:7). Bu büyük gerçek, kitabın tamamı boyunca tekrar tekrar önümüze getirilir ve sonunda bu son ayetlerde Rabbin gelişine ilişkin üç yönlü bir sunum buluruz (Vahiy 22:7,12,20). Vahiy kitabı bize O’nun gelişinden önce olacak olayları açıklar; O’nun gelişindeki davranışımızın ne olacağı konusunda bizi bilgilendirir. Ve bizi O’nun gelişini izleyecek ciddi ve görkemli olaylar hakkında bilgi verir. O’nun geri döneceği gerçeğini bağrına basmış kişiler olarak O’nun gelişinden önceki ya da sonraki her olayın bizde büyük bir ilgi uyandırması gerekir. Böylelikle ayet 7’de Mesih’in gelişi ve peygamberlik sözleri birbirleri ile yakından ilgilidirler.

Ayetler 8,9 —  Ayrıca, bu son kapanış ayetlerinde bu peygamberlik sözlerinin imanlının canı üzerindeki uygun etkisinin bir ruhu tapınmaya yönlendirmek olduğunu görürüz. bu nedenle elçi şöyle der: “Bunları işiten ve gören ben Yuhanna’yım. İşitip gördüğüm zaman, bunları bana gösteren meleğe tapmak için ayaklarına kapandım.” Yuhanna, yeryüzünde mahvolan kiliselerin ortasında Rabbi Yüceliği içinde ve gökteki yüceltilmiş kutsalların ortasında duran Kuzu’yu görmüştü. Büyük kent Babil’in üzerine inecek olan yargıyı görmesi için çöle ve kutsal kent Yeruşalim'in yüceliklerine bakabilmesi için de yüksek bir dağa götürülmüştü. Mesih’in gelişinde ulusların üzerine inen yargıyı ve ölülerin büyük beyaz tahtın önünde yargılandıklarını görmüştü. Yuhanna sonsuzluğa bakmış ve tüm gözyaşların silineceği ve artık ne ölüm ne üzüntü ne de ağlayışın olmayacağı yeni göğü ve yeni yeryüzünü görmüştü. Göğün ve yerin Kuzu’nun yüceliklerini kutlamak için bir araya geldiklerini duymuş ve Kuzu’nun düğününde tüm göğün sevinip coştuğunu işitmişti. bu görüntüleri görüp bu sesleri işittikten sonra yere kapanıp tapınmasına şaşırmamız mümkün mü? Evet, Yuhanna yanlış kişinin ayaklarının dibinde tapınmıştır, ama tapınması yanlış değildir, tapındığı kişi yanlıştır. Tapınmanın objesi hiç bir zaman bize bu harika şeyleri anlatan haberci melek olmamalıdır; tapınılacak Kişi yalnızca haberciyi gönderen ve bu kudretli olayların gerçekleşmesini sağlayacak Olan’dır. Melek bundan dolayı, “Tanrı’ya tap!” der.

Ayetler 10,11 —  Daha sonra bir uyarı sözü okuruz. bu kitabın peygamberlik sözlerinin mühürlenmemesi gerekir, çünkü önceden bildirilen bu olayların gerçekleşme zamanı yakındır. bize Rabbin meleği neden gönderdiği daha önceden bildirilmiştir: “Yakın zamanda olması gereken olayları kullarına göstermesi için” (6). Şimdi bize, “beklenen zamanın yakın olduğu” söylenir. Yuhanna’nın görümde gördüğü tüm bu görkemler ve yüceliklerin gerçekleşeceği zaman gelmiştir. Bu zaman geldiğinde, her bir kişinin durumu ortaya çıkacaktır. Kötülük yapan yine kötülük yapacaktır. Kirli olan yine kirli işlerini sürdürecektir. Doğru olan yine doğruyu yapacak ve kutsal olan yine kutsal kalacaktır. Kirli olan hiç bir zaman kutsal olmayacaktır ve aynı şekilde kutsal olan hiç bir zaman kirli olmayacaktır. Şimdi gerçekten de, kirli olanın tüm kirlerinin yıkanabilmiş olduğu lütuf günüdür; ama biz burada herkesin durumunun düzeltilmiş olacağı sonsuzluğa bakıyoruz.

Ayetler 12,13 —  Rabbin bu uyarısını bir teşvik sözü izler. Yakın olan yalnızca beklenen “zaman” değildir. Aynı zamanda Rabbin Kendisi de yakındadır, çünkü, “İşte tez geliyorum!”der. Rabbin gelişi, daha şimdiden bu kapanış ayetlerinde bu peygamberlik sözlerini bağrımıza basmamız için bizi teşvik etmek üzere, sunulur. Şimdi O’nun gelişi son günlerin artan zorluklarının ortasında O’nun kutsanmış hizmetinde devam etmemiz için bizi teşvik etmek amacı ile bildirilir. Böylece, Rabbin söylediği şu sözleri işitiriz: “İşte tez geliyorum! Vereceğim ödüller yanımdadır.”

İnsanlardan takdir kazanma objesi ile büyük bir inanç ikrarında bulunmak mümkündür. Rab bu tür kişiler için şu sözleri söyleyebilir: “Onlar ödüllerini almışlardır” (Matta 6:2,5,16); ama Mesih’in burada söz ettiği ödül değildir ve bu ödül Mesih’siz bir ödüldür, çünkü Rab şöyle diyor: “Vereceğim ödüller yanımdadır.” Mesih’in ödülünün tadını çıkartmak için Mesih’in dönmesini beklememiz gerekir. Rabbe hizmet etmeye sessizce devam etmek için belirsizlikler, insanlar tarafından kabul edilmemek ve hatta büyük olasılıkla Tanrı halkı tarafından az takdir edilmek gibi engelleri önemsemememiz gerekir. Ne olursa olsun, her şey Tanrı’nın gözetimi altındadır. O biliyor, O unutmayacaktır ve O geri döndüğü zaman, Kendisi uğruna yapılan her küçük hizmeti, O’nun için yapılacak her küçük fedakarlığı ve O’nun Adı için verilmiş olan her bir soğuk bardak suyu ödüllendirecektir, ama bu ödül, “O’nun beraberinde getireceği” bir ödül olacaktır.

Ödül, Kutsal Yazılarda her zaman olduğu gibi, sıkıntı ve muhalefetin orta yerinde katlanabilmemiz için bir obje olarak değil, bir teşvik olarak konur. Rab burada yeryüzünde iken, O’nu ekmek somunları ve balıkları yemek için izleyenler vardı; ama aynı bölümde onların, “Bir çoğunun geri döndüğünü ve artık O’nunla dolaşmaz olduklarını” okuruz. (Yuhanna 6:26, 66) sevgimizin objesi yalnızca Mesih’tir ve tüm gerçek hizmetin de objesi O’dur.  Birinin söylemiş olduğu gibi, “Ödüller teker teker birbirini izleyecek, ama kutsallar ödülleri değil, Rabbi izlerler.”

Ayrıca, bize, izlemeyi ve hizmet etmeyi istediğimiz gelecek olan Kişi’nin yücelikleri hatırlatılır. O, “Alfa ve Omega Ben’im, başlangıç ve son, ilk ve son Ben’im” diyen Kişi’dir. Alfa ve Omega olarak O, Söz’dür – O, Tanrı’nın tam açıklanması Olan’dır. “Başlangıç ve son” olarak O, “her şeyin Kendisi tarafından oluşturulduğu” Yaratan’dır, O, yarattığı şeyleri yok edebilir ve “yeni bir gök ve yeni bir yeryüzü” oluşturabilir. “İlk ve son Olan” olarak O, yarattığı her şeyden önce gelen sonsuz Tanrı’dır. Bu nedenle, Rab Yeşaya aracılığı ile şu sözleri söyleyebilir: “İlk ve son benim, benden başka Tanrı yoktur” (Yeşaya 44:6).

Ayetler 14,15 —  Ama her şeye rağmen Rab uğruna yapılan her iş eğer ödülünü alacak ise, bize, bizim yaptığımız hiç bir işin yaşam ağacından yeme ya da kutsal kente girme hakkını vermeyeceği hatırlatılır. Sonsuz bereketin merkezinde olmak, yaşamın sonsuz yuvasında Mesih’ten yaşam ağacı olarak zevk almak için canın Mesih’in kanında yıkanmış olması gerekir. bu nedenle melek şu sözleri söyleyebilir: “Kaftanlarını yıkayanlara ne mutlu!” (N.Tr.)

Bize şu uyarıda bulunulur: “Kentin kapılarından içeri girmek” görkemli olsa da, kentin kapılarının “dışında” olmak, çok ciddi bir konudur. Kentin içinde olan kişiler, Kuzu’nun huzurunda olacaklar ve kaftanlarını yıkamış olan kurtarılmış kişilere katılacaklar. Ve “yalanı sevip hile yapanların hepsi dışarıda kalacaklar.” Bu bereket ortamının dışında yalnızca “köpekler [düşük karakterli insanlar], büyücüler, fuhuş yapanlar, adam öldürenler, putperestler ve yalanı sevip hile yapanlar” bulunacak.

Ayet 16 —  Melek haberini iletmiştir ve nihayet sonunda Rabbin Kendisi konuşur. Yargılamanın ağır sahneleri, göksel kentin gelecek olan yücelikleri, bin yıllık egemenliğin bereketliliği, yeni göğün ve yeni yeryüzünün mükemmel ışıltısı…. tüm bunların hepsi gözlerimizin önünden geçmiştir. Ama sonunda tüm bu sayılanların bağımlı olduğu Kişi ile yalnız bırakılırız. İSA ile baş başa kalırız. “Ben İsa” diyebilen Kişi, son söze sahip Olan’dır. Melekler konuştular, ihtiyarlar konuştular, borazanlar çaldı, büyük kalabalıkların sesleri duyuldu ve güçlü gök gürültüsü sesleri işitildi, ama sonunda hepsi de yerlerini her şeyin üstünde Olan’a bıraktılar – İsa’nın sesi işitilir.

Bu kitapta yazılı olan harikalar ortaya çıkmaya başladıkça Mesih’in bir çok özelliğinin sunulduğunu görürüz: yücelikleri ve saygınlığı, Sadık ve Gerçek olan, Tanrı Sözü, kralların Kralı, rablerin Rabbi, Alfa ve Omega, ve başlangıç ve son – bu ünvanların hepsi bizi gerçekten de O’nun değeri ve görkemi ile ilgili olarak etkiler. Ama bu kapanış sahnesinde İsa Kendisini yüreklerimizi ürperten ve sevgimizi ortaya çıkartan Adı ile takdim eder – her adın üstünde olan Ad, İSA Adı. Bu dünyadan bu isim ile ayrıldı, çünkü çarmıhının üstündeki levhada “Bu, İSA’dır” yazısını okuduk. O, bu ad ile yücelik içinde göğe alındı, çünkü melekler şöyle dediler: “Aranızdan göğe alınan İsa, göğe çıktığını nasıl gördünüz ise, aynı şekilde geri gelecektir.” Gözlerimizi bu adı yüceliği içinde taşıyana kaldırıyoruz. Çünkü elçi şöyle der: “İsa’nın yücelik ve onur içinde taçlandırıldığını görüyoruz.” Ve  O, bize bu Adı ile yüceliğinden konuşarak şöyle der: “Ben İsa.” açıklanmamış olan yücelikler ve bereketlilik mevcuttur, ama şimdiki zamanda Kendisini nazikçe “Ben İsa” olarak Tanıtan ile bir çöl sahnesinde yalnızız.

Ayrıca, bu kutsanmış Olan, O’nun göksel İnsan olarak olduğu her şeyi yüreklerimize hatırlatır. Canlarımızın önünde diri bir Kişi’ye sahip olmaktan daha önemli ya da daha bereketli ne olabilir ki? Bulunduğu yerdeki İsa ve olduğu gibi olan İsa. Yeryüzünde iken insanlar tarafından hor görüldü ve reddedildi, ama yüceliği içinde iken şu sözleri söyleyebilir: “Davut’un kökü ve soyu Ben’im, parlak sabah yıldızı Ben’im.”

Rab, öncelikle, “Ben Davut’un köküyüm” diyebilir O, eğer yalnızca Davut’un kökü olmuş olsa idi, aynı söz Süleyman için de söylenmiş olabilirdi. Ama Davut’un kökü yalnızca İsa olabilirdi. Kök, yaşamın gizlide olan kaynağıdır. Mesih, Tanrı’nın her kutsalı için yaşamın kaynağıdır. Ve bereket kesindir, çünkü kök mükemmeldir. Bundan dolayı Eyüp şu sözleri söyleyebilir: “Oysa bir ağaç için umut vardır, kesilse yeniden sürgün verir, eksilmez filizleri Kökü yerde kocasa, kütüğü toprakta ölse bile, su kokusu alır almaz filizlenir. Bir fidan gibi dal budak salar.” (Eyüp 14:7-9) İsrail gerçekten de başarısızlığa uğramıştır; ağaç rüzgar tarafından sürüklenmiştir ve uluslar arasındaki fırtınadan hırpalanmıştır, ama kök kalır ve bu yüzden İsrail tekrar filizlenecek ve dal budak saracaktır. Kutsal Yazılar bu nedenle Davut’un merhametlerinden söz edebilirler, çünkü kök mükemmeldir.

İkinci olarak, İsa aynı zamanda “Davut’un soyudur”. Eğer O, Kök olarak her şeyin kaynağı ise, Soy olarak her şeyin mirasçısıdır da. O, kraliyet soyundan gelir ve Davut’un oğlu olarak O, Tanrı’nın egemenliğini kuracak olan Tanrı’nın Kralı’dır. Putperestler öfkelenebilirler ve halklar boş şeyler hayal edebilirler. Bu gün, bu dünyanın güçlerinin kendi akılsızlıklarının içinde Tanrı’dan ve Tanrı’nın Kralı’ndan kurtulabileceklerini düşündüklerini görürüz. Ve böylelikle bu dünyanın mirasına sahip olacaklarını sanırlar. Tanrı’dan hiç çekinmeden kendi tutkularını tatmin edebilecekleri bir krallık kurmanın peşinden giderler. Kendilerini kötü sonuca götüren bu yola sokabilirler ve RAB’be karşı ve O’nun Meshedilmiş Olanı’na karşı birleşebilirler. Ama her şeye rağmen Tanrı şöyle diyebilir. “Ben kralımı kutsal dağım Siyon’a oturttum.” İnsanlar İsa’yı bir çarmıha çivilerler, Tanrı ise İsa’yı kralların Kralı olarak tahtın üstünde oturtur ve Tanrı’nın Kralı’na boyun eğmeyen herkes “izlediği yolda mahvolacaktır” (Mezmur 2)

Üçüncü olarak, İsa “parlak sabah yıldızıdır”. Bu sembol aracılığı ile kilise ile bağlantılı olarak sunulur. Diğer kişiler O’nu Davut’un kökü ve soyu olarak tüm kraliyet Yüceliği içinde bileceklerdir. Dünya O’nu karanlığı kovmak için yükselecek olan doğruluk Güneşi olarak bilecek ve üzüntüden perişan olmuş bu dünyaya şifa getiren olarak tanıyacaktır. Ama O’nu “parlak sabah yıldızı” olarak tanıyacak olan yalnızca kilise olacaktır. Güneş parladığı zaman yıldızlar görünemezler. O, henüz bu karanlık dünyanın ufkunda doğruluk Güneşi olarak yükselmemiştir, ama şimdi hala gece iken, imanlının yüreğinde parlak sabah yıldızı olarak bilinmektedir.

Diğer Kutsal Yazılar, Mesih’i sabah yıldızı olarak sunarlar. Elçi Pavlus bu konuda şunları yazar:” Peygamberlerin sözleri bizim için daha büyük kesinlik kazandı. Gün ağarıp sabah yıldızı yüreklerinizde doğuncaya dek, karanlık yerde ışık saçan çıraya benzeyen bu sözlere kulak verir iseniz, iyi edersiniz.” (2. Petrus 1:19) Peygamberlik, karanlıkta bir ışıktır; Mesih günün yıldızıdır. Her ikisinin de karanlıkta parladığı doğrudur, ama lamba ve sabah yıldızı arasında şu farklılık vardır: lamba bana karanlığın burada olduğunu söyler; yıldız ise bana günün geleceğini bildirir. Peygamberlik bizi çevremizdeki dünyanın durumu hakkında uyarır ve elçi Pavlus dünyayı bekleyen yargılar hakkındaki sözlere kulak verir isek, iyi edeceğimizi söyler. Böylelikle peygamberliğin etkisinin, bu çağ ile ilgili tüm umutlara son vermemiz ve umutlarımızın merkezinin Mesih olması gerektiği konusunda görüldüğünü anlarız. O, gelecek olan Kişi olarak görülür ve sevgilerimiz tüm umutlarımızın merkezi olarak Mesih’e çekildiği zaman, işte o zaman sabah yıldızının yüreklerimizde yükseldiği gerçekten söylenebilir.

Ve Rab Tiyatira’ya hitap ederken, galip gelene şunları söyleyebilir:” Galip gelene sabah yıldızını da vereceğim.” Ama eğer gelecekteki güç ödülünü elinde tutan O ise, o zaman bu gün de galip gelene yüreği için bir pay verebilir. Tiyatira’nın ahlaki ve ruhsal karanlığının ortasında galip gelen kişi, yüreğinde Mesih’ten gelecek olan günün yıldızı olarak zevk alabilir.

Bu son kapanış sahnesinde Mesih yalnızca sabah yıldızı olarak sunulmak ile kalmaz, ama aynı zamanda “parlak sabah yıldızı” olarak da tanımlanır. İnsanoğlunun ellerinde olan her şey parlaklığını yitirir, ama göklerdeki Mesih insanın kaba elinin dokunamayacağı kadar uzaktadır. O, karanlığa hiç yer vermeyen bir ışıltı ile parlar; O, parlak sabah yıldızıdır. Yüreklerimizdeki gün yıldızı ile O’nu gecenin karanlığının içinden izleyebiliriz ve gelecek olan yüceliği bekleyebiliriz – bulutsuz bir sabah.

Mesih’in, Hıristiyanlığın yıkımı gerçekleşinceye kadar sabah yıldızı olarak açıklanmamış olması önemlidir. Elçi Petrus ikinci mektubunu yazdığı zaman, inançtan dönüşün karanlık gölgesi daha şimdiden Hıristiyan iman ikrarı üzerinde dolaşıyordu. Onları satın alan Rabbi inkar edecek olan sahte peygamberler ortaya çıkıyordu ve pek çok kişi onların mahvedici yollarını izliyor ve gerçeğin yolu hakkında kötü konuşuluyordu. Elçi bir gelişme umuduna ya da imandan düşmüş olanların yenileneceği konusuna ilişkin hiç bir umuda sahip değildi. ama gün yıldızı yüreğinde yükselmişti ve bu nedenle, karanlığın ötesine, gelecek olan o güne bakabiliyordu Umutlarının merkezi Mesih idi.

Ayet 17 —  Mesih’e ilişkin bu dokunaklı sunuşun hemen ardından kilise tekrar Mesih’in gelini olarak ortaya çıkartılır. İnsanların elinde kalan kilisenin mahvolduğuna dair sahip olduğumuz bilgi Ruh’un kontrolü altında Tanrı’nın öğütleri ile uyumlu olarak bizi kiliseye karşı kayıtsız kılmaz. Gelin olarak kiliseye gösterilecek kayıtsızlık, bu dünyada, Mesih’in yüreğine en yakın ve en değerli olana kayıtsızlık anlamına gelir. Mesih’te, Tanrı’nın yüreklerimizi tatmin edebilecek olan bir hedef vermeyi amaçlamış olduğunu anlarız. Ama gelin olarak kilisede bundan daha da harika olan bir şey görürüz: Tanrı, kiliseyi Mesih’e uygun bir hedef olarak O’nun sevgisine layık olması ve Yüreğini tatmin etmesi için sunmayı amaç edinmiştir.

Yaratılış kitabı bu büyük gerçek ile başlar. Günah işlenmeden önce, Tanrı Havva’nın Adem’e sunulması ile amacını ortaya koyar: O’nun yüreğindeki büyük sır, Mesih’in sevgisine uygun bir hedefe sahip olmaktır.

Yüz yıllar boyunca ve zamanın tüm değişen sahnelerinde, Tanrı bu büyük amacından hiç bir zaman vazgeçmemiştir. Şeytanın gücüne ve insanın kötülüğüne ve Hıristiyan inancının bozulmasına rağmen, Tanrı, her muhalif gücün üstüne yükselen muhteşem tarzına sadık kalır ve amacını yerine getirir; Mesih’in yüreği için bir hedefi garanti altına alır. böylece O’nun kitabının sonunda Kuzu’nun gelininin görümü gözlerimizin önüne getirilir.

Gelinin bu son görünümü ne kadar bereketlidir, çünkü gelin burada tamamen Ruh’un kontrolü altında olan çöl yolculuğunun sonunda görülür ve Mesih’in tek hedefi olarak belirtilir. Sonuç şudur: “Ruh ve gelin, ‘Gel’” diyorlar. Ruh tarafından yönlendirildiğimiz için günahın çevremizdeki dünyada neden olduğu perişanlığı hissediyoruz ve inliyoruz; ve Ruh tarafından yönlendirilerek bulutsuz bir sabahta ortaya çıkacak ve yaratılışın inlemesine son verecek olan parlak sabah yıldızına bakıyoruz ve, “Gel” diyoruz.

O zaman şimdi, bunu izleyecek olan konuya dikkatimizi verelim. Ruh’un kontrolü altında ve böylelikle Mesih ile doğru ilişkiler içinde bulunarak kilise diğer kişilere Mesih için tanıklık vermeye hazırdır. O’nun gelişine duyulan arzu, çevremizdeki dünyaya tanıklık etmemize engel olmayacaktır. Aksine, diğer kişilerin bereketlenmesini arzu ettiren en güçlü motif haline gelir. Mesih için kalmak ve O’na tanıklık etmek için bizi ahlaksal açıdan en uygun hale getiren gidip Mesih ile birlikte olmaya duyduğumuz özlemdir. Bu tanıklık önce, “işitecek olan” kişilere yapılacaktır. “İşiten, ‘gel’ desin!” “İşitecek” olmaları, onların gerçek imanlılar olduklarını ima eder gibi görünür Kendilerine “gel” denilmesine ilişkin gerçek, Mesih’in gelini olarak O’nunla ilişkilerinin bilinçli sevinci içinde olmadıklarını gösterir.

İkinci olarak, tanıklık “susamış” olanlara yapılacaktır. Mesih’in ihsan edebileceği bereketlere ortak olmak için ihtiyaçlarının farkında olan gereksinim içindeki canlar vardır. Ama yine de O’nun yüreğinin lütfundan ve Gücünden ve kurtarmak için istekli oluşundan emin olunmayabilir ve kuşkular duyulabilir. Ama gelin Mesih’in yüreğini bilir ve bu tür kişilere, ‘gel’ diyebilir, Mesih seni memnuniyetle kabul edecektir; “susayan gelsin.”

Son olarak, çevremizde bulunduğu duruma aldırış etmeyen ve uğrayacağı felakete kulak asmayan bir dünya vardır. ama Tanrı’nın lütfu herkes için kurtuluşu içerir ve bu lütfu tatmış olan kilise “dileyen yaşam suyundan karşılıksız alsın” diyebilir. Yücelik içindeki Mesih’in, ihtiyaç içindeki dünyaya bu son çağrısı ne kadar da dokunaklıdır ve bu çağrının ne kadar dolu ve geniş çaplı olduğuna dikkat edelim. Biri şu sözleri söylemiştir: “ Dünya üzerinde İsa’nın çağrıda bulunmadığı hiç bir insan yoktur. O, herkes için bir kefaret olarak kendisini feda etti ve bu yüzden her insanı çağırma hakkına sahiptir kim olur ise olsun, “yaşam suyundan karşılıksız alsın.” Kim isterse gelebilir ve para ya da herhangi bir bedel ödemeksizin diri sulardan içebilir.

Ayetler 18-21 —  Her kim bu kitaptaki peygamberlik sözlerine bir şey katarsa ya da bu sözlerden bir şey çıkartır ise, o kişinin başına belalar geleceği ile ilgili uyarıdan sonra, bu son ayetlerde üçüncü kez Rabbin “tez geleceğine” dair verdiği vaadi okuruz. Bu vaat ilk kez, peygamberlik sözlerine uyan kişilerin mutlu olacağına ilişkin bir teşvik ile sunulur (7); vaat, ikinci kez, hizmetimizde bizi teşvik etmek için yanında ödüller ile geleceğini bildirerek sunulur (12). Ve aynı vaat son kez sunulduğunda, peygamberlik sözleri ve hizmet ve ödüller aklımızdan silinir ve yalnızca O’nu düşünürüz, “Evet, tez geliyorum!” Vaadin diğer sunumları bir karşılık gerektirmez, ama şimdi gelin karşılık verir, “Amin! Gel, ya Rab İsa! Son ifade bize, o kutsanmış an gelene kadar Rabbimiz İsa Mesih’in lütfunun tüm kutsalları ile olacağına güveniriz. Amin.

Öteki Uluslarin Dönemi

Daniel 2

İlk bölümde Tanrı’nın Kendi düşüncesi hakkında bilgelik ve anlayış verebileceği kişide bulunması gerekli olan ahlak özelliklerini gördük. Bu konu, tüm kitapta yer alan açıklamalara ilişkin yolu hazırlar.

Kitabın ikinci bölümünde, bu dönem sırasında yönetimin gücünü kullanacak olan ve birbirini izleyen dört büyük İmparatorluk sıra ile bilgimize sunulur. Bu dört büyük yönetim Babil İmparatorluğu ile başlar, Med-Pers ve Grek İmparatorlukları ile devam eder ve Roma İmparatorluğu ile son bulur. Ayrıca, güçlerini Tanrı’ya danışmadan kullanan bu imparatorlukların Mesih’in sonsuza kadar sürecek olan krallığını kurması için yol hazırlayan bir yargının altına gireceklerini öğreniriz.

Daniel’in 3.bölümünden 6.bölümüne kadar olan kısmı, birbiri ardına ortaya çıkan dünya imparatorluklarının dikkat çekici ahlak özellikleri ile ilgili belirli tarihi olayları gözlerimizin önüne sererler.

Ayrıca bu bölümler Tanrı’nın tüm zamanlardaki halkı için verilmiş olan ahlaki ilkeler ile doludurlar.

Daniel 2.bölümde gördüğümüz ana konular şunlardır:—

1. İlki, bu dünyanın gücünün ve bilgeliğinin zayıflığının ve yararsızlığının ifade edilmesi (1-13):
2. İkincisi, Rabbin düşüncesine sahip olan Tanrı adamı (14-23):
3. Üçüncüsü, dünyanın önünde Tanrı’ya tanıklık etmek (24-30):
4. Dördüncüsü, kralın gördüğü düşün açıklanması (31-35):
5. Beşincisi, kralın gördüğü düşün yorumlanması (36-45):
6. Altıncısı, Rabbin hizmetkarına verilen onur (46-49):

 (a) Bu dünyanın bilgeliğinin boş olduğu ortaya çıkar (1-13).

Bölümün ilk kısmında Tanrı’nın, bu dünyanın değişen olaylarının arkasında nasıl çalıştığını görmemize izin verilir; Tanrı putperest bir kralın rüyalarını dahi kontrol eder ve insan gururunu aşağılar.

Ayetler 1 ve 6 — Nebukadnessar gördüğü bir düş nedeni ile rahatsız olur, ruhu üzüntü ile sarsılır ve uykusu kaçar. Ve düşünün ne olduğunu unutur. Tanrı tüm bunlara izin verir, çünkü amacı, hizmetkarı Daniel aracılığı ile kralı, Kendi Varlığını kabul etmesi için zorlamaktır. Kral, zaten daha önceden Daniel’in, Babil’in tüm bilge adamlarından on kat daha fazla bilge olduğunu anlamıştı. Ama buna rağmen yine de Daniel’i, unutur ya da reddeder ve sihirbazlara, falcılara, büyücülere, yıldızbilimcilere ve Kildanilere danışır; onlardan yalnızca düşün yorumunu yapmalarını talep etmek ile kalmaz, aynı zamanda onlardan öncelikle unutulan düşü hatırlamalarını ister. Kralın taleplerini yerine getirdikleri takdirde, hepsi büyük armağanlar ile ödüllendirilecek ve onurlandırılacaklardır; ancak kralın isteğini yerine getirme konusunda başarısız kalırlarsa paramparça edileceklerdir ve evleri de çöplüğe çevrilecektir.

Ayetler 7 ve 11 — Kralın bu talebi, kendilerine önce tamamen mantıksız gibi görünür ve Kildaniler krala şöyle derler: “Yeryüzünde senin bu isteğini yerine getirecek tek kişi yoktur…. Kaldı ki, büyük ve güçlü hiç bir kral bir sihirbazdan, falcıdan ya da yıldızbilimciden böyle bir şey istememiştir. Kralın isteğini yerine getirmek güçtür. İnsanlar arasında yaşamayan ilahlardan başka krala bunu açıklayabilecek kimse yoktur.” Ama yine de Babil’in bu bilge adamlarının gösterişli tavırlarını hatırladığımız zaman, kralın talebi bize hiç de insafsızca bir istek gibi gelmez.

Ayetler 12 ve 13 — Kralın, bilge adamlarının saygınlıklarına değer vermediği aşikardır. Onların yalan ve yanlış sözler söylemeye yatkın kişiler olduklarını düşünmesi içiniyi nedenlere sahip olduğu ortadadır. Bu bilge kişiler öylesine derin bir bilinmez ile karşı karşıya kalmışlardır ki, kendilerinin yetersiz olduklarını kabul etmek zorunda kalırlar. Ama yine de, çaresiz olduklarını itiraf etmelerine rağmen, öfkeli kralı yatıştıramazlar; kral Babil’deki bütün bilgelerin öldürülmeleri için buyruk çıkarır.

Dünyanın özelliğini ortaya koyan ne kadar yerinde bir örnek! Yetki, kendilerine güvenmenin yanlış olduğu danışmanlardan mantık ötesi taleplerde bulunur. Ve talepleri hemen o anda yerine getirilmediği takdirde, hiddet ve vahşet ile karşılık verir. Bu dünyanın bilgeliğinin, deneme ile karşılaştığı zaman, yalnızca gösterişten ibaret olduğu ortadadır. Öte yandan, bir de bilgeliğin bulunmadığı güç vardır;  ve ayrıca güce sahip olmayan bilgelik ikrarı da mevcuttur.

(b) Rab, kendisinden korkanlara sırlarını açıklar (14-23).

Yeryüzündeki en büyük gücü kullanan insanın zayıflığının ve en büyük bilgeliğe sahip olduklarını iddia eden bu kişilerin, aslında Tanrı’nın gücünün ve bilgeliğinin ortaya konması için yol hazırladıklarının farkında olmayışları ile ilgili açıklama. Bu açıklama Tanrı’ya sadık kalan kişileri ön plana çıkartır. Tanrı’ya sadık kalan bu kişilerde bilgelik ve anlayış mevcuttur. Onlar göklerdeki Tanrı’nın bilgeliğine, gücüne ve egemen haklarına yeryüzündeki insanların ilişkileri ile bağlantılı olarak tanıklık ederler.

Ayetler 14 ve 15 — Daniel’in kralın önüne çağrılan bilge kişiler arasında bulunmadığını biliyoruz. Ama Daniel, Babil’deki bilge adamlar arasında bulunduğu için, kendisinin de arkadaşlarının da öldürülmesi için adamlar gönderildi. Bu nedenle, Daniel ve arkadaşları, o gün meydana gelen büyük olaylar hakkında bilgi sahibi oldular.

Bundan sonra gelişen olaylar bu kişilerin tanrısal karakterlerini çok çarpıcı bir şekilde ortaya koyar ve dünyanın önünde Tanrı’ya üstün bir şekilde tanıklık etmeleri için kendilerine fırsat verilmiş olur. Önce, bir dehşet ve karmaşa olayının ortasında iman sükunetinin sakinliğini görürüz. Daniel, kralın muhafız birliği komutanı ile bilgece ve akıllıca konuştu, “Kralın buyruğu neden bu denli sert?” diye sordu. İnsanın, korku tarafından yönlendirilen keyfi isteği, gecikmeye tahammül edemez.  Ama, “iman eden acele etmez.”(Yeşaya 28:16) Tanrı halkı, bazı ulusal krizlerin neden olduğu heyecan sırasında sükunetini koruduğu zaman, iman sayesinde sakin kalır.

Ayet 16 — İkinci olarak, kralın huzurunda duran Daniel’i, diğerlerinden farklı kılan imanın cesur güvencesi içinde görürüz. Daniel, düşünün ne anlama geldiğini söyleyebilmesi için kraldan zaman istedi; bu davranışı ile öfkeli krala “istediği düş yorumunu yapabileceğine” dair nihai bir güven vermiş oldu. Daniel, bu şekilde hareket etti ve et ve kanın öz güvenine itimat etmediğini gösterdi; böylelikle Tanrı’ya duyduğu gizli güveni diğer kişilerin de görebileceği şekilde açıkça ifade etmiş oldu. Anlaşıldığı gibi, Daniel, Tanrı’nın düşüncesine öylesine yoğun bir şekilde sahipti ki, Tanrı’nın, bu düşün dünyasal bilgelikle yorumlanmasına engel olduğu fark etti; Tanrı, kralın, bu dünyanın gücünün ve bilgeliğinin bir hiç olduğunu anlamasını ve Kendisinin egemen gücüne ve bilgeliğine tanıklık edilmesini istiyordu. Bu nedenle Daniel şunu söyleyebilir: Tanrı yalnızca yorumu gösterebilmek ile kalmayacak, ama aynı zamanda yorumu “gösterecektir de.” Ve kralın önce düşünde ne gördüğünü anlatması da gerekmeyecektir.

Ayetler 17 ve 18 — Üçüncü olarak, Daniel’in Tanrı ile paydaşlık ve dua konularına verdiği değeri görürüz. Daniel, kralın yanından ayrıldıktan sonra arkadaşlarının yanına gider ve onlara olup bitenleri anlatır. Kardeşleri ile paydaşlığa değer verir ve onların dualarına güvenir, çünkü onlardan “göklerin Tanrısına yakarmalarını” rica eder. Daniel, ayrıca, imanla edilen dualara değer verir, çünkü onların dualarının “bu giz ile ilgili” olarak merhamet isteyecek dualar olduğunu bilir. Burada Daniel’in sakin güven duygusunun ve insanların önünde sahip olduğu cesaretin sırrının kardeşleri ile olan paydaşlığı ve Tanrı’ya bağlılığı olduğunu anlarız.

Ayet 19 —  Dördüncü olarak, Daniel’in Tanrı’nın esenliğine sahip olduğunu görürüz. Bu esenlik, Tanrı’ya dileklerimizi bildirmenin sonucunda bize vaat edilmiş olan esenliktir. Böylece, “gizin, gece bir görüm aracılığı ile” Daniel’e açıklandığını okuruz. Bu durum, Daniel’in dileğini Tanrı’nın önüne götürüp bıraktıktan sonra huzur içinde uyumuş olduğunu gösterir. Daha önceki bir tarihte aynı ruh ile hareket eden Davud, oğlu Absalom tarafından Yeruşalim’den atıldığı o korkunç anda şu sözleri söyleyebilmişti: “Rabbe seslenirim, yanıtlar beni kutsal dağından. Yatar uyurum, uyanır kalkarım, Rab destektir bana.” (Mezmur 3: 4,5) aynı şekilde, daha sonraki bir tarihte mutlak mükemmeliyete sahip yolu içindeki Rab de fırtınanın ortasında başını bir yastığa koyarak uyuyabildi. Eğer her şeyi Babamızın ilgilenmesi için O’nun eline bırakabilirsek, yaşamın fırtınalarına rağmen, mükemmel bir huzur içinde korunmamız mümkündür.

Beşinci olarak, Daniel yalnızca dua etmek ile kalmaz, ama aynı zamanda teşekkür de eder. O’na merhameti için şükran sunmadan önce, duasının yanıtlanmasını dilemez.

Ayet 20 —  Tanrı, halkının minnettarlığını öylesine çok takdir eder ki, duanın sözlerini açıklamamasına rağmen, övgü ile ilgili sözleri tam olarak ifade etmiştir. Rab tarafından, ilerdeki bir günde öğrencilerine nasıl dua etmeleri gerektiği bildirilirken, aynı Daniel’in övgüsünde olduğu gibi, duanın ilk bölümü Tanrı’nın adının anılması için ayrılmıştır. Daniel,”Tanrı’nın adına öncesizlikten sonsuzluğa dek övgüler olsun” der. Rabbin duasındaki sözler ise, “Adın kutsal kılınsın” şeklindedir.

Daniel, sonra, “bilgelik ve gücün Tanrı’ya özgü olduğunu” söyler. Nebukadnessar bir ölçüde güce sahipti, ama bilgelik konusunda eksikti. Kildaniler bir ölçüde bilgeliğe sahiplerdi, ama güçleri yoktu. Ama göklerin Tanrısı mutlak bilgelik ve mutlak güce sahiptir.

Ayetler 21 ve 22 — Bunların yanı sıra Tanrı aynı zamanda egemen Olan’dır; zamanları ve mevsimleri değiştirebilir. Kralları tahttan indirir, tahta çıkartır. Ayrıca, eğer isterse, bilgelere bilgelik, anlayışlılara bilgi verebilir ve “derin ve gizli şeyleri ortaya çıkartır.” O, her şeyi bilir, O’ndan hiç bir şey gizlenemez; “karanlıkta neler olduğunu bilir ve çevresi ışık ile kuşatılmıştır.”

Ayet 23 —  Sonunda, Daniel, kendisine yapılan açıklama için Tanrı’ya teşekkür ederken, aldığı yanıtın kendisinin ve arkadaşlarının birlikte ettikleri duaya verildiğini bilir ve şu sözleri söyleyebilir: “Senden istediklerimizi bana bildirdin ve kralın düşünü bize açıkladın.”

(c) Dünyanın önünde Tanrı için tanıklık (24-30).

Daniel ve arkadaşlarının birlikte özel olarak ettikleri dua ve sundukları övgüden sonra Daniel’in insanların önünde verdiği sadık tanıklığı izleriz.

Ayetler 24 ve 25 — Kralın muhafız birliği komutanı Aryok, Daniel’i kralın önüne götürdüğü zaman, dünyasal bilgelik ile hareket ederek bu durumu kendi çıkarı için kullanmak ister. Krala şöyle der: “Sürgündeki Yahudalılar arasında kralın düşünü yorumlayabilecek bir adam buldum.” Daniel’in, krala düşünü yorumlayabileceğini aktarırken kendisini konuya tam olarak dahil etmemek için özen gösterir.

Ayet 26 — Ancak yine de bu konu, kralın gözünde önemli bir konudur. Yani, kral yalnızca düşünün açıklanmasını yeterli bulmamaktadır – bu konu için zaten bilge kişiler hazırlıklı idiler. Kral için gerçekten önemli olan konu, düşünü hatırlayacak olan birinin olup olmadığıdır. Bu nedenle, kral Daniel’e tekrar sorar: “Gördüğüm düşü ve ne anlama geldiğini bana söyleyebilir misin?”

Ayet 27 — Daniel kralın istediğini gerçekten de yapabilir; ama bunu yapmadan önce krala, açıklanmasını istediği gizin, ne bir bilge, ne falcı ne de bir sihirbaz tarafından açıklanamayacağını hatırlatır ve bu dünyanın bilgeliğinin boş olduğunu ifade eder.

Ayet 28 — Babil’in bilgeliğini boşa çıkarttıktan sonra Daniel, Tanrı’ya sadık bir şekilde tanıklık eder. İnsanın yapamayacağını, Tanrı yapar. “Gökte gizleri açıklayan bir Tanrı var.”

Ayet 29 — Daniel, ayrıca, krala, bu konudaki muhatabının yalnızca Tanrı olduğunu çok net bir şekilde belirtir. “Sana, gelecekte neler olacağını Tanrı bildirmiştir. Daniel’e gelince, o, Tanrı’dan almış olduğu büyük açıklamalar nedeni ile gururlanmaz, ya da Aryok gibi, bu durumu kendi çıkarı için kullanmaz. Daniel, kendisini, Tanrı’nın yüceliğinin arkasında gizler ve böylelikle Tanrı’nın yüceliğini göz önünde bulundurarak davrandığı için Tanrı’nın adını yüceltir.

Ayet 30 — Daniel, krala diğer insanlardan daha bilge olmadığını belirtir. Tanrı, kralın, düşünün ne anlama geldiğini bilmesi ve aklından geçenleri anlaması için bu gizi Daniel’e açıklamıştır. Bu açıklamanın nedeni, Daniel’in diğerlerinden daha bilge olması, ya da kralın bilgilendirilmesi için değildir, aynı şekilde Babil’in bilge kişilerinin yaşamlarını kurtarmak ile de ilgisi yoktur. Bu gizin açıklanmasının nedeni, “Daniel’in ve arkadaşlarının düşün yorumunu yağmaları” içindir. Daniel, arkadaşları ve kendisi arasında bir bağ kurar ve krala şunu hatırlatır: Tanrı, halkı tutsak olmasına rağmen, halkı ile yakından ilgilenmektedir ve “halkının uğruna” hareket etmektedir. Tanrı, bu dünyanın yönetiminde bulunan halkı ile her zaman yakından ilgilenir ve insanların ilişkilerine, “onların uğruna” sık sık müdahale eder. Bu konudan söz eden biri şöyle demiştir: “Gerçekten yüceltildiğimiz zaman, kendimizi tamamen nasıl alçaltacağımızı anladığımız zamandır. Eğer Daniel ortadan kaybolur ise, o zaman Tanrı’nın Kendisi Daniel’de görünecektir. Ah, İsa’nın ön plana geçebilmesi için, kendimizi O’nun arkasında saklamak üzere bilgeliğe ve ruhsal güce sahip olmamızı diliyorum! Bu türdeki her eylem, büyük ve değerli bir zaferdir.”

(d) Düşün hatırlatılması (31-35).

Ayet 31— İnsanı, bulunduğu gerçek konuma yerleştirdikten ve Tanrı’nın yeterliliğine tanıklık ettikten sonra Daniel, kralın gördüğü düşü hatırlatmaya başlar. Krala, “büyük bir heykel” gördüğünü anlatır. Daha sonra yaptığı yorumdan şunu öğreniriz: Bu heykel, öteki uluslara ait dört büyük krallık aracılığı ile öteki ulusların dönemleri sırasında var olan dünya yönetimini ortaya koyar. Buradaki düşte bu dört krallık bir heykel şeklinde ve harika görünmesine rağmen korkunç olan bir insan görünümünde sunulur.

Öteki ulusların dönemlerine insan yönetimi aracılığı ile işaret edilir. Bu yönetimde, dışsal görkemi nedeni ile insanlarda hayranlık uyandıran, ama baskı aracılığı ile yine de dehşet veren çok şey mevcuttur. Bu düş, göklerin Tanrısına karşıt olan dünya insanının görümüdür.

Ayetler 32 ve 33 — Bu heykelin bir başka özelliği, onun başından ayaklarına kadar değeri giderek azalan bir kompozisyona sahip olmasıdır. Başı saf altından, göğsü ile kolları gümüşten, karnı ile kalçaları tunçtan, bacakları demirden, ayaklarının bir kesimi demirden, bir kesimi ise kilden idi. Bu bozulma madenlerin gücü ile ilgili değildi, değerleri ile ilgili idi. Madenlerin maddesel güçleri, her bir imparatorluğun egemenliğinin derecesini ortaya koyar. Madenlerin değeri ise, her bir imparatorluğun egemen gücünün önemini bildirir. Son üç dünya imparatorluğunun egemenliklerinin gücünün derecesi, ilk imparatorluğun egemenlik gücünden çok daha fazla büyüktür. Ancak Tanrı’nın kudretini temsil eden imparatorluk gücü, saf altından başı olan ilk imparatorlukta en fazla görünür.

Ayetler 34 ve 35 — Nebukadnessar, düşünde son olarak insan eli değmeden kesilmiş olan bir taş gördü. Kral insan elinin bir sonucu olarak bina edilmemiş olan bir Krallığın gösterildiğine tanık oldu; bu taşa “insan eli” değmemişti. Burada anlatılanın Mesih’in Krallığı olduğunu biliriz. Taş, heykelin ayaklarının üstüne düşer; ama buna rağmen heykelin tamamı paramparça olarak yıkılır. Mesih’in Krallığı son imparatorluğun nihai biçimi ile onu yargılayarak ilgilenecektir, ama bunu yapmak ile dünya insanının tüm yönetim sistemini bir kenara atacak ve dengeli ve tüm dünyayı kapsayan, “tüm dünyayı dolduran” bir dağa benzetilen bir yönetim kuracaktır.

(e) Gelecekte olacak şeyler (36-45. Ayetler).

Daniel, krala, gördüğü düşü hatırlattıktan sonra, bunun ne anlama geldiğini açıklayan “gelecekte olacak şeyleri” yorumlamaya başlar.

Ayetler 36 ve 38 — Nebukadnessar’a, Babil imparatorluğunun temsilcisi olarak heykelin saf altından başı olduğu söylenir. Şimdiye kadar yeryüzünde, her biri kendi kralının yönetimi altında bulunan, farklı uluslar var olmuştu. Şimdi ise, ilk kez olarak yeni bir yönetim biçimi bina edilir – imparatorluğa özgü bir yönetim birliği. Bu şekildeki bir yönetim altında uluslar, krallarıyla birlikte, bir krallar kralı olan imparatorluğa özgü bir baş ile tek bir imparatorluk altında bir araya gelirler.

İlk imparatorluğun ilk başı olan Nebukadnessar’a, egemenliğinin, gücünün, kudretinin ve yüceliğinin göklerin Tanrısı tarafından verildiği söylendi. “Tanrı, insanoğullarını, yabanıl hayvanları, gökte uçan kuşları senin eline teslim etti. Seni hepsine egemen kıldı. “ Bunu izleyen imparatorlukların güçlerinin yükseldiğini göreceğiz, ama başın bu egemen gücü azalacak.

Ayet 39 — Göğsü ve kolları gümüşten, ve karnı ile kalçaları tunçtan olan ikinci ve üçüncü imparatorluklara burada en kısa şekilde imada bulunulur. Daha sonraki görümlerden şunları öğreniriz: İkinci imparatorluk Med-Pers (bakınız Daniel 5:28 ve Daniel 8:20) ve üçüncü imparatorluk Grek imparatorluğudur (bakınız Daniel 8:21). Burada bize söylenmek istenen sadece sonradan ortaya çıkacak olan krallıkların Babil imparatorluğundan daha aşağı düzeyde olacaklarıdır.

Ayet 40 — Dördüncü krallığa geldiğimiz zaman, bu krallığın özelliğinin daha ayrıntılı bir şekilde sunulduğunu görürüz. Bu yalnızca bu krallığın öteki ulusların dönemlerinin son krallığı olduğu için değildir, aynı zamanda Mesih’in doğrudan yargılayacağı tek krallık oluşudur. Bu ifade, dördüncü krallığın Roma İmparatorluğu olduğunu açıkça tanımlayan bir ifadedir. Mesih yeryüzüne geldiği zaman dünya Roma İmparatorluğunun egemenliği altında idi. Roma İmparatorluğu, Mesih bu dünyadan ayrıldığı zaman, Mesih ile çatışmaya girdi. Mesih tekrar geldiği zaman yargılayacağı Roma İmparatorluğu, bu yeniden canlanacak olan Roma İmparatorluğudur. (Luka 2:1,2; Yuhanna 19:10,11; Vahiy 17:7-14).

Farkına varmamız gereken önemli nokta şudur: son üç krallığın hiç biri doğrudan Tanrı tarafından kurulmamıştır. Yalnızca ilk krallık ve Mesih’in Krallığının göklerin Tanrısı tarafından kurulduğu söylenir (37,44). Diğer üç krallık, takdiri ilahi aracılığı ile ortaya çıkar; Mesih’in Krallığındaki mutlak mükemmellik ile yeniden kuruluncaya kadar her bir krallık için egemen güç tanımlar.

Dördüncü krallığın ön plana çıkan özelliği, “demir gibi güçlü” olacağı idi. Demir, altından ya da gümüşten ya da tunçtan daha güçlüdür, ama onlar kadar değerli değildir. Kutsal Kitap’a özgü figürler olarak altın her zaman tanrısal olanı, demir ise insansal olanı ifade eder. Dördüncü imparatorlukta, insansal olan şeylerin çok arttığı ve tanrısal olan şeylerin çok büyük kayba uğradığı görülür. Dördüncü imparatorluğun yönetiminde insan bilgeliğinde, insan hünerinde ve insan kaynaklarında artan bir gelişme olacak ve Tanrı’yı tanıyanlar giderek azalacaktır; Tanrı’nın yönetimdeki egemen ve mutlak gücü çok büyük bir kayba uğrayacaktır. Öteki ulusların dönemi yaklaştıkça, insan giderek daha fazla bir şekilde dünyayı Tanrı’ya danışmadan yönetmek isteyecek ve dünya yargı için olgun hale gelinceye dek bu böyle devam edecektir.

Dördüncü krallığın bir ikinci özelliği, kabalığı olacaktır. Tüm muhaliflerini acımasız bir güç ile paramparça edecek ve ezecektir.

Ayetler 41 ve 42 — Dördüncü imparatorluğa ait bir üçüncü özellik, onun sürdüğü dönem boyunca bölüneceği ve gücünü kaybedeceğidir. Daniel bize, “ayakların ve ayak parmaklarının” bir kesiminin demirden bir kesiminin de kilden olduğunu söyler; bu görünümler, krallığın bölüneceği ya da zayıflayacağı gerçeğini ortaya koyar ya da Daniel’in söylediği şekilde “kısmen güçlü, kısmen ise kırılgan” olacağını ifade ederler. (N. Tr.).

Ayet 43 — Tanrı’dan olanın kaybedilmesi ve insan unsurunun devreye girmesi her zaman olduğu gibi bölünme ve zayıflığa yol açar. Zayıflayan yönetim gücü, artık imparatorluk birliğinin devam etmesine engel olur. Demir ile çamurlu kilin birbirine karışması, egemenlik süren demokrasinin karışmasını ima eder. Çamurlu kil ya da demokratik unsur imparatorluğun yıkılmasını ifade eder.

Ama yine de, belirginleşen iki gerçek mevcuttur. Birincisi: Dördüncü imparatorluk çamurlu kilin karışması nedeni ile bölünecek ve zayıflayacak olmasına rağmen, yine de, “içinde demirin gücünün mevcut olacağı” bir gerçektir. Demir, hiç bir zaman çamurlu kile benzemeyecektir. Dördüncü imparatorluğun yönetimi hiç bir zaman bütünüyle demokratik olmayacaktır. İkinci gerçek şudur: Bize demir ve kilin karışabileceği söylenir, ancak hiç bir zaman birbirlerine yapışmayacak ya da bağlanmayacaklardır. Demokrasi ve egemenlik her zaman birbirlerinin düşmanı olacaklardır.

Ayetler 44 ve 45 — Daha sonra bize, heykel tarafından temsil edilen krallıklardan tamamen ayrı olan bir başka krallığın göklerin Tanrısı tarafından kurulacağı söylenir. Bu Krallık, öteki ulusların dönemine ait dört büyük krallık ile doğrudan karşıt olacaktır. Dört krallık yıkılır ya da diğerlerinin eline geçer. Ama bu Krallık hiç bir zaman ne yıkılacak ne de diğer krallıklar tarafından ele geçirilecektir. Kendisinden bir önceki krallığı yıkmak ile kalmayacak, ama aynı zamanda bu krallıkların tümünü parçalayacaktır ve dünya var olduğu sürece mevcut olacaktır – “bu Krallık sonsuza kadar egemenlik sürecektir.”

Bu sözü edilen Krallık hiç kuşkusuz Rabbimiz İsa Mesih’in bin yıllık Krallığı’dır. Peygamberlik, bazı kişilerin öğretmiş olduğu gibi, Mesih’in lütuf ile dünyaya geldiğine ve lütuf krallığının, müjdenin putperest sistemler üzerinde zafer kazanması aracılığı ile kurulduğuna işaret etmez.Bu Krallık, Mesih’in ikinci gelişinde lütuf ile değil, güç ve yargı ile kurulacak olan bir krallıktır.

Daha sonra düşte ve düşün yorumlanmasında Rabbimiz ve Mesihimiz’in sonsuza dek kalıcı Krallığının kurulmasına yön veren, öteki ulusların dönemi sırasında bu dünyanın yönetimi ile ilgili tam bir öngörüye sahip oluruz. Hıristiyan, öteki ulusların dönemi sırasında bu zamanın Tanrı tarafından verilmiş bir taslağı ile ilgili ve büyük dünya imparatorluklarının sonuna ilişkin sınırsız bir merhamete sahiptir. Hıristiyan, bu nedenle yaşadığı dönemdeki politik hareketlerden kendisini koruyabilir, krallar Kralı’nın gelişini beklerken belirsizlikler yaşansa da devam etmeye razıdır ve tüm politik hareketlerin Tanrı’ya ve Kuzu’ya karşı olan, yeniden canlanmış Roma İmparatorluğunun yönetimi altındaki ulusların büyük konfederasyonu ile son bulacağını bilir. Ve insanın gösterdiği tüm bu çabaların Mesih, kralların Kralı ve rablerin Rabbi olarak ortaya çıktığı zaman, yargı göreceğinin farkındadır. Hıristiyan, uluslar arasındaki ittifakların, birliklerin ve anlaşmaların Tanrı ve Mesih’e karşı olan nihai konfederasyon için yol hazırladığını anlar ve Tanrı’ya olan inancında açıkça değişiklik gösteren ve Mesih’in görünmesi ile birlikte kesin yargıya uğrayacak olan her şeyden uzak durur.

(f) “Beni onurlandıranı Ben de onurlandıracağım” (46-49. Ayetler)

Ayetler 46 ve 47 — Bölüm, bu açıklamalar aracılığı ile Nebukadnessar üzerinde meydana gelen etki ile ilgili bir öykü ve Rabbin hizmetkarlarının onurlandırılması ile son bulur. Kralın yüz üstü yere kapanıp Daniel’e tapınması ve ona adak sunulmasını buyurması ile ilgili gerçek, onun, ne yüreğine ne de vicdanına ulaşılmamış olduğunu yeterli bir şekilde ima eder.

Yürek ve vicdan işlemiş olsa idi, krallık, Tanrı için neyin uygun olduğu hakkında aydınlanmış olacaktı. Ancak vicdanına ulaşılmamış olsa da, kralın zihni en azından Tanrı’nın üstünlüğüne ve her şeyi Bilen olduğuna ikna olmuştu.

Ayetler 48 ve 49 — Daniel, sonunda çok onurlandırılarak ödüllendirilir. Bu sadık adam kralın önünde Tanrı için tanıklık etmiştir ve hem dünya hem de kendi arkadaşları için bir bereketlenme aracı olmuştur. Daniel, hiç bir zaman kendisi için hiç bir şey aramamış ve istememiş olmasına rağmen, getirildiği yüksek konumun avantajını arkadaşları için isteklerde bulunma konusunda kullanmak için özgürdür.

İnsanin Yüceltilmesi

Daniel 4

Daniel kitabının 3. Bölümünden öğrendiğimize göre yönetimin gücü doğrudan öteki uluslara bağlı olacaktır. Bu güç Tanrı’nın haklarını ihlal etmek için kullanılacaktır. İnsan yönetiminde var olan bu ciddi özellik, dört gücün her birinde mevcuttur ve kendisini sonuncu İmparatorluğun kapanış günlerinde en güçlü şekilde ifade edecektir.

Daniel 4. Bölümden öğrendiğimiz şudur: İnsanın yüceltilmesi, öteki uluslara ait dönemlerin bir diğer yönlendirici özelliğidir. Tanrı’ya ait olan güç ve yetki, insan tarafından kendisini yüceltmek ve kendi gururunu tatmin etmek için kullanılır. İnsan, düşüncelerinde Tanrı’ya yer vermediği zaman, Tanrı’nın düşüncesini anlamayan bir hayvan haline gelir ve Tanrı’ya bağımlı olmadan, O’na danışmadan yaşar.

Bu önemli ve ciddi gerçekler, Nebukadnessar tarafından tüm uluslara, halklara ve dillere yazılan bir ferman ile, kendisinin yaşadığı tecrübelere de yer vererek ilan edilirler.

Tanrı zaten daha önce krala tanrısal gücün sağladığı düşler ve düşlerin yorumları aracılığı ile konuşmuştu. Ama öyle anlaşılıyor ki, kral, Tanrı ile kişisel bir ilişki kuracağı konuma getirilmemişti. Büyük heykel ile ilgili düşün yorumlanmasından sonra Nebukadnessar, Daniel’i çok büyük ölçüde onurlandırdı ve Daniel’in Tanrısının tanrıların Tanrısı ve kralların Rabbi olduğunu kabul etti; ama olup bitenlerden çok etkilenmiş olsa bile yine de, Tanrı’nın önünde diz çökmedi. Kral Nebukadnessar’ın canı ve Tanrı arasında hiç bir kişisel bağlantı biçimlenmedi. Tekrar görüyoruz ki, Tanrı’nın, kızgın fırındaki hizmetkarlarını kurtarmak için nasıl müdahale ettiğine tanık olan kral, bu durumdan çok etkilenmişti ve bunun sonucu olarak diğer kişilere Tanrı ile ilgili tutumlarında saygılı davranmaları için kesin buyruklar vermişti. Ama, kral “Şadrak, Meşak ve Abed-Nego’nun Tanrısının” gücünü kabul etmesine rağmen, tek gerçek Tanrı olarak Tanrı’yı tanımadı ve O’na boyun eğmedi.

Tanrı her şeye rağmen sonunda, merhameti nedeni ile krala kişisel bir şekilde davrandı; kralı Tanrı’ya dönmesi ve O’nu En Yüce Olan olarak kutsaması ve O’nun insanların ilişkilerindeki ve olaylarındaki yetkisini kabul etmesi için yönlendirdi. Nebukadnessar hayatında ilk kez gerçek Tanrı ile karşılaştı ve bunun sonucu olarak Tanrı’ya boyun eğmesi için getirilmiş olduğu yolu kabul etti.

Ayetler 1 ve 3 — Kralın bildirisi yeryüzünde yaşayan herkese hitap etmektedir. Kral, dünyadaki bütün halklara, uluslara ve her dilden insanlara “Esenliğiniz bol olsun! Yüce Tanrı’nın benim için gerçekleştirdiği belirtileri ve şaşılası işleri size bildirmeyi uygun gördüm” sözleri ile bildiri gönderdi. Kral, Tanrı’nın kendisi için yaptıklarını O’na övgüler sunarak duyurdu.

Ayet 4 — Rabbin kendisi ile ilgili uyguladığı yolların başlangıcından söz ederken, önce, Tanrı’nın kendisi ile ilgilendiği koşulların tanımını yapar: “Ben evimde huzur, sarayımda gönenç içinde idim.” Tamamen dünyaya ait olan bir kişi olarak kral, Tanrı hakkında hiç bir şey düşünmeden, kendi sahip olduğu koşullarda huzur buluyor ve zenginliğinin tadını çıkartıyordu.

Ayet 5 — Kral dünyasal gönenç içinde yaşarken Tanrı ona bir düş aracılığı ile konuştu. Kral, gördüğü düşün anlamını tam olarak anlamadı, ama yine de gelecek olan kötülüğün meşum olaylarının önsezisi onu yeterince etkiledi.

Ayetler 6 ve 7 — Korkuya kapılan kral bilge adamlarına danışmak için harekete geçti, ama onların düşü açıklayamayacaklarını anladığı zaman hayal kırıklığına kapıldı. Bunun nedeni basittir. Düş, Tanrı’dan gelen bir mesaj idi ve böyle olduğu için yalnızca Tanrı tarafından yorumlanabilirdi. Doğal kişi bir insan ile ilgili konuları anlayabilir, ama “Tanrı’nın düşüncelerini, Tanrının Ruhundan başka hiç kimse bilemez.” Tanrı’nın düşünceleri yalnızca ruhsal olarak ayırt edilebilir.

Ayet 8 — “Sonunda Daniel geldi.” Kralın daha önceki düşlerini yorumlasın diye her zaman Daniel çağırıldığı için kralın bu durumda da öncelikle Daniel’e danışması beklenirdi. Ama anlaşıldığı gibi, kralın başvurduğu son kişi Daniel oldu. Ancak, insanın gözünde “sonuncu” olan kişi, Tanrı’nın gözünde birincidir.

Ayetler 9 ve 18 — Kral, Daniel’in sahip olduğu bilgeliğin ve gücün tamamen farkında olduğunu bildirerek Daniel ile konuşmaya başlar. Ancak bu bilgelik ve güç kral tarafından sahte tanrılara atfedilir.

Kral sonra Daniel’e düşü anlatır ve önce çok yüksek bir ağaç gördüğünü söyler (10-12); sonra bu ağacın kesilmesinden söz eder (13-16); ve son olarak kesilen ağaç ile ilgili önemli konuya değinir (17). Daniel ile konuşmasını tüm bilge adamların ya da krallığının istediği yorumu yapamadıklarını belirterek sona erdirir; ama “düşü sen açıklayabilirsin” der.

Ayet 19 — Düşün yorumlanmasını duymadan önce, düşün Daniel üzerinde yarattığı etkiyi öğreniriz. Daniel yabancı bir kralın boyunduruğu altında gurbetteki bir ülkede bulunan bir tutsaktı. Ama yine de kralın üzerine gelecek olan yargı ve felaketleri bildiği için sevinç duymuyordu. Bu yüzden bir saat süre ile sessiz kaldı ve düşündükleri onu rahatsız etti. Kraldan güvence alan Daniel sonunda düşün açıklamasını yaptı.

Ayetler 20 ve 22 — Dünyanın gözünde çok önemli olan ve yaşayan tüm varlıklar için gölge sağlayan ağaç kralın kendisinin bir figürü idi.

Ayetler 23 ve 26 — Ağacın kesilmesine ilişkin yorumu okuruz. Krala açıkça söylenen şudur: gördüğü düş, insanların krallıklarında egemenliğin en yüce Olan Tanrı’ya ait olduğunu kral kabul edinceye kadar yedi yıl süre ile insanların arasından alınarak hayvanların arasına yerleştirileceği hakkında idi. Her şeye rağmen, kral saygınlığını ve konumunu kaybetse bile, krallığı kalacaktı. Üç kökün yer aldığı kütük otların içinde bırakılacaktı, ama ağaç bir süre için insanlar tarafından görülmeyecek idi.

Ayet 27 — Daniel, sonunda kral ile yaptığı görüşmeyi cesur bir atılımda bulunarak sona erdirir ve krala bir öğüt verir: “doğru olanı yaparak günahından, düşkünlere iyilik ederek suçlarından vazgeç.” Bu öğüt gerçekten de, Yahudi bir tutsağın dünyanın en büyük gücü önünde yaptığı gerçekten büyük bir tanıklıktır. Daniel 2. Bölümde görmüş olduğumuz gibi, Tanrı’ya sadakatleri ve insanların önündeki bilgelikleri ile fark edilen tanrısayar kişiler mevcut olacaktır. Daniel 3. Bölümde bu kişilerin Tanrı’ya olan adanmışlıkları ve insanların önünde sahip oldukları güç görülür; ve bu bölümde de Tanrı’ya edilen sadık tanıklığı buluruz.

Ayetler 28 ve 30 — Burada düşün yerine gelmesi ile ilgili öykü yer alır. Tehdit edici darbe on iki ay sürecektir. Yargının ve yargının infazının duyurulması arasındaki dönem, tövbe edilmesi için verilmiş olan zamandır. Kral bu merhametten yararlanacak ve kendisini Tanrı’nın önünde alçaltacak mıdır? Ne yazık ki hayır! On iki ay sona erdiği zaman kralın gururu eskisinden de fazla olacaktır. Kral sarayının damında gezinirken şöyle der: “İşte onurum ve yüceliğim için üstün gücüm ile krallığımın başkenti olarak kurduğum büyük Babil!” söylediği bu kibir dolu sözlerin içinde Tanrı’yı tanıdığını ifade eden hiç bir söz yoktur. Kral, sarayının damından büyük Babil kentine baktığı zaman, bu kenti kendisinin kurmuş olduğunu iddia etmektedir. Yapılan her şeyin kendi gücü ile ve kendi yüceliği için yapıldığını ileri sürmektedir.

Ayetler 31 ve 33 — Ciddi uyarılar almasına rağmen kralın bu övüngen kibiri, yargı zamanının dolduğunu kanıtlar. Dünya kralın ağzından çıkacak olan bir söze bağlı iken, gökyüzünden gelen ses ona önceden verilen yargının gerçekleşmesi gerektiğini söyler. Böylece şunu okuruz: “Bu söz hemen yerine geldi.” Nebukadnessar insanlar arasından kovuldu ve öküz gibi ot ile beslendi.

Bu yargının sonucunda ortada bir çılgınlık durumu oluşmuş olabilir. Ama böyle olsa bile, kralın çılgınlık konumuna geçiş yapmasının Tanrı’nın eli ile doğrudan bağlantılı olarak ortaya çıktığını görmemize izin verilir. Tanrı, krala,”egemenlik, güç, kudret ve yücelik verdi.” (Daniel 2:37)Tanrı’nın armağanlarına ve Kendisi ile ilgili yaptığı güçlü tanıklığa rağmen Tanrı unutulmuştur. Sarayında dinlenen ve sarayın damında gezinen kral, tüm gücün ve görkemin kendisine ait olduğunu söyler ve sahip olduğu yüksek konumu kendisini yüceltmek için kullanır. Böylesine büyük bir varlık ve güç şimdiye kadar hiç bir zaman böylesine büyük bir gurur ile bağdaştırılmamıştır. Tanrı böyle bir durumda bile tövbe edilmesi için uyarıda bulunmuş ve zaman tanımıştır. Ama Tanrı’nın bu tutumu işe yaramamıştır. Yargının uygulanması gerekir ve böylece kral bir hayvan haline gelir. Biri şöyle demiştir: “Kral, Tanrı yerine kendisini merkez yapmıştı. Bir hayvana dönüşür ve mantığını tamamen kaybeder. Bir hayvan kudretli, büyük ve bir insandan daha kuvvetli olabilir, davranışları ile zeki olduğunu gösterebilir, ama hayvanın bakışı aşağıya doğrudur; vicdan ile hareket etmez ve bunun bir sonucu olarak Tanrı ile gerçek bir ilişkiye sahip olamaz.”

Tüm bu olaylar sonucunda öteki ulusların kötü gidişatlarını beyan ettik. Tanrı’nın önünde kendilerini yüceltecekler, Tanrı’yı tanımayacaklar, sahip oldukları zenginliğin kendi çabalarından kaynaklandığını ileri sürecek ve böylece insanlıktan uzak hale gelecekler ve sonunda üzerlerine yargı gelmesine neden olacaklardır.

Belirtilen yedi vakit geçer ve Tanrı o zaman ikrar edilir. Yedi vakit, zaman ile ilgili tam bir dönemi ifade eder ve peygamberliğe göre öteki ulusların egemenliğinin sürdüğü dönem ile örtüşür. “Yedi” sözcüğünün Vahiy 2. Ve 3. bölümlerde hitap edilen yedi Kilise ile ilgili olarak benzer şekilde kullanıldığını görürüz ; yeryüzünde iman ikrarında bulunan yedi Kilise, yeryüzünde iman ikrarında bulunan Kilise tarihinin tüm dönemini ima etmek için seçilmiştir. Öteki ulusların egemenlik dönemi sırasında dünya yönetimi, Tanrı’ya danışılmadan devam eder ve bu nedenle, Tanrı’nın düşüncesine ait herhangi bir anlayışa sahip değildir. Yargı yerine geldikten sonra bu dönemin sonunda Tanrı, uluslar tarafından kabul edilecektir.

Ayetler 34 ve 35 — Kralın, kendisine, gücüne ve görkemine bakması onun aşağıya bakan bir hayvan haline dönüşmesine neden olmuştur. Ama kral, günlerin sonuna geldiğinde, gözlerini gökyüzüne kaldırır ve o anda anlayışına tekrar kavuşur. Mantığı geri verilir ve kral En Yüce Olan’ı kutsar ve över. Sonra, Tanrı ve insanlar arasında bir kıyaslama yaparak düşünür ve yeryüzünde yaşayan herkesin – en büyük krallardan en alçak konumlarda bulunan insanlara kadar –bir hiçten farksız olduğunu anlar. Kendisinin her şey olduğunu düşünen bu kişi, gerçekte bir hiç olduğunu keşfeder – hepimizin öğrenmesi gereken çok önemli bir ders. Ayrıca, kral, Tanrı’nın vermiş olduğu egemenliğe sahiptir; ve Tanrı yalnızca göksel ordulara egemen olmak ile kalmaz, ama aynı zamanda yeryüzünde yaşayanlar üzerinde de egemendir. O’nun eline kimse karşı duramaz ya da O’nun yollarını sorgulayamaz.

Ayetler 36 ve 37 — Kral Tanrı’ya boyun eğdikten sonra mantığına tekrar sahip olur ve krallığı hemen kendisine iade edilir. Aynı şekilde, gelecek olan günlerde de, yaşayan uluslar yargılandıktan sonra öteki uluslar Mesih’in egemenliği altında bereket içinde bina edileceklerdir.

Nebukadnessar, göklerin Kralını yüceltmek ve onurlandırmak için kişisel olarak seçilmiştir. Önce, Daniel’in Tanrısının, tanrıların Tanrısı ve kralların Rabbi olduğunu düşünmüştü; daha sonra, hiç kimsenin Tanrı’ya karşı hiç bir söz etmemesi gerektiğini duyuran bir bildiride bulunmuştu. Ancak, en sonunda bizzat kendisi Tanrı’ya döner ve O’nu över. Kral, şimdi şöyle konuşur: “Tanrı’nın gücü, kendini beğenmişleri alçaltmaya yeter.” Artık, göklerin Tanrısını kutsamadıkları ve övmedikleri takdirde, insanları parçalamaktan ve evlerini çöplüğe çevirmekten söz etmemektedir. Kral, bundan böyle Tanrının yetkisini istila etmeyecektir. Çünkü, Tanrı’nın Kendisi gururlu kişileri nasıl alçaltacağını bilmektedir. Artık başkalarına ne yapmaları gerektiğini söylemez, ama kendisinin ne yaptığı ile ilgilenir. Ve şöyle der: “Ben Nebukadnessar, göklerin Kralına şükrederim, O’nu över ve yüceltirim. Çünkü bütün yaptıkları gerçek, yolları doğrudur, kendini beğenmişleri alçaltmaya gücü yeter.”