Mısır’dan Çıkış 16

“Bütün İsrail topluluğu Elim’den ayrıldı.
Mısırdan çıktıktan sonra ikinci ayın on beşinci günü
Elim ile Sina arasındaki Sin çölüne vardılar.”
(Mısırdan Çıkış 16.1)

Burada İsrail’i çok önemli ve ilginç bir konumda görüyoruz. Bulundukları yer hiç kuşkusuz hala çöldür, ama burada önemli olan konu Elim ve Sina arasında olmalarıdır. Elim, kısa bir süre önce tanrısal hizmetin tazeleyici kaynaklarının tecrübe edildiği yer idi; Sina ise karşılıksız ve egemen lütfun zemininden tamamen ayrılmış ve kendilerini bir “işler” antlaşması altına yerleştirmiş oldukları yerdir. Bu gerçekler, İsrail’in yolculuğunu tek başına ilginç kılan Sin çölüne işaret ederler. Sin çölünün özellikleri ve etkileri tüm kariyerleri içindeki en önemli noktadır. Halk burada Sin çölünde kendilerini Mısırdan dışarı çıkartan aynı lütfun objeleri olarak görülür. Ve tüm şikayetlerine bu nedenle tanrısal sağlayış ile karşılık verilir; Tanrı, lütfunu göstererek harekete geçtiği zaman, hiç bir engel mevcut değildir. O’ndan akan bereket kaynakları hiç bir kesilmeye uğramadan ilerleyerek akarlar. İnsanın her şeyi ceza olarak kaybettiği zaman, yalnızca kendisini yasa altına koyduğu zamandır. Çünkü Tanrı o zaman kendi işlerinin temeli üzerinde ne kadar istekte bulunabileceğini kanıtlamak için insana, izin vermesi gerekir.

Tanrı, halkını ziyaret ettiği ve onları kurtardığı zaman ve Mısır ülkesinden dışarı çıkardığında, amacı, kesinlikle onların çölde açlıktan ya da susuzluktan ölmeleri değil idi. Halkın bunu biliyor olması gerekir idi. O’na güvenmeleri gerekirdi ve onları Mısırın esaretinin dehşetlerinden böylesine görkemli bir şekilde kurtaran sevgisinin güvencesi içinde O’nunla yürümeleri doğru olur idi. Firavunun ülkesinde esaret altında olmaktansa çölde Tanrı ile birlikte olmanın çok daha iyi olduğunu hatırlamaları gerekir idi. Ama hayır! İnsan yüreğine,  saf ve mükemmel sevgi için Tanrıya onur payı vermek çok zor gelir. İnsan yüreği şeytana Tanrıdan daha fazla güvenir. Bir an durun ve şeytanın sesine kulak verdiği için insanın ne kadar çok üzüntü, acı ve aşağılanmaya katlanmak zorunda kaldığını düşünün. Ama insan buna rağmen yine de şeytana hizmet ettiği için tek bir kelime dahi şikayette bulunmaz ya da onun elinin altından kaçma arzusu duymaz. Şeytan ile hoşnutsuzluk duymaz ya da ona hizmet etmekten bezmez. Şeytanın onun önüne atarak açmış olduğu bu alanlarda tekrar ve tekrar acı ürünler biçer ve yine tekrar ve tekrar aynı tohumu ekerken ve aynı işleri yapar iken görülür.

Aynı konuda durum Tanrı ile ne kadar farklıdır! Biz Tanrının yollarında yürümeye başladığımız zaman, baskı yada deneme görünür görünmez, şikayet etmeye ve isyan etmeye hazırızdır. Güvenen ve minnettar bir ruh konusunda ne yazık ki başarısız oluruz. Tek bir denemenin yoksunluğu söz konusu olduğu zaman, on binlerce merhamet unutulur. Tüm günahlarımız bağışlanmış ve ortadan kaldırılmıştır, “Sevgili’de kabul edildik,” Tanrının mirasçısı ve Mesih ile ortak mirasçı yapıldık, sonsuz yüceliği bekliyoruz; ayrıca tüm bunlara ek olarak çöldeki yolumuzun üzerine sayısız merhametler saçılmıştır. Ama yine de insan eli büyüklüğünde bir bulut bile ufukta görünse, bu tek bir bulutu gördüğümüz zaman, bir anda geçmişte bize gösterilen tüm zengin merhametleri unutuveririz. Bu konu ile ilgili düşünce bizim Tanrının huzurunda derin bir şekilde alçalmamızı gerektirir. Başka diğer her konuda olduğu gibi bu konuda da kutsanmış Örneğimiz’den ne kadar farklıyızdır! O’na bakın – çöldeki gerçek İsrail – çölde vahşi hayvanlar tarafından kuşatılmış olarak kırk gün oruç tuttu. Kendisini nasıl taşıdı? Şikayet etti mi? Payına düşen için şikayette bulundu mu? Farklı koşullarda olmayı arzu etti mi? Ah, hayır! Tanrı, O’nun kasesinin ve mirasının payı idi. (Mezmur 16) Ve bu yüzden ayartıcı yaklaştığı ve ona ihtiyaçlarını karşılamayı, yücelikleri ve bu yaşamın ayrıcalıklarını ve onurlarını teklif ettiği zaman, O tüm bunların hepsini reddetti ve Tanrıya olan mutlak bağımlılık konumuna sımsıkı sarıldı ve O’nun sözüne itaat etti. Ekmeği yalnızca Tanrıdan alırdı ve aynı şekilde yüceliği de ancak O’ndan kabul ederdi.

Benlikteki İsrail ile durum bundan çok farklı idi. Açlığın baskısını hisseder hissetmez, “çölde Musa ve Harun’a karşı söylendiler.” Öyle görünüyordu ki, Mısırdan kendilerini kurtaranın Tanrının eli olduğunu unutmuşlardı, çünkü şöyle dediler: “Bizi bu çöle siz getirdiniz.” Ve yine Mısırdan Çıkış 17. bölümde Musa’ya karşı şöyle söylendiler: “Niçin bizi Mısırdan çıkardın? Bizi, çocuklarımızı ve hayvanlarımızı susuzluktan öldürmek için mi?” Böylece her fırsatta, şikayet eden bir ruh ile davrandılar ve Her Şeye Gücü Yeten Tanrının elini ve lütfu sınırsız Kurtarıcının varlığının ne kadar da az farkına vardılar.

Şimdi söylememiz gerekiyor ki, Tanrı için, Kendisine ait olan kişilerin şikayet eden bir ruh sergilemeleri kadar Tanrıyı hor gören başka hiç bir şey olamaz. Elçi, bu durumdan Tanrıyı tanımayan kişilerin çürümüşlüklerinin bir özelliği olarak söz eder: “Tanrıyı bildikleri halde O’nu Tanrı olarak yüceltmediler. O’na şükretmediler. Tersine, düşüncelerinde budalalığa düştüler; anlayışsız yüreklerini karanlık bürüdü.” (Romalılar 1:21) Tanrının iyiliği için şükretmeyen bir yürek hızlı bir şekilde “karanlık” hale gelir. Bu nedenle, İsrail Tanrının ellerinde olduğu duygusunu kaybetti ve bu durum İsrail’i beklendiği gibi daha da koyu bir karanlığa sürükledi. Çünkü, İsrail’in daha sonraki bir tarihte şöyle dediğini okuruz: “Rab neden bizi bu ülkeye götürüyor? Kılıçtan geçirilelim diye mi? Karılarımız ve çocuklarımız tutsak edilecek. Mısıra dönmek bizim için daha iyi değil mi?” (Çölde Sayım 14:3) Topluluktan dışarıda bir can böyle bir yol boyunca yolculuk edecektir. Can, önce sonsuza kadar Tanrının ellerinde olduğu gerçeğine ilişkin duyusunu yitirir ve sonunda Tanrının ellerinin ona kötülük edeceğini düşünmeye başlar.

Bu süreç, çok melankolik bir süreçtir! O zamana kadar halka lütuf aracılığı ile sağlanmış idi ve şimdiki bölümümüz bu sağlayışın harika bir örneğine yer verir. “Sonra Rab Musa’ya şöyle dedi, ‘İşte Ben, gökten sizin için ekmek yağdıracağım.” Halk, imansızlığın ürpertici bulutu ile kuşatıldığı zaman, şöyle demiş idi: “Keşke Rab bizi Mısırda iken öldürse idi. Hiç değil ise, orada et kazanlarının başına oturur, doyasıya yerdik. Ama siz bütün topluluğu açlıktan öldürmek için bizi bu çöle getirdiniz.” Ama şimdi sözcük, “gökten verilecek olan ekmek” dir. Nasıl da kutsanmış bir karşıtlık! Mısırın et kazanlarının, soğanlarının ve sarımsaklarının ve bu göksel man’ın arasındaki fark ne kadar da şaşırtıcı bir farklılığa sahiptir – “meleklerin yiyeceği!” Mısırdaki yiyecekler yeryüzüne, man ise gökyüzüne ait idi.

Ama sonra bu göksel ekmeğin İsrail’in durumu ile ilgili bir deneme olduğu görüldü, şunları okuruz: “Böylece onları sınayacağım: Benim yasama göre yaşıyorlar mı yaşamıyorlar mı göreceğim.” İsrail’in bu denemedeki ihtiyacı, Mısırın etkilerinden soğumuş ya da vazgeçmiş bir yürek idi; “gökten gelen ekmek” ile doyacak ya da ondan tat alacak olan bir yürek idi. Aslında, halkın bu göksel ekmekten tatmin olmadığını, aksine, onu küçümsediğini, basit bir yiyecek olarak ilan ettiğini ve et için talepte bulunduğunu okuyoruz. Böylelikle, yüreklerinin Mısırdan ne kadar az ayrılmış olduğunu ya da Tanrının yolunda yürüme konusunda istekli olmadıklarını kanıtladılar. “Ne var ki atalarımız onun sözünü dinlemek istemediler. O’nu reddettiler ve Mısıra dönmeyi arzu eder oldular.“ (Elçilerin İşleri 7:39) “Ama geri gitmek yerine Babil’in ötesine sürüldüler. (Elçilerin İşleri 7:43) Bu, imanlılar için ciddi ve önemli bir derstir. Eğer bu hali hazırdaki dünyadan kurtarılmış olan kişiler yüreklerinde şükranla Tanrı ile yürümezler ve çölde, kurtarılmış olanlar için Tanrının sağlayışı ile tatmin olmazlar ise, Babil’in etkisinin tuzağına düşme tehlikesi ile karşı karşıya kalırlar. Bu, ciddi bir durumdur; gökten gelen bir ekmek ile beslenmek için göksel bir tat talep eder. Doğa, böyle bir yiyeceğin lezzetinden hoşlanmaz. Her zaman Mısırı özleyecektir ve bu nedenle, aşağı bastırılması gerekir. Mesih’in ölümüne vaftiz edilmiş olanlar olarak ve yine Tanrının işleyişinin imanı aracılığı ile tekrar dirilmiş olanlar olarak, “gökten gelen yaşam ekmeği olarak Mesih’ten beslenmek bizim ayrıcalığımızdır. “Bu ekmek bizim çöldeki yiyeceğimizdir – yazılmış Söz aracılığı ile Kutsal Ruh tarafından hizmet veren Mesih – ruhsal tazelenmemiz için Kutsal Ruh aşağı gelmiştir; vurulan Kaya’nın değerli ürünü olan Mesih’e bizim için vurulmuştur. Bu çöl dünyasındaki payımız budur.

Ve şimdi böyle bir paydan keyif almamız için, yüreklerimizin bu hali hazırdaki kötü dünyada var olan her şeyden soğumuş olması gerektiği aşikardır. Doğal insanlar, bedende yaşayan insanlar olarak bize hitap edecek olan her şeyden vazgeçmemiz gerekir. Dünyasal bir yürek, dünyasal bir zihin, Mesih’i ne sözde bulabilir ne de elim’i bulduğu takdirde o yerden tat alabilir. Man, öylesine saf ve leziz idi ki, yeryüzü ile temas etmeye dayanamazdı. Gece ordugaha çiy düşer iken, man da birlikte düşerdi. (Çölde Sayım 11:9) Ve güneş doğmadan toplanması gerekirdi. Bu yüzden herkesin sabah erkenden kalkması ve günlük payını toplaması gerekiyor idi. Aynı şey Tanrı halkı için bu gün de geçerlidir. Göksel man’ın her sabah taze olarak toplanması gerekir. Dünkü man bu gün için, bu günkü man ise yarın için geçerli değildir. Her gün, Mesih’ten Ruh’un taze enerjisi ile beslenmemiz gerekir, aksi takdirde büyümemiz durur. Ayrıca, Mesih’i öncelikli konumuz yapmamız gerekir. O’nu diğer “başka şeyler” zavallı  ve kuşku dolu yüreklerimize sahip olmak için zaman bulmadan önce, “erkenden” aramamız gerekir. Ama ne yazık ki, çoğumuz bu konuda başarısız oluruz! Mesih’e ikinci yeri veririz ve bunun sonucu olarak da zayıf ve kısır olarak kalırız. Her zaman uyanık olan düşman, Mesih’ten beslenmemizden akan bereketi ve gücü bizden çalmak için yoğun ruhsal bir baskı ile avantajı ele geçirir. İmanlıdaki yeni yaşam yalnızca Mesih tarafından beslenebilir ve desteklenebilir. “Yaşayan Baba beni gönderdiği ve ben Baba’nın aracılığı ile yaşadığım gibi bedenimi yiyen de benim aracılığım ile yaşayacak.” (Yuhanna 6:57)

Göklerden aşağı gelen olarak Rab İsa Mesih’in lütfu yenilenmiş can için eşsiz bir yiyecektir. Ama O’nun bu şekilde tadına varmak için tamamlanmış kurtuluş içinde Tanrıya ayrılmış olarak çölde olduğumuzun farkına varmaya ihtiyacımız vardır. Eğer çölde Tanrı ile birlikte yürüyor isem, O’nun sağladığı yiyecek ile tatmin olacağım, yani gökten inen ekmek Mesih ile doyacağım. “Kenan diyarının eski buğdayı” yüceltilmiş ve görkemi içinde oturan Mesih için önceden yapılmış bir imadır. Böyle olduğu için O, iman edenlerin uygun yiyeceğidir; O’nunla doyanlar O’nunla birlikte yüceldiklerini ve göklerde oturtulduklarını iman aracılığı ile bilirler. Ama man, yani, gökten gelen Mesih Tanrı halkının çöl yaşamı ve deneyimi içindir. Burada yeryüzünde yolculuk eden bir halk olarak, aynı şekilde burada aşağıda yolculuk etmiş olan bir Mesih’e ihtiyacımız vardır; ruh olarak göklerde oturtulmuş bir halk olarak orada oturan bir Mesih’e sahibiz. Bu ifade bize man ve eski buğdayın arasındaki farkın açıklanması için yardımcı olur. Bu, bir kurtuluş konusu değildir; biz, çarmıhta yalnızca orada dökülen kan ile kurtulduk. Bu, Tanrının, halkı için onların değişen tutumları – çölde zahmet çeken ya da ruhta göksel mirasa sahip çıkan - ile ilgili olarak yaptığı bir sağlayıştır.

İsrail tarafından çölde ne kadar çarpıcı bir örnek sunulur! Mısır arkalarında kalmıştır, Kenan diyarı önlerindedir ve çevrelerinde ise çölün kumları vardır; kendileri ise günlük ihtiyaçları için göğe bakmaya çağrılmışlardır. Çöl, Tanrının İsrail’i için ne bir tek çimen parçası ne de bir damla su sağlamaz. Halkın payı, yalnızca Yehova’dır. Bir çöl olan bu dünyada yol alan Tanrının göçebe halkı için ne kadar dokunaklı bir görüntü! Onlar burada hiç bir şeye sahip değildirler. Göksel olarak başlayan yaşamlarını yalnızca göksel değerler destekleyebilirler. Bu dünyada olsalar da bu dünyadan değillerdir; çünkü Mesih onları seçmiş ve bu dünyadan çıkarmıştır. Gökten doğan bir halk olarak doğdukları yere doğru yolculuk etmektedirler ve bu nedenle gökten gelen yiyecek ile doyurulurlar. Böylelikle yüceliğe doğru yön alırlar. Artık Mısır yönüne doğru, yani geriye bakmaları tamamen boştur. Geride tek bir yücelik ışığı bile mevcut değildir. “Çöle doğru baktılar ve işte, Rabbin bulutlarda görülen yüceliği!” Yehova’nın arabası çölde idi ve O’nunla paydaşlık arzu eden herkesin aynı şekilde orada olması gerekir ve eğer orada göksel man onların yiyeceği olacak ise, yiyecekleri yalnızca bu göksel man olacak idi.

Bu man’ın, bir Mısırlının asla anlayamayacağı, takdir edemeyeceği ya da onu yiyerek yaşayamayacağı garip bir yiyecek olduğu doğru idi; ama “bulutta ve denizde” vaftiz edilmiş olanlar bu önemli vaftiz ile düzenli olarak yürüdükleri takdirde, man’dan tat alırlar ve onunla beslenebilirler. Bu durum gerçek bir imanlı için söz konusudur. Dünyaya ait olan biri imanlının nasıl yaşadığını anlayamaz. İmanlının hem yaşamı hem de yaşamını destekleyen doğal olanın en keskin görüş sınırının bile ötesindedir. Mesih, imanlının yaşamıdır ve imanlı Mesih’te yaşar. İman aracılığı ile Mesih’ten beslenir; ama kul özünü alıp insan benzeyişinde doğarak ululuğunu bir yana bıraktı.” (Filipeliler 2:7) Baba Tanrı O’nu kucağından çarmıha gönderdi ve çarmıhtan sonra da tahta oturttu; O, yolculuğunun her aşamasında ve yaşamında sergilediği her tutum ile her yeni yaratığı için eşsiz değerde bir yiyecek oldu. Aslında Mısır ülkesi halkın bulunduğu ahlaki çevre olarak yenilenmiş bir zihin için hiç bir besin sağlamayan korkunç bir çöl idi ve üstüne üstlük imanlının ruhsal gelişmesine büyük engel teşkil ediyor idi. Tanrının vermiş olduğu tek sağlayış, göksel man idi ve bu man, gerçek imanlı için yeterli besin idi.

İmanlıları bu dünyanın değerleri ardından koşarken görmek gerçekten acıklı bir durum; “göksel man” dan nefret etmek ve onu “yetersiz yiyecek” olarak görmek çok üzücü. İmanlılar dünyasal değerlerin ardından gitmekle öldürmeleri gereken şeylere hizmet eder duruma girmekteler. Yeni yaşamın faaliyetleri kendilerini her zaman “işleri ile eski yaratığa boyun eğer” bir durum ile bağlantılı olarak gösterirler. Ve eski yaratığın işleri devam ettiği sürece “insanın yüreğini besleyen ekmek” ile beslenme arzusu daha da büyüyecektir. Doğal yaşamda olduğu gibi, ne kadar çok egzersiz yapar isek, o kadar çok acıkacağız, iştahımız açılacak ve böylece lütuf altında yenilenmiş armağanlarımız kendilerini daha çok gösterecekler ve biz o zaman Mesih’ten beslenme ihtiyacımızı o kadar daha çok hissedeceğiz. Tanrının önünde tam bir bağışlanma ve kabul edilme ile Mesih’te yaşama sahip olduğumuzu bilmek önemli bir şeydir, ama aynı zamanda iman aracılığı ile O’ndan beslenerek O’nunla alışkanlık haline gelmiş bir paydaşlıkta bulunmak ve O’nu canlarımızın en iyi yiyeceği yapmak daha başka bir şeydir. Pek çok imanlı Mesih’te bağışlanma ve esenlik bulduğunu ağzı ile ikrar eder ve buna rağmen O’nunla bağlantısı olmayan pek çok şeyden beslenir. Zihinlerini gazeteler ve dönemin çeşitli anlamsız ve boş yayınlarını okuyarak beslerler. Bu okuduklarında Mesih’i bulacaklar mıdır? Kutsal Ruh, insan canına Mesih’i sunmak için bu tür araçlar mı kullanır? Kurtarılmış olan Tanrı halkına çölde beslenmesi için verilen göksel ekmek bu yayınlarda mı bulunur? Heyhat! Hayır; tüm bunlar dünyasal zihnin keyif aldığı boş malzemelerdir. O zaman gerçek bir imanlı bu tür yayınlar ile nasıl yaşayabilir? Tanrı sözünün öğretişi aracılığı ile biliyoruz ki, imanlı iki doğa arasındadır; bu iki doğadan hangisi dünyasal haberlerden ve edebiyattan beslenendir? Eski yaratık mı, yeni yaratık mı? Bu sorunun ancak tek bir yanıtı vardır. Pekala, o zaman, ben hangi yaratığı beslemek için arzu duyuyorum? Bu sorunun yanıtını hiç kuşkusuz davranışlarım verecektir. Eğer tanrısal yaşamda büyümeyi içtenlikle arzu ediyor isem, eğer en büyük isteğim Mesih ile birleşmek ve kendimi O’na adamak ise, eğer içimdeki Tanrı Egemenliğinin gerçekten büyümesi için gayret ile nefes alıyor isem, o zaman hiç kuşkusuz ruhsal büyümem için Tanrı tarafından tasarlanmış olan besinin peşinden sürekli olarak koşmam doğru olan davranıştır. Bu aşikardır. Bir insanın işleri her zaman, onun arzu ve amaçlarının doğru dizinidir. Bu yüzden, eğer imanlı olduğunu söyleyen biri Kutsal Kitabını okumayı ihmal ediyor ise ve gazeteleri okuyacak kadar bol zamanı var ise, evet, en seçme zamanlarını bunu yapmak için kullanıyor ise, onun canının gerçek durumu hakkında gerçekten üzüntü duyarım. Böyle davrandığı zaman eminim ki, ruhsal olamaz, Mesih’ten beslenemez, O’nun için yaşayamaz ve O’na tanıklık edemez.

Eğer bir İsrailli, sabah saatlerinin tazeliği içinde Tanrının atadığı yiyeceğinden günlük payını toplamıyor ise, çok geçmeden yolculuğa devam etme gücünün hızla eksildiğini fark edecektir. Aynı şey hepimiz için geçerlidir. Mesih, canlarımızın izleyeceği ilk obje olmak zorundadır, aksi takdirde ruhsal yaşamımız kaçınılmaz bir şekilde yıpranacaktır. Hatta duygularımızı ve deneyimlerimizi bile Mesih ile bağlantılı olarak besleyemeyiz, çünkü onlar sürekli değiştikleri için bizim ruhsal besinimizi teşkil edemezler. Oysa Mesih, dün aynı idi, O hem dünün Mesih’i, hem bu günün Mesih’i, hem de sonsuza kadar aynı kalan Mesih’tir, asla değişmez. Ayrıca hem kısmen Mesih’ten, hem de aynı anda diğer değerlerden beslenmek, hiç bir yarar sağlamaz. Yaşamın konusu yalnızca Mesih’tir. Bu nedenle, yaşamak konusunda yalnızca Mesih söz konusu olmalıdır. Yaşam veren bir değer ile başka bir değeri karıştıramayız; aynı şekilde yaşamı sürdüren bir şeyi de başka bir şey ile karıştıramayız.

Ruhta ve iman aracılığı ile şimdi bile dirilmiş ve yüceltilmiş bir Mesih’ten besleneceğimiz oldukça doğrudur; tamamladığı kurtuluştan sonra göğe alındı; ülkenin “kavrulmuş başağı” olarak örnek oldu. (Yeşu 5) Ve yalnızca bu kadar da değil; biz şunu biliyoruz: Tanrının kurtardıkları Şeria’nın ötesinde bulunan bu yücelik, dinlenme ve ölümsüzlük tarlalarından içeri girdikleri zaman, çöldeki man’dan yemeyeceklerdir, ama çöl yaşamlarının özel besinini oluşturan Mesih’i yine de asla unutmayacak ve O’nsuz yapamayacaklardır. İsrail, Kenan diyarının süt ve bal akan topraklarının ortasında yaşar iken, çöldeki kırk yıllık sıkıntısı sırasında kendisini destekleyen yaşam ekmeğini asla unutmayacaktır. “Musa, ‘Rabbin buyruğu şudur’ dedi, ‘Mısırdan sizi çıkardığım zaman, gelecek kuşakların çölde size yedirdiğim ekmeği görmeleri için, bir omer saklansın.’ Musa, Harun’a, ‘Bir testi al, içine bir omer man doldur’ dedi. Gelecek kuşaklar için saklanmak üzere onu Rabbin huzuruna koy.’” (Mısırdan Çıkış 16: 32-34) Tanrının sadakatine ilişkin ne kadar da değerli bir anı! Tanrı, onları akılsız yüreklerinin imansızlık ile bekledikleri gibi açlıktan ölmeleri için sıkıntıya sokmadı. Onlar için gökten ekmek yağdırdı ve onları meleklerin yiyeceği ile besledi, bir annenin gösterdiği özen ile onları izledi, onlarla dayandı, onları kartal kanatları üzerinde taşıdı ve onların yapmaları gereken tek şey lütfun sağlam zemini üzerinde devam etmek idi; onları, atalarına vermiş olduğu tüm vaatler uyarınca sahip oldukları sonsuz mülkiyete yerleştirmek idi. Man’ın içine konduğu testi bu yüzden bir imanlın günlük payını içeriyor idi ve bu gerçeği anımsatmak ve temsil etmek üzere Rabbin önüne konmuş idi; kurtlanmadı ve bozulmadı; bu testinin içindeki Yehova’nın sadakatinin bir kanıtı idi, düşmanın elinden kurtarmış olduğu halk için sağlayan bir Tanrı olduğunun ve O’nun sadakatinin göstergesi idi.

Ama yine de, insan kendisi için biriktirdiği zaman, durum farklı olacaktır. O zaman bozulma belirtileri hemen kendilerini gösterirler. Mesih’in değerliliğine her gün girmek bizim için bir ayrıcalıktır; O, göklerden, biz dünyadakilere yaşam vermek için geldi. Ama eğer biri bunu unutur ve yarın için biriktirmesi gerektiğini düşünür ise, yani, gerçeği, gücünü yenileme yolunda yararlanmak yerine, gerçeği hali hazırdaki ihtiyacının önüne koyar ise, besinin bozulacağı kesindir. Bu ifadeler, bizim için öğretici ve eğitici derslerdir. Bu konu, gerçeği öğrenmek açısından çok derin bir ciddiyet taşır. Çünkü uygulamalı olarak kanıtlamadığımız bir şeyi ağzımız ile ikrar etmek gibi bir ilke mevcut değildir. Tanrı, bizlere teoristler olarak sahip değildir. Bazen kişilerin dua ederken ya da farklı bir şekilde büyük ikrarlarda bulunduklarını ve yoğun bir adanmışlık ile ilgili ifadeler kullandıklarını işitiriz ve denenme zamanı geldiği zaman, devam etmek için dudakların söylemiş olduğunu taşımak için ihtiyaç duydukları ruhsal güç olmayabilir.

Zihnin ya da aklın, vicdana ve duygulara üstün çıkması gibi çok tehlikeli bir durum mevcuttur. Bu nedenle, pek çok kişi önce, belirli bir noktaya kadar çok hızlı bir gelişim gösterir gibi olur, ama sonra orada kesilip kalırlar ve geriye gider gibi görünmeye başlarlar. Aynı bir İsraillinin bir günlük yiyecekten daha fazlası için talepte bulunup çok man toplaması gibi. Görünürde böyle bir kişi göksel ekmek toplama konusunda diğerlerinden daha gayretli gibidir, ancak bir gün sonrasının ihtiyacı için toplanmak istenen her şey yalnızca yararsız değildir, ama aynı zamanda yararsızdan da öte, zararlıdır, çünkü “kurtlanır.” Aynı şey imanlı için de geçerlidir. İmanlı ne alıyor ise onu kullanması gerekir. Mesih’ten, gerçek ihtiyacı olarak beslenmesi lazımdır ve ihtiyaç hizmetin içinden dışarı çıkartılır. Tanrının karakteri ve yolları, Mesih’in değerliliği ve güzelliği ve Söz’ün diri derinlikleri yalnızca imana ve ihtiyaca açıklanır. Aldığımızı kullandıkça daha fazlası verilecektir. İmanlının yolunun pratik bir yol olması gerekir ve pek çoğumuzun yarı yolda kaldığımız nokta budur. Teoride çok hızlı ilerleyen kişilerin genelde uygulama ve tecrübelerde en yavaş oldukları görülmüştür, çünkü konu, vicdan ve yürekten çok zihin ile ilgili bir konudur. Her zaman hatırlamamız gereken şudur: Hıristiyanlık bir düşünceler dizisi, bir öğretişler sistemi ya da bir çok görüşlerden oluşmaz. Hıristiyanlık her şeyden önce yaşayan bir gerçekliktir – kişisel, pratik ve güçlü bir değerdir ve günlük yaşamın her sahnesinde ve her koşulunda kendini ortaya koyar, kutsal etkisini tüm karakter ve davranış üzerine döker ve Tanrı tarafından doldurulmaya çağrılmış olan her ilişkiye göksel rengini verir. Tek bir söz ile belirtecek olur isek, Hıristiyanlık, Mesih ile birleşmiş olmaktan ve O’nunla meşgul olmaktan kaynaklanır. Hıristiyanlık, budur. İsa ile bir ilişki mevcut olmadan net görüşler, doğru düşünceler ve sağlam ilkeler mevcut olabilir, ama Mesih olmadan gerçek bir iman ikrarı olamaz; böyle bir tutum soğuk, kısır ve ölü olacaktır.

İmanlı okuyucum, şunu özenle hatırlamalısın; Mesih tarafından yalnızca kurtarılmadın, ama aynı zamanda Mesih’te yaşıyorsun. Mesih’i, canının günlük payı yap. O’nu “erkenden” ara, “yalnızca” O’nun peşinden git. Herhangi bir şey dikkatini çektiği zaman, şu soruyu sor: “Bu, yüreğime Mesih’i getirecek mi? Benim duygularıma O’nu açıklayacak ya da beni O’nun Kişiliğine daha da yaklaştıracak mı?” Eğer böyle yapmayacak ise, o şeyi hemen geri çevir: evet, geri çevir, her ne kadar kendisini çok değerli bir görünüm ve çok yetkili bir buyruk olarak gösteriyor olsa bile, geri çevir. Eğer amacınız içtenlikle tanrısal yaşam sürmek, ruhsallıkta gelişme göstermek ve Mesih ile kişisel ilişkinizi geliştirmek ise, o zaman bu konuda yüreğinize sadık ve ciddi bir şekilde meydan okuyun. Mesih’i alıştığınız bir besin yapın. Gidin, çiylerin üstüne düşen man’ı toplayın ve çöl yolculuğunuz sırasında Tanrı ile gayretli bir yürüyüş aracılığı ile keskin hale gelmiş bir iştah ile O’ndan beslenin. Tanrının zengin lütfu Kutsal Ruh sizi bu konularda bol miktarda güçlendirsin! ¹

Bölümümüzde dikkatimizi çekecek olan bir başka nokta daha vardır; Fısıh gününden man ve İsrail’in konumu ile bağlantılı olarak söz edilir. Yaratılış 2. bölümden şu anda önümüzde olan bölüme kadar bu noktadan bahsedildiğini görmeyiz. Bu durum dikkat çekicidir. Habil’in kurbanı, Enoş’un Tanrı ile yürüyüşü, Nuh’un vaazi, İbrahim’in çağrısı, İshak, Yakup ve Yusuf’un ayrıntılı tarihleri ile birlikte bir arada sunulur, ama İsrail’in Fısıh gününe kadar Yehova ile ilişkisi olan ve bunun sonucunda sorumluluk taşıyan bir halk olarak tanıtıldığına dair bir ima mevcut değildir. Fısıh günü Aden bahçesinde kesintiye uğramıştı ve şimdi burada çölde İsrail için tekrar başladığını görüyoruz. Ama heyhat! İnsan, Tanrının huzuru için bir yüreğe sahip değil. “Yedinci gün bazıları ekmek toplamak için dışarı çıktı. Ama hiç bir şey bulamadılar. Rab, Musa’ya, ‘Ne zamana dek buyruklarıma ve yasalarıma boyun eğmeyi reddedeceksiniz?’ dedi. Size Şabat gününü verdim. Bunun için altıncı gün size iki günlük ekmek veriyorum. Yedinci gün herkes nerede ise orada kalsın, dışarı çıkmasın.” (Mısırdan Çıkış 16:27-29) Tanrı, halkının Kendisi ile birlikte tatlı bir huzur içinde dinlenmesini arzu ediyordu. Onlara çölde bile dinlenme, yiyecek ve içecek vermiş idi. Ama insanın yüreği Tanrı ile birlikte dinlenmeye eğilimli değildir. Halk, Mısırda et kazanlarının başında oturdukları zamanı hatırlayabildi ve bu zamandan söz edebildi; ama çadırlarında Tanrı ile birlikte oturmanın değerini takdir edemediler ve göksel man’dan beslenerek kutsal Şabat gününün dinlenmesinin tadını çıkaramadılar.

Dikkatinizi çekmek istediğimiz nokta, burada Şabat gününün bir armağan olarak sunuluyor olmasıdır. “Rab size Şabat gününü vermiştir.” Bu bölümde daha sonra, Şabat gününün, itaat edilmediği takdirde, bir lanet ve bir yargı eki ile birlikte bir yasa şekline dönüştürüldüğünü göreceğiz. Ama düşmüş insan için bir ayrıcalık ya da bir yasa, bir bereket ya da bir lanet arasında fark yoktur, hepsi birbirine benzer. Düşmüş insanın doğası kötüdür. Bu yüzden ne Tanrı ile birlikte dinlenebilir ne de Tanrı için hizmet edebilir. Eğer Tanrı çalışır ve insan için bir dinlenme hazırlar ise, insan bunu yerine getirmeyecektir ve Tanrı ona çalışmasını söyler ise, insan bunu yapmayacaktır. İnsan, işte böyledir. Tanrı için bir yüreğe sahip değildir. Şabat’ın adını kendini yücelten bir şey olarak kullanabilir ya da kendi dindarlığını öne sürmek için yararlanır, ama Mısırdan Çıkış 16. Bölüme geri döndüğümüz zaman, insanın, Tanrının Şabat’ını bir armağan olarak değerlendiremediğini görürüz ve Çölde Sayım 15:32-36 ayetlerine baktığımız zaman, insanın Şabat’ı bir Yasa olarak yerine getiremediğini okuruz.

Şimdi Şabat’ın, aynı man gibi bir örnek olduğunu biliyoruz. Şabat kendi içinde gerçek bir bereket idi. Seven ve lütufkar bir Tanrının elinden gelen tatlı bir merhamet; yedi günden birini, insanı, günahın vurduğu yeryüzünün zahmetlerinden ve sıkıntılarından özgür kılarak tazelemek için ayırdığı bir gün. Şabat’ı değerlendirir iken, ona hangi yoldan bakar isek bakalım, onun hem insan hem de hayvan olarak yaratılan varlıkların merhametlerin en zengini ile dolmaları için düzenlendiğini anlarız. Ve insanlar haftanın ilk gününü Rabbin günü olarak düşünürler ve o güne uygun olan ilkeleri o güne eklerler; yine de lütufkar bu sağlayışı eşit bir şekilde gözden geçirmek gerekir; doğru duygular tarafından yönetilen herhangi bir zihin bir an için bu merhamet belirtisine müdahale eder. “Şabat, insan için yaratılmıştır;” ve insan bu günü bu konudaki tanrısal düşünce ile uyumlu olarak asla yerine getirememiş olmasına rağmen, kendisi için atanan bu günün lütuf parıltısını yok edemez; ya da Tanrı halkının sonsuz dinlenmesinin bir örneği olan bu günün derin önemini azaltamaz ya da dirilmiş bir Mesih’in Kişiliğindeki ve işindeki özden iman aracılığı ile zevk alamaz.

Bu yüzden okuyucu, bu sayfalarda değinilen insan ve hayvan yaratılışının yararlanması için sunulan bir günlük merhametten kaynaklanan dinlenme gününe önem versin ve Yeni Antlaşma’da söz edilen Rabbin günü ile Şabat gününü birbirinden farklı bir şekilde değerlendirsin. Yazarın düşüncelerinde bundan fazlasına yer verilmez. Yazar bir insan olarak Şabat gününe değer verir ve bir Hıristiyan olarak Rabbin günü ile sevinir; birini diğeri ile karıştıracak herhangi tek bir hece bile yazamayacağını ya da söyleyemeyeceğini kabul eder. Okuyucudan yalnızca Kutsal Ruh’un dengelediği bir zihin ile her satırı ve her ifadeyi değerlendirmesini ve önceden herhangi bir katı yargıda bulunmamasını ister.

Bu konu, Rab ister ise, ilerdeki derin düşüncelerimizde önümüze tekrar gelecek. Biz, Tanrının bizim için Mesih’te sağlamış olduğu dinlenmeye daha çok değer vermeyi öğrenelim, bu bize yeter. Ve Mesih’ten, esenliğimiz ve dinlenmemiz olarak zevk alır iken, iç varlığımızda dirilişin gücü ile O’ndan “gizli man” olarak beslenelim – Tanrının aşağı inerek bu dünyaya gelmesi ve bizim yerimize geçerek tamamlamış olduğu iş için sevinelim ve Mesih’in mükemmelliğine sahip olarak ve bu mükemmellik ile uyumlu olarak bizim için sonsuza kadar hazırlamış olduğu zenginliklerden beslenerek O’nun huzurunda duralım.

Mısır’dan Çıkış 18

Burada, Mısır’dan Çıkış kitabının çok bilinen bir kısmının sonuna ulaşmış bulunuyoruz. Tanrının mükemmel lütuf uygulamasında Tanrıyı gördük; halkını ziyaret etti ve kurtardı; onları Mısır ülkesinden dışarı çıkardı. Onları önce firavunun elinden ve sonra Amalek’in elinden kurtardı. Ayrıca, Mesih’in bir örneği olan man’ın gökten indirildiğini gördük; kaya, halkı için Kendisine vurulmuş olan Mesih için bir örnek idi ve kayadan fışkıran suda verilen Kutsal Ruh’un örneğini öğrendik. Bu örnekleri sonra çarpıcı ve güzel bir düzen içinde sunulan gelecekteki yüceliğin örneği izler; bu yücelik üç büyük bölüme ayrılır, yani, Yahudi, diğer uluslar ve Tanrının Kilisesi.

Musa’nın kardeşleri tarafından reddedilmesi dönemi sırasında Musa bir kenara ayrılır ve bir gelin ile birlikte sunulur – gelin reddedilişinin refakatçisidir. Bu kitabın başlangıcında Musa’nın, gelini ile olan ilişkisinin karakterini görmeye yönlendirildik. Musa, gelini için “kan aracılığı ile bir koca” idi. Bu ifade, Mesih’in kilise ile olan ilişkisini tam olarak ifade eder. Gelinin ya da Kilisenin Mesih ile olan bağlantısının temeli, O’nun ölümü ve dirilişidir. Ve kilise O’nunla birlikte O’nun sıkıntılarını paylaşmaya çağrılır. Bildiğimiz gibi, İsrail’in imansızlık dönemi ve Mesih’in reddedilişi dönemi sırasında Kiliseye çağrıda bulunulur ve Kilise tanrısal öğütlere göre tamam olduğu zaman, “diğer uluslardan olan seçilmişlerin Krallığa girdikleri zaman”, İsrail yeniden dikkate alınacak ve gözetilecektir.

Aynı şey Musa’nın karısı ve eski İsrail için de geçerli idi. Musa İsrail’e olan hizmet dönemi sırasında karısını geri göndermiş idi ve İsrail tam olarak kurtarılmış bir halk olarak ortaya çıktığı zaman, şu ayetlerde yazılanları okuruz: “Musa’nın kayınbabası Midyanlı kahin Yitro, Tanrının Musa ve halkı İsrail için yaptığı her şeyi, Rabbin İsraillileri Mısır’dan nasıl çıkardığını duydu. Musanın kendisine göndermiş olduğu karısı  Sippora’yı ve iki oğlunu yanına aldı. Musa, ‘garibim bu diyarda” diyerek oğullarından birine Gerşom (orada garip) adını vermiş idi. Sonra, ‘babamın Tanrısı bana yardım etti, beni firavunun kılıcından esirgedi” diyerek öbür oğluna da Eliezer (Tanrım yardımcımdır) adını koymuş idi. Yitro, Musa’nın karısı ve oğulları ile birlikte Tanrı dağına, Musa’nın konakladığı çöle geldi. Musa’ya şu haberi gönderdi, ‘Ben, kayınbaban Yitro, karın ve iki oğlun ile birlikte sana geliyoruz.’ Musa kayınbabasını karşılamaya çıktı, önünde eğilip onu öptü. Birbirlerinin hatırını sorup çadıra girdiler. Musa İsrailliler uğruna Rabbin firavun ile Mısırlılara tüm yaptıklarını, yolda çektikleri sıkıntıları, Rabbin kendilerini nasıl kurtardığını bir bir anlattı. Yitro, Rabbin İsraillilere yaptıkları iyiliklere, onları Mısırlıların elinden kurtardığına sevindi, ‘sizi Mısırlıların ve firavunun elinden kurtaran Rabbe övgüler olsun’ dedi. Halkı Mısırlıların boyunduruğundan O kurtardı. Artık biliyorum ki, rab tüm ilahlardan daha büyüktür. Çünkü onların gurur duyduğu şeylerin üstesinden geldi. Sonra Tanrıya yakmalık sunu ve kurbanlar getirdi. Harun ile bütün İsrail ileri gelenleri, Musa’nın kayınbabası ile Tanrının huzurunda yemek yemeye geldiler.” (Mısır’dan Çıkış 18: 1—12)

Buradaki sahne çok derinden etkileyici bir sahnedir. Tüm topluluk, Rabbin önünde zafer ile bir araya geldi -  diğer uluslardan biri Rabbe kurban sunuyor -  ve buna ek olarak resmi ya da örneği tamamlamak için kurtarıcı Musa’nın gelini ve Tanrının ona vermiş olduğu çocuklar ile birlikte Yitro da tanıtılmış oldu. Kısaca belirtecek olur isek, bu, gelecek olan krallık ile ilgili kendi başına çarpıcı bir ön örnektir. “Rab lütuf ve yücelik verecektir.” Bu kitapta gezinir iken, zaten daha önce de “lütuf” ile ilgili pek çok etkinlik görmüş idik. Ve burada, Kutsal Ruh’un kaleminden “yücelik” ile ilgili çok güzel bir örneğe sahibiz. Bu örneği, söz edilen yüceliğin hangi alanlarda gösterileceğine dair anlamlı bir önem içeren örnek olarak düşünebiliriz.

“Yahudi, diğer uluslar ve Tanrının Kilisesi”, gibi konular, Tanrının kutsal Sözünde açıklamış olduğu gerçeğin mükemmel sıralamasını bozmadan asla gözden geçirilemeyecek olan Kutsal Yazı konularıdırlar. Bu konular kilise ile ilgili gizem, elçi Pavlus’un hizmeti aracılığı ile tam olarak geliştirildikten beri var olmuşlardır ve bin yıllık dönem çağı boyunca var olacaklardır. Bu yüzden Kutsal Yazıları öğrenen her öğrenci, zihninde bu konulara gereken önemi verecektir.

Elçi, Efesliler’e yazdığı mektupta bize üzerinde durarak şunu öğretir: Kilisenin gizemi diğer önceki çağlarda yaşayan insanlara, elçi Pavlus’a açıklandığı gibi bildirilmemiş idi. Ancak kilisenin gizemi doğrudan açıklanmamış olmasına rağmen, şu ya da bu şekilde ön örnek olarak sunulmuş idi. Yusuf’un bir Mısırlı ile evlenmesi ve Musa’nın bir Etiyopyalı ile evlenmesi örneklerinde olduğu gibi. Bir gerçeğin örneği ya da ön örneği, onun doğrudan ve kesin bir şekilde açıklanışından çok farklı bir şeydir. Kilisenin gizemi göksel yücelik içinde ilk kez Tarsuslu Saul’e Mesih tarafından doğrudan açıklandı. Bu yüzden, bu gizemin açıklamasını bulmak için yasaya peygamberlere ya da mezmurlara bakan herkes boşu boşuna çaba sarf etmiş olur. Ama Efeslilere yazılan mektuba baktıkları zaman, bu gizemi orada ayrıntılı bir şekilde açıklanmış olarak bulurlar; bu şekilde Eski Antlaşma’nın Kutsal Yazılarında ön örneği verilmiş olan gizemi anlayabilir ve yararlanabilirler.

Böylelikle, bölümümüzün başlangıcında bin yıllık dönem ile ilgili bir sahne görürüz. Yüceliğin tüm alanları gözümüzün önüne açık olarak serilir. “Yahudi” Yehova’nın sadakatinin, merhametinin ve gücünün büyük yersel tanığı olarak ortaya çıkar. Yani, “Yahudi” nin önceki çağlarda ne olduğu, şimdi ne olduğu ve sonu olmayan dünyada ne olacağı belirtilir. “Diğer uluslar”, Tanrının Yahudiler ile ilişkisinden söz edilen kitapta detaylı olarak konuyu kavrarlar. Bu garip ve seçilmiş halkın- başlangıçlarından beri dik başlı olan – harika tarihini izlerler. Tahtların ve imparatorlukların alt üst edildikleri görülür – uluslar merkezlerinden sarsılırlar – Yehova’nın sevgisine mazhar olan bu halkın üstünlüğünün kurulması için herkes ve her şey yol vermeye zorlanırlar. Yitro, “Artık biliyorum ki, Rab bütün ilahlardan büyüktür, çünkü onların gurur duyduğu şeylerin üstesinden geldi” der. (Mısır’dan Çıkış 18:11) İşte, diğer uluslardan olanlar, Yahudi tarihinin harika sayfası önlerinde açıldığı zaman, bu gerçeği bu şekilde kabul ederler.

Son olarak, Sippora aracılığı ile ön örnek olarak verildiği gibi “Tanrının Kilisesinin” tamamı ve bireysel ön örnek olarak Sippora’nın oğullarında ima edilen, kilise üyeleri kurtarıcı ile olan en yakın ilişkiye ön örnek teşkil ederler. Tüm bunlar şekil olarak mükemmel ön örneklerdir. Bize bu konu ile ilgili kanıtlarımız hakkında soru sorulabilir. Yanıt şöyle olacaktır: “ben bilge kişilere hitap ettiğimi düşünüyorum; sözlerim hakkında yargıyı siz verin.” Bir öğretişi, bir örnek üzerine asla inşa edemeyiz. Ama bir öğretiş bir örnek aracılığı ile açıklandığı zaman, ayrıntılı olarak fark edilebilir ve yapılan incelemeden yarar sağlanabilir. Her durumda, ruhsal bir zihin ya öğretişi anlamak ya da örneği ayırt etmek için kesinlikle gereklidir. “Doğal kişi, tanrının Ruhu ile ilgili gerçekleri kabul etmez. Çünkü bunlar ona saçma gelir, ruhça değerlendirildikleri için bunları anlayamaz.” (1.Korintliler 2:14)

13. ayetten bölümümüzün sonuna kadar topluluktaki ilişkilerin yönetimi konusunda Musa’ya yardım etmeleri için atanan önderlerden söz edilir. Bu fikri öneren Yitro’dur; Musa’nın yaptığı işlerin çokluğundan dolayı “tükeneceğini” anlar ve bu öneriyi getirir. Bu konu ile bağlantılı olarak Çölde Sayım 11. Bölümdeki yetmiş yönetici önderin atanmasına dair ayetleri okumak yararlı olur. Burada Musa’nın üzerine yüklenmiş olan ağır sorumluluğu tek başına taşıyamadığı için ezilen ruhunu görürüz. Musa, burada, yüreğindeki sıkıntıyı şu sözler ile dile getirir: “Rabbe, ‘kuluna neden kötü davrandın?’ dedi, ‘Seni hoşnut etmeyen ne yaptım ki, bu halkın yükünü bana yüklüyorsun? Bütün bu halka ben mi gebe kaldım? Onları ben mi doğurdum? Öyle ise neden emzikteki bir çocuğu taşıyan bir dadı gibi, atalarına ant içerek söz verdiğin ülkeye onları kucağımda taşımamı istiyorsun? Bütün bu halka verecek eti nereden bulayım? Bana, ‘bize yiyecek et ver’ diye sızlanıp duruyorlar. Bu halkı tek başıma taşıyamam, bunca yükü kaldıramam. Bana böyle davranacak isen – gözünde lütuf buldu isem – lütfen beni hemen öldür de kendi yıkımımı görmeyeyim.’” (Çölde Sayım 11:11-15)

Tüm bu ifadelerden gördüğümüz gibi, Musa’nın onurlu görevinden çok yorulmuş olduğu aşikardır. Eğer Tanrı onu topluluğu yöneten tek aracı yapmaktan hoşnut olsa idi, ona verdiği görevin saygınlığı ve ayrıcalığı da daha çok olacak idi. Sorumluluğun çok fazla olduğu gerçek idi, ama iman, bu konuda Tanrının yeterli olacağını savunurdu. Ama burada yine de Musa’nın yüreğinin –her ne kadar bereketlenmiş bir hizmetkar olsa da – dayanamadığını görüyoruz ve Musa şöyle der: “Bu halkı tek başıma taşıyamam, bunca yükü kaldıramam.” Ama ondan bu yükü tek başına taşıması istenmiyor idi, çünkü Tanrı Musa ile birlikte idi. Bu halk Tanrı için bir yük değil idi, halkı taşıyan Tanrı idi; Musa yalnızca aracı idi. Konuşmasında halkı taşırken kullandığı değnekten söz etmiyor idi, oysa Musa nasıl Tanrının elinde bir aracı ise, değnek de aynı şekilde Musa’nıın elindeki bir aracı değil mi idi? Mesih’in hizmetkarları işte bu noktada sürekli başarısızlığa uğrarlar ve böyle bir başarısızlık çok tehlikelidir, çünkü alçakgönüllülük görünümüne bürünür. Kişinin kendisine güvenmemesi ve ruhun derin alçalması gibi görünür, ama ağır sorumluluk almaktan çekinmektir. Ama araştırmamız gereken tek şey, bu sorumluluğu Tanrının verip vermemiş olduğudur. Eğer bu sorumluluğu Tanrı verdi ise, o zaman bunu taşımam konusunda benimle birlikte olacağı kesindir. Ve eğer Tanrı benimle birlikte ise o zaman her şeyi taşıyabilirim. Tanrı benimle beraber olduktan sonra bir dağın yükü bir hiçtir; Tanrı olmadan bir tüyün yükü bile çekilmezdir. Eğer bir kişi kendi aklı ile hareket eder ve Tanrının kendisinden taşımasını asla istemediği bir yükü omuzlarına koyar ise,  onu taşıması uygun değildir; o zaman bu kişinin bu yükün ağırlığı altında ezildiğini görmeyi kesinlikle bekleyebiliriz. Ama eğer bir yükü Tanrı kişinin üzerine koyar ise, Tanrı o kişiyi o yükü taşıması için usta ve güçlü kılacaktır.

Tanrısal bir atanmadan ayrılmak hiç bir zaman bir alçakgönüllülük meyvesi değildir. Aksine, gerçek alçakgönüllülük kendisini atandığı görevde kalmak aracılığı ile Tanrıya bağımlı kalması şeklinde ifade edecektir. Gücümüz yetmediğinde hizmetten ayrıldığımız zaman, benlik ile ilgilendiğimize dair kesin bir kanıt göstermiş oluruz. Tanrı bizi hizmete kendi gücümüzün temelinde değil, Kendi gücünün temelinde atar. Bu yüzden kendimle ilgili düşünceler ile dolu olur isem, ya da O’na kesin güvensizlik duyuyor isem, her hizmet ya da tanıklık konumundan vazgeçmem gerekir. Çünkü o hizmet ya da tanıklığın ağır sorumluluğunu taşıyamayacağım kesindir. Tüm güç yalnızca Tanrıya aittir ve bu gücün bir ya da yetmiş aracı tarafından iş görmesi arasında bir fark yoktur; güç her iki durumda da aynıdır; ama eğer bir aracı saygınlığı reddeder ise, bunun sonucu olarak daha kötü durum ile karşılaşacaktır. Tanrı, bir kişi eğer O’nun koyduğu yerde Tanrının gücüne güvenmiyor ise, Tanrı o kişiyi o onur yerinde kalması için zorlamayacaktır. Saygınlığından vazgeçmesi için yol her zaman önünde açık olacaktır ve bu kişinin imansızlığının onu koyacağı yerde batacaktır.

Bu durum Musa için söz konusu oldu. Yükten şikayet etti ve yük çok hızlı bir şekilde omuzlarından kaldırıldı, ama aynı zamanda o yükü taşımasına izin verilen yüksek onur da alındı. “Ve Rab Musa’ya, ‘Halk arasında önder ve yönetici bildiğin İsrail ileri gelenlerinden yetmiş kişi topla’ dedi, ‘onları Buluşma Çadırına getir, yanında dursunlar. Ben inip seninle orada konuşacağım. Senin üzerindeki Ruh’tan alıp onlara vereceğim. Halkın yükünü tek başına taşımaman için sana yardım edecekler.’” (Çölde sayım 11:16,17) Taze bir güç sunulmadı. Bir kişideki ya da yetmiş kişideki Ruh, aynı Ruh idi. Bir kişinin benliğinde olan değer ya da erdem, yetmiş kişide olan değer ya da erdemden daha fazla değil idi. “Yaşam veren Ruh’tur. Beden bir yarar sağlamaz.” (Yuhanna 6:63) güç açısından kazanılan hiç bir şey olmadı, ama bu tutumu nedeni ile Musa büyük bir saygınlık kaybetmiş oldu.

Çölde sayım 11. Bölümden sonraki kısımda Musa’yı imansızlıktan söz ederken görürüz ve bu sözleri Rabbin sert bir azarlayışına yol açar: “Rab, ‘Elim kısaldı mı?’diye yanıtladı. ‘Sana söylediklerimin yerine gelip gelmeyeceğini şimdi göreceksin.” (Çölde Sayım: 11:23) Eğer okuyucum Çölde sayım 11:11-15 ayetleri ile Çölde sayım 11:21,22 ayetlerini karşılaştıracak olur ise, burada dikkat çeken ciddi bir bağlantı bulacaktır. Kendi zayıflığı ya da güçsüzlüğü nedeni ile sorumluluktan kaçan kişi Tanrının kaynaklarının doluluğunu ve yeterliliğini sorgulamak gibi büyük bir tehlike içine girecektir. Tüm bu sahne Mesih’in, kendisini yalnız hissetme ya da yaptığı işte bunalma gibi bir ayartma ile karşılaşabilecek her hizmetkarı için çok değerli bir ders öğretir. Şunu aklımızdan çıkartmayalım; Kutsal Ruh’un işlediği bir yerde bir aracı yetmiş aracı kadar iyi ve yeterlidir. Ve Kutsal Ruh’un işlemediği bir yerde yetmiş kişi de çalışsa, değeri ancak bir kişinin değeri kadardır. Her şey Kutsal Ruh’un enerjisine bağlıdır. Bir kişi, Kutsal Ruh ile birlikte her şeyi yapabilir, her şeye katlanabilir, her şeyi başarabilir. Kutsal Ruh olmadığı zaman yetmiş kişi bile olsa hiç bir şey yapılamaz. Tek başına olan hizmetkar şunu hatırlasın: Kutsal Ruh’un varlığı ve gücü sağlandığı sürece, yükünden şikayet etmesi ya da iş bölümü için istekte bulunması gerekmez. Eğer Tanrı bir kişiyi, yapması için büyük bir iş vererek onurlandırır ise, bu kişi bu iş ile sevinsin ve o işten şikayet etmesin; çünkü eğer şikayet eder ise, onurunu çok çabuk bir şekilde kaybedebilir. Tanrı için aracılar çoktur. Tanrı, istese İbrahim’e taşlardan çocuklar yapardı ve aynı şekilde görkemli işine devam etmek için ihtiyaç duyduğu aracıları da sağlayabilir.

Ah, O’na hizmet edecek bir yürek! Sabırlı, alçakgönüllü, benliğini hiç sayan ve adanmış bir yürek! Hem topluluk ile birlikte hem de tek başına hizmet etmeye hazır bir yürek, Mesih’in sevgisi ile öylesine dolu bir yürek ki, sevincini, hizmetinin alanı ya da karakteri ne olur ise olsun, tüm sevincini O’na hizmet etmekte bulur. Günümüzdeki en özel ihtiyacın bu olduğu kesindir. Kutsal Ruh yüreklerimizi İsa’nın adının değerliliği ile daha derin hissetmemiz için karıştırsın ve bize O’nun yüreğinin değişmez sevgisine daha dolu, daha net ve daha uygun bir karşılık vermemiz amacı ile bizi güçlendirsin!

Mısır’dan Çıkış 20

Bu bölümde verilen ahlak yasasının gerçek karakterini ve objesini anlamak çok önemli bir meseledir. İnsan zihninde yasa ve lütuf ilkelerini birbirine karıştırmak gibi bir eğilim mevcuttur, öyle ki, ne biri ne de diğeri tam olarak anlaşılabilsin. Yasa, katı ve bükülmez görkemi ile kesilmiştir ve yasa lütfun tüm tanrısal çekiciliklerini sıyırıp atar. Tanrının kutsal talepleri yanıtsız kalır ve günahkarın derin ve çok yönlü ihtiyaçları yasa ve lütfu birbirine karıştırma girişiminde bulunan kişiler tarafından çerçevelenmiş bir sistem nedeni ile karşılanamaz ya da ulaşılamaz olarak kalırlar. Gerçeği söylemek gerekir ise, yasa ve lütuf asla bir araya gelemezler, çünkü onlar kadar birbirlerinden farklı olan başka iki şey daha yoktur.  Yasa, insanın ne yapması gerektiğini ortaya koyar, lütuf ise Tanrının ne olduğunu gösterir. Bu iki şey nasıl olur da tek bir sistem içinde bir araya gelebilir? Bir günahkar nasıl olur da yarısı yasa yarısı lütuftan oluşturulmuş olan bir sistem aracılığı ile kurtarılabilir? İmkansız! Ya biri olacaktır ya da diğeri olacaktır; ikisi bir arada asla olamaz.

Yasa bazen “Tanrının zihninin ikinci nüshası” olarak ifade edilir. Bu tanımlama, bütünüyle hatalıdır. Bu ifadeyi, insanın nasıl olması gerektiği hakkındaki Tanrı zihninin bir ikinci nüshası olarak ifade edecek olsa idik, o zaman gerçeğe daha yakın olmuş olur idik. Eğer ben on buyruğu Tanrının zihninin ikinci nüshası olarak düşünecek olur isem, o zaman Tanrının zihninde “şunu yapacaksın” ya da “şunu yapmayacaksın” gibi ifadelerden başka bir şey olup olmadığını sorarım. Lütuf yok mudur? Merhamet? Sevecen iyilik? Tanrının ne olduğunu göstermesi gerekmez mi? Bağrında taşıdığı o derin sevginin sırlarını söylemesi gerekmez mi? Tanrısal karakterin içinde katı talepler ve yasaklardan başka bir şey yok mudur? Eğer böyle olsa idi, o zaman “Tanrı sevgidir” yerine “Tanrı yasadır” denmesi gerekmez miydi? Ama Adına övgüler olsun ki, Tanrının yüreğinde o ateşli dağda söylenmiş olan şeylerden çok fazlası mevcuttur. Eğer Tanrının ne olduğunu görmek istiyor isem, o zaman Mesih’e bakmam gerekir; “Çünkü tanrının bütün doluluğu bedence Mesih’te bulunuyor.” (Koloseliler 2:9) “Yasa Musa aracılığı ile verildi, ama lütuf ve gerçek Mesih İsa aracılığı ile geldi.” (Yuhanna 1:17) Yasada bir ölçüde gerçeğin mevcut bulunduğu kesindir. Yasanın kapsamındaki gerçek, insanın nasıl olması gerektiği ile ilgilidir. Her şey nasıl Tanrıdan hasıl oluyor ise, yasa mutlak uygulandığı sürece mükemmel idi; içinde yazılı olanlar açısından mükemmel idi; ama içeriği suçlu günahkarların gözüne Tanrının doğasını ve karakterini açıklayacak bir aracıya sahip değil idi. Yasada lütuf yok idi – merhamet yok idi. “Musa’nın yasasını hiçe sayan, acımasızca öldürülür.” (İbraniler 10:28) Kurallarıma ve ilkelerime sarılın, çünkü onları yerine getiren onlar sayesinde yaşayacaktır.” (Levililer 18:5; Romalılar 10:5) Bu yasanın sözlerine uymayana ve onları onaylamayana lanet olsun.” (Yasanın Tekrarı 27:26; Galatyalılar 3:10) Bu, lütuf değildir. Sina dağı, gerçekten de lütuf aranacak bir yer değil idi. Yehova Sina dağında Kendisini korkunç bir görkem, koyu karanlık, şiddet, gök gürlemesi ve şimşekler ile açıkladı. Bu söylenenler lütfun ve merhametin özelliklerini asla göstermezler, ama gerçek ve adalet açısından tam olarak uygundurlar ve yasa da zaten gerçek ve adalet idi ve bundan başka bir şey değil idi.

Tanrı, yasasında bir insanın ne ya da nasıl olması gerektiğini ortaya koyar ve eğer insan öyle değil ise, onun üzerine lanet beyan eder. Ama o zaman insan yasanın ışığında kendisine baktığı zaman, kendisinin tam yasa tarafından mahkum edilen kişi olduğunun farkına varır. O zaman bu yasadan yaşam alması nasıl mümkün olacaktır? Yasa, yaşamı ve doğruluğu, ancak sürekli olarak yerine getirildiği takdirde, vaat eder. Ama daha başlangıçta yasa bize zaten bir ölüm ve kötülük konumunda olduğumuzu kanıtlar. Biz, yasanın sonunda yani yasa yerine getirildikten sonra kazanılacağını söylediği şeyleri başlangıçta arzu ederiz. Bu nedenle, onları kazanmamız nasıl mümkün olur? Yasanın taleplerini yerine getirebilmem için önce yaşama sahip olmam gerekir ve yasanın taleplerini karşılamam için mutlak doğruluğa sahip olmam gerekir. VE eğer ne ona ne de diğerine sahip değil isem, o zaman “lanetliyimdir.” Ancak bilindiği gibi gerçek, her ikisine de sahip olmadığımdır. Ne yapmam gerekir? Sor ya da mesele işte budur. “Yasa öğretmeni olmak isteyen” kişiler bir örnek versinler. Yasanın hem ruhsallığı, hem bükülmezliği ve hem de insanın umutsuz dünyasallığı gibi zorluklar altında bükülmüş olan doğru bir vicdana tatmin edici bir yanıt versinler.

Gerçek, elçinin bize öğrettiği gibidir. “Kutsal Yasa, suç çoğalsın diye araya girdi.” (Romalılar 5:20) Bu ayet, bize çok net olarak yasanın gerçek amacını ya da objesini gösterir. Yasa, günahın ne olduğunu açıklamak için verildi. Yasa bir anlamda, insana ahlak yetersizliğini açıklamak amacı ile gökten aşağı indirilmiş olan mükemmel bir aynaya benzer. Eğer bir aynanın önünde taranmamış bir saç ile durur isem, ayna bana saçımın taranmamış olduğunu gösterir, ama saçımı taramaz. Eğer eğri bir duvarı mükemmel bir şakul sicimi ile ölçmeye kalkacak olur isem, bu şakul sicimi duvarın eğri olduğunu gösterir, ama eğriliği düzeltmez. Eğer karanlık bir gecede dışarıda yanıma bir lamba alır isem, bana önümdeki yolda bulunan bütün engelleri ve bozuklukları gösterecektir, ama onları yolun üzerinden kaldırmayacaktır. Ayrıca, ayna, şakul sicimi ve lamba ayrıca işaret ettikleri çeşitli kötülükleri yaratmazlar; ne yaratırlar ne de onları yok ederler, onları yalnızca açığa çıkartırlar. Aynı şey yasa için de geçerlidir. İnsanın yüreğindeki kötülüğü yasa yaratmaz, aynı şekilde onu yüreğinden uzaklaştırmaz da, ama hatasız bir kesinlikle onu ortaya koyar ve açığa çıkartır. “Öyle ise ne diyelim? Kutsal Yasa günah mı oldu? Kesinlikle hayır! Ama yasa olmasa idi, günahın ne olduğunu bilemezdim. Yasa, ‘göz dikmeyeceksin’ demese idi, başkasının malına göz dikmenin ne olduğunu bilemezdim.” (Romalılar 7:7) Buradaki ifade “tutku duymazdım” değil, “bilemezdim” ifadesidir. “tutku” her zaman orada idi, ama yasa Her Şeye Gücü Yeten’in mumu olarak onun üzerine ışık tutuncaya kadar karanlıkta kalacak idi. Ama yasanın tuttuğu ışık aracılığı ile yüreğin karanlık odaları aydınlanır ve oradaki kötülük açığa çıkartılır. Karanlık odadaki bir adam çevresindeki tozun ve karışıklığın karanlık nedeni ile farkına varamaz, ama güneşin ışınları odanın içinde parladığı zaman, çevresinde bulunan her şeyin hemen farkına varır. Tozu yaratan güneş ışınları mıdır? Kesinlikle hayır. Toz zaten oradadır ve güneş ışınları onu yalnızca yakalarlar ve açığa getirirler. Tüm bu anlatılanlar yasanın etkisine dair basit ama etkili örneklerdir. Yasa insanın karakterini ve koşullarını yargılar. Onun bir günahkar olduğunu kanıtlar ve onu lanet altına tıkayıp hapseder. Onun ne olduğu konusunda hüküm verir ve yasa eğer insana, yasanın olması gerektiği gibi bir kişi olmadığını söylüyor ise, o zaman insanı yargılar.

Bu nedenle, yasa insana yaşam ve doğruluk sağlama konusunda yetersizdir; insanı yalnızca lanetleyebilir ve eğer günahkarın koşulu ve yasanın karakteri tamamen değişmez ise, yasa insanı lanetlemekten başka bir şey yapamaz. Yasa zayıflıklara izin vermez, kusurlu olmasına rağmen içten itaat konusunda hiç bir bilgisi yoktur. Eğer öyle olsa idi, o zaman yasa olduğu gibi, yani, “kutsal, adil ve iyi” olmaz idi. Yasa ne ise o olduğu için günahkar yasa aracılığı ile yaşam elde edemez. Eğer insan yasa aracılığı ile yaşam elde edebilse idi, o zaman mükemmel olmaz idi ya da günahkar, günahkar olmaz idi. Bir günahkarın mükemmel bir yasa ile yaşam elde etmesi imkansızdır, çünkü yasa mükemmel olduğu için insanı yargılamak zorundadır. Yasanın mutlak mükemmelliği insanın mutlak mahvını ve mahkumiyetini ortaya çıkartır ve mühürler. “Bu nedenle, yasanın gereklerini yapmak ile hiç kimse Tanrı katında aklanmayacaktır. Çünkü yasa sayesinde günahın bilincine varılır.” (Romalılar 3:20) Bu ayette yalnızca günahın bilincine varılması için ifadesi yazılıdır. “Kutsal yasadan önce de dünyada günah vardı, ama yasa olmayınca günahın hesabı tutulmaz.” (Romalılar 5:13) Günah mevcut idi ve suç halinde görünmesi için yalnızca yasanın varlığına ihtiyacı var idi. Eğer çocuğuma, “o bıçağa dokunmaman gerekir” der isem, aynen yasanın yaptığını yapmış olurum.” Çocuğuma getirdiğim yasaklama onun yüreğinde kendi isteğini yapma eğilimini ortaya çıkartır.

Elçi Yuhanna, “Günah demek, yasaya karşı gelmek” demektir.” (1.Yuhanna 3:4) Bu bölümdeki “karşı gelmek” sözcüğü, Kutsal Ruh’un gerçek düşüncesini geliştirmez. Karşı koymak için önüme konmuş kesin bir kurala ya da çizgiye sahip olmam gerekir. Karşı koymak, yasaklanmış olan bir çizgiyi geçmek anlamına gelir ve yasada benim için böyle bir çizgi mevcuttur. Yasanın koyduğu yasaklardan herhangi birini alabilirim, örneğin, “öldürmeyeceksin”, “zina etmeyeceksin”, ya da “çalmayacaksın”. Burada, önüme konmuş olan bir kural ya da çizgi vardır; ama ben, içimde bu doğrudan ifade edilmiş olan yasaklara karşı kesin prensiplerin bulunduğunun farkına varırım. Evet, bana söylenen adam öldürmeyeceksin ifadesindeki gerçek, bana doğamda adam öldürme kapasitemin var olduğunu gösterir. Yapma kapasitemin olmadığı bir şeyi yapmamamın söylenmesine gerek yoktur. Ama Tanrının olmam gereken konudaki isteği, benim olmamam gereken konudaki isteğimin var olduğunu gösterir. Bunun açıklaması basittir ve elçinin bu konuda belirttiği mantığı ile uyum içindedir.

Ama yine de pek çok kişi yasa aracılığı ile yaşama sahip olamayacağımızı kabul edecektir. Ancak aynı zamanda yasanın yaşam kuralımız olduğunu da kabul ederler. Bu noktada elçi şu gerçeği beyan eder: “yasanın işlerini yapmaya güvenenlerin hepsi lanet altındadır.” (Galatyalılar 3:10) Eğer yasanın temeli üzerindeler ise, kim oldukları fark etmez, otomatikman lanet altındadırlar. Bir kişi şöyle diyebilir: “Ben yeniden doğdum ve bu yüzden lanete maruz kalmam.” Bu geçerli değildir. Eğer, yeniden doğuş, bir kişiyi yasanın temelinden çekip almıyor ise, onu yasanın lanetinin ötesine de götüremez. Eğer Hıristiyan yeniden doğdu ise, ki, yeniden doğmuştur, o zaman lanetin etkisine maruz kalacaktır. Ama yasanın yeniden doğuş ile ne ilgisi vardır? Mısırdan Çıkış 20. Bölümde bu konu ile ilgili herhangi bir beyanı nerede buluruz? Yasanın bir kişiye sorduğu tek bir soru vardır, kısa, ciddi ve dikkat çeken bir soru, yani, “Sen, olman gerektiği gibi bir kişi misin?” Eğer yanıt olumsuz olur ise, kişi kendisine bildirilen korkunç lanete sinirlenebilir ve kötü tepki verebilir. Ve gerçekten yeniden doğmuş bir kişi olarak ne olması gerektiğini, kendi içinde hem çabuk hem de empatik bir şekilde kabul edecek olan kimse var mıdır? Bu yüzden eğer kişi, yasa altında ise, kaçınılmaz olarak lanet altında olacaktır. Yasanın standardını düşürmesi mümkün değildir ve lütuf ile birleşmesi de imkansızdır. Kişiler, sürekli olarak yasanın standardını düşürmeye çalışırlar; yasanın yüksek standardına ulaşamayacaklarını hissederler ve bu yüzden yasayı aşağıya kendilerine doğru indirmeye gayret ederler. Ama bu çabaları boştur: yasa saflığı, görkemi ve katı bükülmezliği ile ayakta durur ve itaat kusursuz olmadığı sürece onu itaat olarak kabul etmez. Ve yeniden doğmuş ya da yeniden doğmamış olan kim kusursuz olarak itaat edebilir? “Mesih’te mükemmelliğe sahip olduğumuz” söylenir. Evet, doğru; ama bunun doğruluğu yasa aracılığı ile değil, lütuf aracılığı ile mümkündür. Ve bildiğimiz gibi, yasayı ve lütfu birbirine karıştırmamız mümkün değildir. Kutsal Yazılar geniş ve titiz bir şekilde bize yasa aracılığı ile aklanmadığımızı öğretirler, aynı şekilde yasa, yaşam kuralımız da değildir. Yalnızca lanetleyen yasa, asla aklayamaz. Ve yalnızca öldürebilen yasa asla bir yaşam kuralı olamaz. Aynı iflas etmiş bir kişinin borçları aracılığı ile servet yapamayacak olması gibi.

Eğer okuyucum elçilerin İşleri 15. Bölüme dönecek olur ise, diğer uluslardan olan kişilerin bir yaşam kuralı olarak nasıl yasa altına konmak istendiklerini anlayacaktır; bu girişim Kutsal Ruh tarafından durdurulmuştur. “Yahudiye’den gelen bazı kişiler Antakya’daki kardeşlere, ‘Siz Musa’nın töresi uyarınca sünnet olmadıkça, kurtulamazsınız’ diye öğretiyorlar idi.” Bu durum, eski yılanın tıslamasından başka bir şey değil idi; ilk dönem yasacılarına karanlık ve bunaltıcı yalanını duyuruyor idi. Ama biz şimdi bu duruma Kutsal Ruh’un kudretli enerjisinin nasıl müdahale ettiğine bakalım ve on iki elçinin ve tüm kilisenin seslerine kulak verelim. “Uzunca bir tartışmadan sonra Petrus ayağa kalkıp onlara, ‘Kardeşler, öteki uluslar müjdenin bildirisini benim ağzımdan duyup inansınlar diye Tanrının uzun zaman önce beni seçtiğini biliyorsunuz,” – ne ? Konu, Musa’nın yasasının talepleri ve lanetleri miydi? Hayır: Tanrıya şükürler olsun ki, çaresiz günahkarların işittikleri sözler bunlar değil idi. O zaman ne işitmişlerdi? “MÜJDENİN BİLDİRİSİNİ DUYUP İNANSINLAR DİYE.” Bu sözler, Tanrının doğası ve karakteri ile uyumlu idiler. Tanrı, müjdede, asla taleplerden ve yasaklardan söz etmiyor idi. Bu ferisiler Tanrının elçileri değiller idi; Tanrı korusun! Ferisiler iyi haberler ve esenlik duyurmuyorlar idi ve bu yüzden, yalnızca merhametten zevk alan Tanrının gözlerinde ayakları müjde götüren “güzel” ayaklar değildi.

Elçi şöyle devam etti: “Öyle ise, ne bizim ne de atalarımızın taşıyamadığı bir boyunduruğu öğrencilerin boynuna geçirerek şimdi neden Tanrıyı deniyorsunuz?” Bu sözler çok sert ve ciddi bir ifade taşımakta idi. Tanrı, yürekleri esenlik müjdesi aracılığı ile özgür kılınmış olan kişilerin boynuna bir boyunduruk geçirmek istemedi. Aksine onlara Mesih’in müjdesinde sağlam bir şekilde ayakta durmalarını öğütledi ve esaret boyunduruğuna tekrar girmemeleri konusunda uyarıda bulundu. Tanrı, sevgi ile bağrına basmış olduğu kişileri “dokunulmaması gereken dağa” karanlık ve dehşet tarafından korkutulmamaları için göndermeyecek idi. Tanrının lütuf aracılığı ile kabul etmiş olduğu kişileri yasa aracılığı ile yöneteceği düşüncesini nasıl olur da kabul edebiliriz? İmkansız! “Bizler Rab İsa’nın lütfu ile kurtulduğumuza inanıyoruz, onlar da öyle.” Bunları söyleyen Petrus idi. Hem yasayı kabul etmiş olan Yahudiler ve hem de hiç bir zaman yasaya sahip olmamış olan diğer uluslar, şimdi lütuf aracılığı ile kurtuluyorlar idi. Ve yalnızca lütuf aracılığı ile kurtulmuyorlar idi, aynı zamanda lütufta “kalmaları” da gerekiyor idi, (Romalılar 5:2) ve lütufta “büyümeleri gerekiyordu” (2.Petrus 3:18) Bundan farklı olan bir öğretiş vermek, “Tanrıyı denemek” oluyor idi. Bu Ferisiler, Hıristiyan inancının temellerine saldırıda bulunuyorlar idi ve aynı şekilde hareket eden, yani imanlıları yasa altına koymak isteyen herkes aynı saldırıda bulunmaktadır. Rabbin gözünde yasacılıktan daha kötü ya da daha iğrenç bir hata olamaz. Burada kullanılan güçlü dile kulak verin – haklı öfkenin ifadeleri – Kutsal Ruh bu yasa öğretmenlerine hitaben kullandığı sert dil ile şunu diyordu: “Aklınızı çelenler keşke kendilerini hadım etseler!” (Galatyalılar 5:12)

Bu arada size bir soru sorayım: “Sizce, bu soru ile ilgili olarak Kutsal Ruh’un düşünceleri değişmiş midir?” Bir günahkarın boynuna yasa boyunduruğunu takarak Tanrıyı ayartmak işlemi son bulmuş mudur? Yasanın günahkarların kulaklarına işittirilmesi gerektiği Tanrının lütufkar isteği ile şimdi uyum içinde midir? Okuyucularım bu soruların yanıtlarını Elçilerin İşleri 15. Bölüm ve Galatyalılar kitabını okuyarak verebilir. Buradaki bölümlerde yer alan ayetler, “Tanrının diğer ulusların yasanın sözünü işitmelerine” dair hiç bir niyeti olmadığını kanıtlamak için gayet yeterlidirler. Eğer Tanrının niyeti bu olsa idi, Tanrı o zaman kesinlikle, bunu onlara duyurmak için birini “seçip” gönderirdi. Ama hayır; Tanrı “ateşli yasasını” ortaya koyduğu zaman, yalnızca “tek” bir ifade kullanarak konuştu; ama Tanrı, Kuzu’nun kanı aracılığı ile kurtuluşun sevinçli haberlerini duyurduğu zaman, “göğün altındaki her ulusun” dilini kullandı. Öyle bir şekilde konuştu ki, lütfun tatlı öyküsünü “herkes kendi ana dilinde işitebildi.” (Elçilerin İşleri 2:1-11)

Ayrıca, Tanrı, Sina dağından işler ile ilgili antlaşmanın katı taleplerini beyan ettiği zaman, Kendisi “tek” bir halka hitap etti. Tanrının sesi, yalnızca Yahudi ulusunun dar çevreleri içinde işitildi; ama Beytlehem düzlüklerinde Rabbin meleği, “büyük sevincin iyi haberlerini ilan ettiği” zaman, bu duyuruya, “tüm uluslar için geçerli olan” gibi karakteristik sözler ilave etti. Ve tekrar, dirilmiş olan Mesih, kurtuluş habercilerini gönderdiği zaman, onlara verdiği görev şöyle idi: “Dünyanın her yerine gidin. Müjdeyi bütün yaratılışa duyurun.” (Markos 16:15; Luka 2:10) Kaynağını Tanrının bağrından alan güçlü lütuf akımı ve Kuzu’nun kanındaki kanalı, Kutsal Ruh’un karşı konulamaz enerjisi içinde yükselmek için tasarlandı; İsrail’in dar düşünce kalıplarının çok üstünde idi ve günah ile lekelenmiş bir dünyanın uzunluğu ve genişliği arasında yuvarlanmakta idi. Esenlik mesajını, müjde sözünü, çarmıhta akan kan aracılığı ile kurtuluş haberini “her yaratılışın” “kendi dilinde” duyması gerekiyor idi.

Son olarak, Sina dağının hiç bir şekilde Tanrının bağrındaki derin sırların yeri olmadığını zavallı yasacı yüreklerimize kanıtlamak için eksik bir şey kalmasın diye Kutsal Ruh bir peygamber ve bir elçinin ağzından şu sözleri aktarır: “Yazılmış olduğu gibi, iyi haber müjdeleyenlerin ayakları ne güzeldir!” (Yeşaya 3:7; Romalılar 10:5) ama yasa öğretmeni olmak isteyen kişiler için aynı Kutsal Ruh, şöyle der: “Sizin aklınızı çelenler keşke kendilerini hadım etseler!”

O zaman bu durumda kesin olarak aşikar olan şudur: yasa, ne günahkarın yaşam temelidir, ne de imanlının yaşam kuralıdır. Mesih, hem biri, hem de diğeridir. Mesih yaşamımızdır ve yaşamımızın kuralıdır. Yasa yalnızca lanetleyebilir ve öldürebilir. Mesih yaşamımız ve doğruluğumuzdur. O, bir ağaç üzerine asılarak bizim için lanetlendi. O, günahkarın bulunduğu yere, aşağıya indi – ölüm ve yargı yerine – ve ölümü aracılığı ile bize karşı olan ve karşı olabilecek her şeyi yok etti; dirilerek O’nun adına inanan herkes için yaşam kaynağı ve doğruluk temeli haline geldi. Böylece bizler, O’nda yaşama ve doğruluğa sahip olarak yürümeye çağrıldık; yalnızca yasanın yön verdiği şekilde değil, “O’nun yürüdüğü şekilde yürümeye” çağrıldık. Adam öldürmenin, zina etmenin ya da hırsızlık yapmanın Hıristiyan ahlakına doğrudan ve mutlak bir şekilde aykırı olduğunu belirtmemiz gereksizdir. Ama bir Hıristiyan yolunu bu buyruklara ya da on buyruğa göre biçimlendirdiği takdirde Efeslilere mektupta yer alan ender ve değerli ürünlere boyun eğecek midir? On buyruk, bir hırsızın çalmasına engel olabilir mi ve bir işe girip çalışarak çaldığını geri vermesini sağlayabilir mi? On buyruk, bir hırsızı çalışkan ve özgür bir adam haline dönüştürebilir mi? Kesinlikle hayır. Yasa, “çalmayacaksın” der, ama “git, ihtiyacı olanın ihtiyacını karşıla” demez. “Git, düşmanını besle, giydir ve bereketle” – “git, hayırseverlik duygularını sevindir ve seni her zaman ve yalnızca yaralayanın yüreği için yararlı işler yap” demez. Asla, hiç bir şekilde böyle demez. Ve yine de eğer ben bir kural olarak yasa altında olsa idim, yasa beni yalnızca lanetler ve öldürürdü. Yeni Antlaşma’daki standart böylesine yüksek iken, yasa için durum neden böyledir? Çünkü ben zayıfım ve yasa bana güç vermez ve merhamet göstermez. Yasa, gücü olmayan kişiden güç “talep eder” ve eğer kişi bu gücü gösteremiyor ise, kişiyi “lanetler.” Müjde, hiç gücü olmayana güç “verir” ve bu gücün gösterilişinde onu “bereketler.” Yasa, yaşamı, itaatin “sonu” olarak sunar. Müjde ise, yaşamı itaatin tek uygun “temeli” olarak sağlar.

Ama bu gibi konular ile okuyucuyu bezdirebilirim; size şöyle bir soru sorayım, eğer yasa gerçekten imanı yaşamının kuralı olsa idi, onu Yeni Antlaşma’dan sunulandan başka nerede bulacak idik? Esin almış olan elçinin şu sözleri kağıda döktüğü zaman, onun kural olduğuna dair hiç bir düşünceye sahip olmadığı aşikardır: “Sünnetli olup olmamanın önemi yoktur, önemli olan yeni yaratılıştır. Bu kurala uyan herkese ve Tanrının İsrail’ine esenlik ve merhamet olsun.” (Galatyalılar 6:15,16) Hangi kurala? Yasaya? Hayır, önemli olan “yeni yaratılıştır.” Böyle bir ifadeyi Mısırdan Çıkış 20.bölümün neresinde bulacağız? “Yeni yaratık” hakkında tek bir söz bile edilmez. Aksine, insana doğal yaratık ya da eski yaratık konumunda hitap edilir ve insan, gerçekten ne yapıp yapamayacağı konusunda denenmeye koyulur. Şimdi eğer yasa, imanlıların yürümesi gereken kural olsa idi, o zaman elçi neden tamamen farklı bir kural uyarınca yürüyen bu kişilere neden bereket ilan eder? Neden “on buyruk uyarınca yürüyen kişilere esenlik ve merhamet olsun” demez? Bu tek bir bölümden aşikar olan şudur: Tanrının kilisesi yürüyeceği daha yüce bir kurala mı sahiptir? Sorgusuz sualsiz öyledir. On buyruk, tüm gerçek imanlılarında kabul ettiği gibi, bir vahiy olsa bile, sınırsız lütuf aracılığı ile Mesih’te yeni yaşam almış olarak yeni yaratık olmuş birinin asla yaşam kuralı olamaz.

Ama bazı kişiler şu soruyu sorabilirler: “Yasa mükemmel değil mi? Ve eğer yasa mükemmel ise, o zaman daha fazlasına neden sahip olasınız?” Yasa, tanrısal açıdan mükemmeldir. Evet, eğer yasanın önünde mükemmel olmayan bu kişiler yasanın önünde durmaya kalkarlar ise, yasanın bu mükemmelliği onların lanetlenmesine ve öldürülmesine neden olur. “Yasa tanrısaldır, ama ben dünyasalım.” Yasanın sınırsız mükemmelliği ve ruhsallığına ilişkin yeterli bir düşünce biçimlendirmek tamamen imkansızdır. Ama sonra bu mükemmel yasa düşmüş insan ile temas kurduğu zaman bu ruhsal yasa dünyasal zihin ile temas halinde olduğu zaman, yalnızca “gazap ve düşmanlık” işler. (Romalılar 4:15; Romalılar 8:7) Neden? Bunun nedeni yasanın mükemmel olmayışı mıdır? Hayır, çünkü yasa mükemmeldir, ama insan bir günahkardır. Eğer insan mükemmel olsa idi, o zaman yasanın tüm mükemmel isteklerini yerine getirebilir idi ve hatta gerçek imanlılar içlerinde hala kötü bir doğa taşıyor olsalar bile, elçi bize şunu öğretir: “Öyle ki, yasanın gereği benliğe göre değil, Ruh’a göre yaşayan bizlerde yerine gelsin.” (Romalılar 8:4) “Çünkü başkalarını seven, Kutsal yasayı yerine getirmiş olur. Seven kişi komşusuna kötülük etmez. Bu nedenle sevmek, Kutsal yasayı yerine getirmektir.” (Romalılar 8:13-10) Eğer ben bir insanı sever isem, onun malını çalmam – hayır, onu sever isem, onun için elimden gelen her iyi şeyi yapmaya gayret ederim. Bir ruhsal zihin tarafından tüm bunlar açıkça ve kolayca anlaşılabilir, ama yasa konusunun yerine getirilmesi açısından yarar sağlamaz. Bir günahkarın yaşamının temeli ya da bir imanlının yaşamının kuralı yasa değildir.

Yasaya iki büyük ayrımı içinde baktığımız zaman, bize ilk söylediği Rabbimiz olan Tanrımızı tüm yüreğimiz ile ve tüm canımız ile ve tüm aklımız ile sevmemizdir. Ve komşumuzu kendimiz gibi sevmemizdir. Yasanın özeti budur. Ne bir virgül ne de bir nokta eksik olmadan yasanın talep ettiği budur. Ama Adem’in düşmüş soyunun hangi üyesi tarafından bu talebe karşılık verildiğini nerede görüyoruz? Tanrıyı bu şekilde sevdiğini söyleyebilecek bir insan var mıdır, eğer var ise nerededir? “Doğal insan zihni (Adem’den miras aldığımız zihin), Tanrıya karşı düşmandır. İnsan tanrıdan ve O’nun yollarından nefret eder. Tanrı, İsa Mesih’in Kişiliğinde geldi ve Kendisini insana gösterdi, ama Yüceliğinin üstün parlaklığı içinde değil, mükemmel lütfun ve merhametin tüm iyiliği ve tatlılığı içinde geldi. Sonuç ne oldu? İnsan Tanrıdan nefret etti. “Şimdi ise, yaptıklarımı gördükleri halde, hem benden hem de Babamdan nefret ettiler.” (Yuhanna15:24) Ama söylenen, “İnsanın, Tanrıyı sevmesi gerektiğidir.” eğer sevmez ise, hiç kuşkusuz ölümü ve yıkımı hak eder. Ama yasa bir insan yüreğinde böyle bir sevgi yaratabilir mi? Yasanın amacı bu mu idi? Kesinlikle hayır; “çünkü yasa gazaba neden olur.” Yasa, insanın Tanrıya karşı bir düşman konumunda olduğunu ortaya koyar. Ve bu konum hiç bir zaman değişmez. Çünkü yasa bunun için tasarlanmadı. Yasa, insana Tanrıyı tüm yüreği ile sevmesini söyler ve eğer insan bunu yapmaz ise insanı lanetler. İnsan doğasını geliştirecek ya da değiştirecek olan yasa değil idi; yasa aynı zamanda insana adil taleplerini yerine getirebilmesi için herhangi bir güç de sağlamaz. Yasa, “Bunu yap ve yaptığın takdirde yaşayacaksın” demiştir. İnsana Tanrıyı sevmesini buyurmuştur. Ve hatta suçlu ve mahvolmuş insanın Tanrı için ne ifade ettiğini de açıklamaz. Ama insana yalnızca Tanrının önünde nasıl olması gerektiğini bildirir. Bu kederli ve neşesiz bir iştir. İnsanda Tanrıya karşı, insanın buz gibi soğuk yüreğini eriten ve canını içten bir sevgi ve tapınma ile yükselten gerçek tövbe üreten tanrısal karakterin güçlü çekiciliklerinin açıklanması değil idi. Hayır: bu buyruk Tanrıyı sevmek konusunda esnekliği olmayan bir buyruk idi ve sevgi üretmenin aksine, “gazap oluşturuyordu.” Nedeni ise, Tanrının sevilmemesi gerektiği değil, insanın bir günahkar olması idi.

Başka bir noktaya değinelim, “Komşunu kendin gibi seveceksin.” “Doğal insan” bu buyruğu yerine getirebilir mi? Komşusunu kendisi gibi sevebilir mi? Bu dünyanın ticaret odalarında, borsalarında, bankalarında, çarşı pazarlarında ve fuarlarında geçerli olan ilke midir? Ne yazık ki, hayır! İnsan, komşusunu kendisini sevdiği gibi sevmez. Sevmesi gerektiğine kuşku yoktur. Eğer insan doğru olsa idi, sevebilir idi; ama insan tamamıyla yanlıştır – bütünüyle yanlıştır – ve Söz’den ve Tanrının ruhundan “yeniden doğmadığı” sürece, “Tanrının Krallığını göremez ve Tanrının Krallığına giremez.” Yasa, bu yeniden doğuşu üretemez. Yasa, “eski yaratığı öldürür”, ama “yeni yaratığı” yaratamaz. Rab İsa Mesih’in beden aldığı gerçeğini hepimiz çok iyi biliriz. O, görkemli Kişiliği içinde hem Tanrı hem de bizim komşumuz olarak yer aldı; Hıristiyan inancının temel gerçeği ile uyumlu olarak O, “bedende görünen Tanrı” idi. İnsanlar O’na nasıl davrandılar? O’nu tüm yürekleri ya da tüm varlıkları ile ya da kendileri gibi sevdiler mi? Tam aksini yaptılar. O’nu iki haydut arasında çarmıha gerdiler; daha önce de bir katili ve soyguncuyu yalnızca iyilik yapmış olan bu kutsanmış Kişi’ye tercih etmişlerdi. Bu kutsanmış Kişi sonsuzlukta yaşadığı ışık ve sevgi konumunu bırakıp dünyaya geldi; yüreğinde insanın ihtiyacını karşılamak için mevcut olabilecek tek saf sevgiye sahip idi. O’nun eli her zaman günahkarların gözyaşlarını silmeye ve üzüntülerini gidermeye hazır durumda idi. Bu nedenle, Mesih’in çarmıhı önünde duruyoruz ve gözlerimizi O’na dikiyoruz. Ve işte böylece insanın doğasının ya da kapasitesinin sınırları içinde yasayı yerine getirmesinin mümkün olmadığı gerçeğinin yanıtlanamaz sergilenişini görüyoruz.¹

İncelediğimiz bu pek çok şeyden sonra Tanrı ve günahkar arasındaki ilişkiyi bu unutulmaz bölümün sonunda yeniden gözden geçirmek insanın ruhsal zihni için garip bir ilginçlik teşkil eder. “Ve Rab Musa’ya şöyle dedi: ‘ İsrailoğullarına şunu söyleyeceksin: ‘göklerden sizinle konuştuğumu gördünüz. Benim yanım sıra başka ilahlar yapmayacaksınız, altın ya da gümüş ilahlar dökmeyeceksiniz. Benim için toprak bir sunak yapacaksınız. Yakmalık ve esenlik sunularınızı, davarlarınızı ve sığırlarınızı onun üzerinde sunacaksınız. Adımı anımsattığım HER YERE GELİP SİZİ KUTSAYACAĞIM. Eğer bana taş sunak yapar iseniz, yontma taş kullanmayın. Çünkü kullanacağınız alet sunağın kutsallığını bozar. Sunağımın üzerine basamak ile çıkmayacaksınız. Çünkü çıplak yeriniz görünebilir.” (Mısırdan Çıkış 20: 22-26)

Burada insanı “bir iş yapan” kişi konumunda değil, “tapınan bir kişi” konumunda görüyoruz. Ve bu ifadeler, Mısırdan Çıkış kitabının 20. Bölümünün sonunda yer alır. Bu ifadelerden öğrendiklerimiz oldukça aşikardır: Tanrının, günahkarın nefes almasını istediği yer, Sina dağının bulunduğu atmosfer değildir; yani, Sina dağı, Tanrı ve insan arasındaki bir buluşma yeri olarak uygun bir yer değildir. “Adımı anımsattığım her yere gelip sizi kutsayacağım.” Üzerine ateşin inmiş olduğu dağın dehşetleri yerine, Tanrının adını yazmış olduğu noktadaki yer, yani, Kendisine tapınmak için gelen halkını “kutsamak” üzere “geldiği” yer, birbirlerinden ne kadar farklıdır!

Ama konuya daha ayrıntılı bakacak olur isek, Tanrı günahkar ile yontma taştan bir sunak ya da taştan bir sunak önünde değil topraktan bir sunak önünde buluşacaktır. Böyle bir tapınma yeri, insanın bir iş yapmasını ya da insani bir çabada bulunmasını gerektirmez. İlki, “insanın çıplaklığını” ancak kirletebilir, ikincisi ise bu “çıplaklığı” yalnızca gösterebilir idi. Tanrı, günahkar ile şimdi buluşma yerlerinin en harika olanında görüşür; Oğlu İsa Mesih’in Kişiliğinde ve tamamladığı işte; yasanın, adaletin ve vicdanın yasanın tüm taleplerine en mükemmel karşılığı verdiği yerde. Her çağdaki ya da her dönemdeki insan, şu ya da bu şekilde sunağın üzerine basamak ile çıkmıştır ya da sunağa kendi adımları ile yaklaşmıştır. Ancak bu tür girişimlerin hepsi “kirlenmiştir” ve “çıplaktır.” Her birimiz bir yaprak gibi solmaktayız ve tüm doğruluğumuz kirli bez paçavralardan farksızdır. Tanrıya “kirli bez parçalarından” oluşan bir giysi ile yaklaşma küstahlığını kim gösterebilir? Ya da her kim “açıklanmış bir çıplaklık” içinde tapınmaya durmaya cesaret edebilir? Kirlilik ve çıplaklık içeren bir şekilde Tanrıya yaklaşmayı düşünmekten daha küstah bir düşünce olabilir mi? Ama işte insan çabasının yer aldığı her durumda insanın Tanrıya yaklaşma şeklini açmaya çalıştığı yol böyle bir yol olmaktadır. Böyle bir insan çabası gerekmediği halde, kirlilik ve çıplaklık bu çabanın üzerine basılmış olan mühürlerdir. Tanrı dünyaya indiği zaman, günahkara öylesine yakın gelmiştir ki, onun mahvoluşunun en derinliklerine kadar dahi inmiştir, öyle ki, yasacılık aracının yukarı kaldırılmasına ya da insan doğruluğunun adımlarına yükselmeye gerek yoktur.

Kutsal Ruh’un bu çok dikkat çekici esin bölümünü sona erdirdiği ilkeler işte bunlardır. Dilerim ki, hiç silinemez bir şekilde yüreklerimize yazılsınlar, öyle ki bizler YASA ve LÜTUF arasındaki elzem farkı daha net ve daha ayrıntılı olarak kavrayabilelim.