İnsanın Tanrının Önündeki Konumu

Bölüm 2

Endişeli canların öğrenmeleri gereken ilk şey, Tanrının önündeki yerleri ve konumlarıdır; örneğin, Tanrının Kendisi tarafından hangi ışıkta görüldüklerini anlamaları gerekir. Çünkü kendi durumları konusunda aldatılmış ve bilgisiz olarak devam ettikleri sürece, Tanrının lütfu tarafından kurtarılma konusundaki isteksizlikleri o kadar uzun sürecektir. Bu yüzden, O’nun kendileri hakkındaki tanıklığını anlayana ve bu tanıklığı kabul edene kadar O’nun, Oğlu ile ilgili tanıklığını kabul etmeyeceklerdir. Çünkü müjde “günahkarlar” içindir ve bu yüzden yalnızca günahkarlara duyurulabilir. Can endişesi taşıyan tüm kişileri bu nokta üzerinde gayret ile uyarırım; çünkü pek çok kişi aylarca ve hatta yıllarca kuşku ve sıkıntı içinde kalırlar, çünkü gerçek durumlarının farkına varmak için Tanrının sözüne bakmak yerine, kendi yüreklerine bakarlar ve bu yüzden Tanrının kendilerine bildirdiği yerlerini hiç bir zaman anlamazlar. Yürek her şeyden ziyade aldatıcıdır” (Yeremya 17:9); ama Tanrının sözü gerçektir (Yuhanna 17:17); ve bu yüzden başvurmamız gereken tek yer Tanrının sözüdür.

O zaman Tanrının sizinle ve tüm diğer insanlar ile ilgili tanıklığı nedir? En kötüyü duymak için hazır olun. “Günah bir insan aracılığı ile, ölüm de günah aracılığı ile dünyaya girdi, çünkü hepsi, yani tüm insanlar günah işledi. (Romalılar 5:12) “Doğru kimse yok, tek kişi bile yok. Anlayan kimse yok, Tanrıyı arayan yok. Hepsi saptı, tümü yararsız oldu. İyilik eden yok, tek kişi bile!” (Romalılar 3:10-19) bir kez daha tekrarlayalım: “Hiç ayrım yoktur. Çünkü herkes günah işledi ve Tanrının yüceliğinden yoksun kaldı” (22,23). “Kutsal Yazı tüm dünyayı günahın tutsağı ilan ediyor.” (Galatyalılar 3:22) İşte Kutsal Yazıların tanıklığı budur; ayetlere göre tüm insanlar Tanrının önünde günahkardırlar. Bu tanıklığın kendiniz için de doğru olduğunu kabul ediyor musunuz?

Size bu gerçeği genel bir şekilde kabul edip etmediğinizi sormuyorum; çünkü bunu pek çok kişi yapar, ya kendilerine bir bahane bulmak ya da kendi çıkarlarına bir sonuç elde etmek amacı ile kendilerini başka kişiler ile kıyaslarlar. Ancak buradaki önemli nokta şudur: Tanrı, Kendi önünde tüm insanları aynı yere koyar. Tüm insanların günahkar olduklarını ilan eder; Tanrının gözünde günahkarlığın ya da suçun dereceleri yoktur; konumları, karakterleri ve ünleri ne olur ise olsun, aralarında hiç bir fark yoktur, hepsi günahkardırlar; hiç bir özürleri olmayan günahkarlar. Kendilerinde hiç bir umut temeli mevcut değildir. Hepsi de aynı yargının altındadırlar. Herkes ölüme mahkumdur, çünkü herkes günah işlemiştir ve günahın ücreti ölümdür (Romalılar 6:23) Size tekrar aynı soruyu soruyorum: Tanrının bu tanıklığının sizin için de doğru olduğunu kabul ediyor musunuz? Yargılanmanız gerektiği konusunda Tanrıya boyun eğiyor musunuz? Tanrının günaha karşı uyguladığı adil yargının altında bulunan bir günahkar olduğunuzu kabul ediyor musunuz?

Eğer kabul etmiyor iseniz, o zaman sizden ricam durmanız ve durumunuzun umutsuzluğunu gözden geçirmenizdir; çünkü Rab İsa’nın Kendisi şöyle der: “Ben doğruları değil, günahkarları tövbeye çağırmak için geldim.” (Matta 9:13) Bu nedenle, günahkarların dışında hiç kimse için Mesih de Kurtarıcı da yoktur. Ve bundan dolayı kayıp günahkar konumunu almayı reddettiğiniz ya da bu konuda tereddüt ettiğiniz sürece, Tanrının lütfunun ve müjdenin merhametinin dışında kalırsınız. Ama Kutsal Yazıların sizinle ilgili tanıklığını kabul ettiğiniz takdirde, o zaman gerçekten “günahlarımızı ağaç üstünde Kendi bedeninde taşımış olan” (1.Petrus 2:24) Biri’nden söz edebiliriz; “Bizim isyanlarımız yüzünden O’nun bedeni deşildi, bizim suçlarımız yüzünden O eziyet çekti” (Yeşaya 53:5); “Tanrı O’nu kanı ile günahları bağışlatan ve iman ile benimsenen kurban olarak sundu” (Romalılar 3:25); “O, günahkarların yerine geçti, onların yargısını üstlendi, öyle ki, O’na iman eden yargılanmasın ama sonsuz yaşama kavuşsun” (2.Korintliler 5:21; Yuhanna 3:26).

Ama gerçeğin tamamı henüz söylenmedi. Kutsal Yazılar yalnızca günahkarlar değil, ama aynı zamanda kurtulmamış olan herkesin “içinde yaşadıkları suçlar ve günahlardan ötürü ölü olduklarını” söyler (Efesliler 2:1). Rab İsa iman eden kişinin “ölümden yaşama geçmiş olduğunu” söyler. (Yuhanna 5:24) Bu sözleri ile imanlının bir önceki durumunun ölüm yani ruhsal ölüm olduğunu net bir şekilde gösterir. Günahkar bu nedenle hem günahın yargısı altındadır ve hem de içinde yaşadığı günahlarından ötürü ölüdür. Bu ifade elbette ki imanlının yaşamı olmadığı anlamına gelmez; çünkü imanlının fiziksel bir yaşama sahip olduğu aşikardır. Ama burada kast edilen günahkarın, günah aracılığı ile Tanrıdan, Yaşam Kaynağından (çünkü Tanrı yaşamın Kaynağıdır) ayrı düşmüş olmasıdır ve O’nunla ilişkisinin kesik olduğunu belirtir. Ve bunun sonucunda günahkar ruhsal bir ölüm konumundadır; Tanrı önünde yaşama ve yaşam gücüne sahip değildir. İsrail’den bu yana Tanrının insanlar ile olan tüm ilişkisi, O’nun sözünün gerçek olduğunu kanıtlar; ve bu yüzden aynı soruyu tekrar sormam gerekiyor, kendinizle ilgili bu ileri tanıklığı kabul ediyor musunuz?

Sevgili okuyucu, bu hükmü kabul edene kadar durumunuzun umutsuzluğunu hiçbir zaman bilmeyeceksiniz. İnsanlar şöyle der: “Yaşam olduğu sürece umut vardır.”Bu tür sözler hasta bir akrabasının yatağının yanında onu bekleyen pek çok yüreğe ne kadar sık destek olmuştur. Umutsuzluğa rağmen umut ederek, sonun yakın olduğuna inanmayı reddettiler ve son solukları ile birlikte son nabız atışlarına kadar ölümün içinde durduklarına inanacaklardı. Aynı şey genellikle günahkarlar için de geçerlidir; evet, uyandırılmış ve endişeli canlar için de aynı şey geçerlidir. Günahkarlar olduklarından ve yargı altında bulunan günahkarlar olduklarından hiç kuşku duymazlar.; ama durumlarının umutsuz olduğuna inanamazlar. İçlerinde yaşam gücü olmadığına, iyileşecek güce sahip olmadıklarına ve gelişemeyeceklerine inanamazlar ve bu yüzden tamamen çaresiz oldukları bir konumu kabul etmezler. “Günahlarının içinde ölü oldukların” ve kaybolduklarını kabul etmezler. Ah! Bu yüzden de etkili bir şekilde kendilerini berekete kapalı tutarlar ve geri dönerler, çünkü Tanrı yerine kendi yüreklerine güvenir (ve kendi yüreğine güvenen akılsızdır – Süleyman’ın Özdeyişleri 28:26) ve çelişki içinde kalarak amaçsız bir şekilde dolanıp dururlar. Ama gözlerimizi Kutsal Yazıların dışındaki her şeye tamamen kapatmamız gerekir. Çünkü doğru olan, bizim gördüğümüz, düşündüğümüz ya da inandığımız değildir. Tanrının gözündeki konumuma karar veren, Tanrının sözleridir. Tek Yargıç Tanrıdır ve bu yüzden eğer Tanrı bir günahkarın günahlarının içinde ölü olduğunu söylüyor ise, günahkarın, her insan bir yalancı olsa bile, Tanrının doğruyu söylediği bilinmelidir (Romalılar 3:4).

O zaman yaşama sahip olmayanın umuda da sahip olmadığına inanıyor musunuz? Eğer inanmıyorsanız, o zaman Tanrının hükmünü bir an önce kabul edin; çünkü Tanrı sözünün hakkınızda söylediği gerçeğe sahip çıkarak, günahın adil yargısı altında bulunduğunuzu kabul eder etmez, hemen o anda bereket konumuna geçiş yaparsınız; kendinizi Tanrının sınırsız lütfunun konumunda bulursunuz. Bu konum, günahkarın Kurtarıcısına sahip çıktığı yerdir. Bu nedenle, Tanrının önünde bir an önce eğilin ve O’nun sevgisinin söz ile anlatılamaz armağanını kabul edin – O’nun Kendi Oğlu, sizin Kurtarıcınız, sizin için Kefaret Eden Rabbinizdir.

Yeniden Doğmanız Gerekir

Bölüm 4

Nikodim öğretiş almak için rabbimizin yanına gittiği zaman, kendisi Rab tarafından şu anlamlı sözler ile karşılandı: “Sana doğrusunu söyleyeyim, bir kimse yeniden doğmadıkça Tanrının Egemenliğini göremez” (Yuhanna 3:3). Bu nedenle her endişeli canın bu araştıran tanrısal söz üzerinde düşünmesi gerekir. Çünkü endişeli canın, gayretli istekler ve imanın ağız ile ikrar edilmesi gibi davranışlar ile, “yeniden doğum” adlı bu büyük değişimin gerçekleşip gerçekleşmediğini hemen öğreniriz. Eğer yeniden doğum olmadı ise, canda yaşam yoktur ve bunun sonucu da canın kurtulmamış olmasıdır.

O zaman Rab, söylediği bu sözler ile kime hitap etti? Yahudilerin bir din önderi olan Nikodim’e yanıt verdiğimiz zaman, gerçeğin yalnızca yarısını öğreniriz; çünkü aslında bu bize onun adının ve resmi ünvanının ötesinde hiç bir şey söylemez. Ve bu tür şeylerin Tanrının gözünde hiç bir itibarı yoktur ve arayış içinde olan can için de bir anlam taşımazlar. Sorumuzun gerçek yanıtını üçüncü bölümün ikinci bölüm ile olan bağlantısında bulacağız. Bu ifadeleri okuyalım: Fısıh Bayramında İsa’nın Yeruşalim’de bulunduğu sırada gerçekleştirdiği belirtileri gören bir çokları O’nun adına iman ettiler. Ama İsa tüm insanların yüreğini bildiği için onlara güvenmiyordu. İnsan hakkında O’na kimsenin bir şey söylemesine gerek yoktu. Çünkü kendisi insanın içinden geçenleri biliyordu.” Ama “bu şekilde okunması gerekir” Yahudilerin Nikodim adlı bir önderi vardı.. (Yuhanna 2:23-25); Yuhanna 3:1 v.b.) Böylece anlıyoruz ki, İsa’nın yaptığı mucizeleri gören ve bu nedenle O’na inanan bir kaç Yahudi vardı. Ve Nikodim bu birkaç kişiden biri idi. Ama İsa onlara güvenmiyordu, çünkü O, insanın yüreğinde ne olduğunu biliyordu; çünkü aslında onların imanları yalnızca doğal bir imandan ibaretti; İsa’nın söylediklerindeki gerçeğe değil, gerçekleştirdiği mucizelere ikna olmuşlardı. Bu davranışları yüreklerinde Tanrının önünde eğildiklerinin kanıtı değildi. Bu yüzden Nikodim o gece İsa’nın yanına geldiği zaman, hiç kuşkusuz peşinde olduğu şey daha fazlası idi. Nikodim İsa’ya şu inancını ifade etti: “Rabbi, senin Tanrıdan gelen bir öğretmen olduğunu biliyoruz. Çünkü Tanrı kendisi ile olmadıkça hiç kimse senin yaptığın bu mucizeleri yapamaz.” İsa ona, bir kez daha, yeniden doğmanın gerekli olduğunu ifade ederek yanıt verdi. İsa bu sözleri ile şunu demek istiyordu: “Benim Tanrıdan gelen bir öğretmen olduğumu biliyorsun ve yine de hala kaybolmuş birisin. Tanrının Egemenliğine girebilmen için önce yeniden doğman gerekir.”

Böylece almamız gereken bir tedbir ile birlikte çok da ciddi bir uyarı alırız. Uyarı şudur: “Birinin Mesih’e olan imanını ağzı ile ikrar etmesi ile tatmin olmak konusunda dikkatli olun.” Tedbir ise şudur: “Eğer yeniden doğmazsanız her şeyin boş olduğunu hiç bir zaman unutmayın. Davranışlarınız çok gayretli, çok dindar ve çok örnek davranışlar olabilir; kutsal yaşam konusunda üne sahip olabilirsiniz ya da çok yararlı işler yapabilirsiniz, ama yine de kaybolmuş bir cansınızdır; çünkü eğer yeniden doğmadığınız takdirde Tanrının egemenliğine girmeniz mümkün değildir.”

O zaman bir insanın neden yeniden doğması gerekir?Bu soruya verilecek yanıt bizi konumuzun çok önemli bir bölümüne getirir. Daha önce tüm insanların günahkar olduklarını belirtmiş idik. Ancak tüm insanlar yalnızca günahkar olmak ile kalmazlar, aynı zamanda kötü, bozulmuş ve çürümüş bir doğaya sahiptirler ve tedavisi imkansız bu bozuk doğa günahın tüm kötü meyvelerini üreten ağaçtır. Günahlı davranışlar bu doğanın karakterini ortaya koyarlar ve bu doğa Tanrının huzurunda durmak için kesinlikle ve mutlak şekilde uygunsuzdur. Rabbimizin bu bölümdeki sözlerinin anlamı budur. “Bedenden doğan bedendir.” (ayet 6) Bu yüzden hepimiz doğal insanlar, Adem’in çocukları olarak bedeniz ve bu bedende konut kurmuş olan iyi hiç bir şey yoktur. (Romalılar 7:18)

“İstisnasız herkesin tamamen çürümüş, umutsuzca kötü olduğunu anlamamız gerekiyor mu?”

“Evet, Tanrının insan doğası hakkında verdiği hüküm budur. ‘Bedenden doğan, bedendir.”

“Ama örneğin, tarihte kaydedilmiş olan, tüm soylu işler ya da günlük yaşamda karşılaşmış olduğumuz her tür cömert ve hayırsever eylemlerin hepsi bu çürümüş doğaya sahip kişiler tarafından yapılmamış mıdır? Bir farklılığın bulunmasının gerektiği kesindir – doğal konumumuzdaki aşamalar; çünkü bu tür eylemleri açık ve çok çirkin günahlar ile sınıflandırmak nasıl mümkün olur?”

İnsanların eylemlerinin dış özelliklerinin ne olduğu önemli değildir, alkışlanması gereken eylemler olabilecekleri gibi, aynı zamanda diğer kişilerin yargılarına maruz kalacak eylemler de olabilirler; çünkü bu tür eylemler yeniden doğmamış kişiler tarafından yapıldıkları sürece, Tanrının gözünde kötü işlerden başka bir şey değildirler. “İyi ağaç kötü meyve, kötü ağaç da iyi meyve vermez. Her ağaç meyvesinden tanınır. Dikenli bitkilerden incir toplanmaz, çalılardan üzüm devşirilmez” (Luka 6:43,44). Tanrı sözü, bu konu hakkında çok nettir. “Benliğe dayanan düşünce (bedenin düşüncesi) Tanrıya düşmandır; Tanrının yasasına boyun eğmez, eğemez de. Bu nedenle, benliğin denetiminde olanlar Tanrıyı hoşnut edemezler. (Romalılar 8:7,8) Bundan dolayı Luther’in söylediği gibi, konu, bir eylem konusu değil, bir var olma konusudur; bir eylem özelliği konusu değil, bir doğa konusudur ve bu doğa Tanrı tarafından benlik olarak adlandırılır ve benlik Tanrının gözünde sadece kötüdür ve bunun sonucu olarak “Et ve kan Tanrının egemenliğini miras alamaz; aynı şekilde çürüyen de çürümezliği miras alamaz.” (1.Korintliler 15:50)

Bu nedenle, burada yeniden doğmanın gerekliliğini görüyoruz: “Bedenden doğan bedendir, Ruh’tan doğan ruhtur. Sana, ‘Yeniden doğmalısınız’ dediğime şaşma” (Yuhanna 3:6,7).  Bu gereklilik uygulama konusunda evrenseldir; bu dünyaya doğmuş olan herkesi kapsar; kaybolmuş oğuldan sadık ve itaatkar oğula kadar. Hücresindeki bir mahkumdan aktif ve gayretli bir hayır işleyen kişiye kadar. Çünkü beden bedendir ve Tanrının Egemenliğine giremez. Bu yüzden yeni bir doğa ve yeni bir yaşamın var olması gerekir. Çünkü bunlar olmadığı takdirde, bir insan ne kadar ahlaklı olur ise olsun, sonsuza kadar Tanrının Krallığının dışında kalacaktır.

O zaman bir insanın nasıl yeniden doğması gerekir? Nikodim’in sorusunun özünde yatan soru budur. “Yaşlanmış bir adam nasıl doğabilir? Annesinin rahmine ikinci bir kez girip yeniden doğabilir mi?” (Yuhanna 3:4) Bu soru hiç kuşkusuz sözlerin birebir anlamı ile yorumlanmıştır. Bir insanın yeniden doğması nasıl mümkün olabilir? Ama Rabbimiz Nikodim’e yanıt verirken, bu yoruma aldırmaz bile ve bir insanın yeniden doğuş şekline işaret eder. “Sana doğrusunu söyleyeyim, bir kimse sudan ve Ruh’tan doğmadıkça Tanrının egemenliğine giremez.” (ayet 5)

1. Su. Bu sembolün anlamı hakkındaki pek çok kişisel düşüncenin özel girişimleri yüzünden bir çok zorluk ile karşılaşılmıştır. Farklı fikirlere sahip olan ayine göre ibadet etme taraftarları bu bölümü kullanarak vaftiz ile yeniden doğma ile ilgili yanlış öğretişlerini desteklemek için ısrarlı bir şekilde bu ayeti kullandılar. Ama kendimizi Kutsal Yazıların tanımlamaları ile sınırlar isek, bu zorluğun yok olduğunu görürüz. Şimdi artık Nikodim’in Rabbimizin ne dediğini anlamış olduğu aşikardır; eğer yine anlamamış olsa idi bile, bu durumda artık anlamış olması beklenirdi. Çünkü İsa’ya şöyle bir yanıt verdi: “Bunlar nasıl olabilir?” İsa ona yanıt vererek şöyle dedi: “Sen İsrail’in öğretmeni olduğun halde bunları anlamıyor musun?” (Yuhanna 3:9-10). Ve eğer peygamberlerden birine dönecek olur isek (İsrail’in öğretmenlerinden biri olan Nikodim’in bu peygamberlik yazılarından çok iyi haberi olması gerekirdi), Rabbimizin bu öğretişinin farklı bir ön gölgesini bulmuş oluruz. İsrail’in gelecekteki restorasyonundan söz eden peygamber şöyle der: “size yeni bir yürek verecek, içinize yeni bir ruh koyacağım; kurallarımı izlemenizi, buyruklarıma uyup onları uygulamanızı sağlayacağım” (Hezekiel 36:25-27).  Burada sudan ve Ruh’tan doğma ile ilgili aynı ifadeyi görüyoruz ve aynı zamanda bunun uygulanmasını izleyen köklü bir değişim fark ediyoruz; çünkü bunlar olmadıkça “yeni bir yürek” verilemez. Ancak yalnızca bu kadarı da değil; bu bölümde söz edilen su İsrailliler için temizlenme ile ilgili her anlamda çok tanıdık bir ifadedir.

O zaman, önümüzdeki bu bölüm bize suyun öneminin ne olduğunu sordurur. 119.Mezmur’a dönelim ve 9.ayetteki şu soruyu okuyalım: “Genç insan yolunu nasıl temiz tutar? Senin sözünü tutmakla. “Mesih kiliseyi su ile yıkayıp tanrısal söz ile temizleyerek kutsal kılmak için kendini feda etti” (Efesliler 5:26). “Size söylediğim söz ile siz şimdiden temizsiniz” (Yuhanna15:3; aynı zamanda Yuhanna13:5-11). Su, bu nedenle Tanrı sözünün çok iyi bilinen bir sembolüdür. Bu nedenle “su” Sözünü diğer bölümlerde sürekli olarak yeniden doğuş ile ilgili olarak buluruz. “O, yarattıklarının bir alamda ilk meyveleri olmamız için bizleri kendi isteği uyarınca, gerçeğin bildirisi ile yaşama kavuşturdu” (Yakup 1:18). “Çünkü ölümlü değil, ölümsüz bir tohumdan yani, Tanrının diri ve kalıcı Sözü aracılığı ile yeniden doğdunuz. Nitekim, ‘İnsan soyu ota benzer, bütün yüceliği kır çiçeği gibidir. Ot kurur, çiçek solar, ama Rabbin sözü sonsuza dek kalır.’ İşte size müjdelenmiş olan söz budur.” (1.Petrus 1:23-25) Elçi Pavlus Korintlilere yazdığı mektuptaki şu sözleri ile aynı konuya değinir, “Size müjdeyi ulaştırmak ile Mesih İsa’da manevi babanız oldum.” (1.Korintliler 4:15) Müjde’de vaaz edilen Tanrı Sözü, Rabbimizin burada su örneği ile ortaya koyduğu yeniden doğuşun imasını yapmaktadır.

2. Ve Ruh’[tan]. “Yaşam veren Ruh’tur” (Yuhanna 6:63). “Yazılı yasa öldürür, Ruh ise yaşatır.” (2.Korintliler 3:6) Tanrı Sözü aracılığı ile iç varlıkta işleyen Ruh, ölü ruhlara yaşam verir ve ruhlar yeniden doğar. Yeniden doğuşu tek başına Söz yapamaz ve aynı şekilde Tanrının Ruh’u da tek başına hareket edemez, ama Ruh, Söz’ü bir araç olarak kullanır öyle ki, ruhlarda hem yeni bir doğa ve hem de yeni bir yaşam üreterek r uhları ölümden yaşama geçirebilsin. Kutsal Yazılarda bununla ilgili pek çok örnek bir araya getirilebilir. Bu örneklerin en önde geleni, Pentikost gününe kadar yaşanmış olan bir örnektir. Rab İsa’yı çarmıha gerenler, Petrus ve diğer elçilerin çevresinde toplandılar. Petrus, onlara Tanrının Sözünü duyurdu ve şöyle söyledi, “Böylelikle tüm İsrail halkı şunu kesinlikle bilsin: Tanrı sizin çarmıha gerdiğiniz İsa’yı hem Rab hem Mesih yapmıştır” (Elçilerin İşleri 2:36). Bölümün başlangıcında Kutsal Ruh’un indiğini okuruz;  ve elçiler için şu söylenir: “İmanlıların hepsi Kutsal Ruh ile doldular; Ruh’un onları konuşturduğu başka diller ile konuşmaya başladılar.” Petrus bu nedenle, Kutsal Ruh’un gücü ile konuşuyordu ve bu aynı Ruh, Tanrı sözünü kudretli güç ile donattı ve bunun etkisi büyük bir çoğunluğun yeniden doğması oldu, çünkü bu sözleri duyanlar yüreklerine hançer saplanmış gibi oldular ve Petrus ile öbür elçilere ‘Kardeşler, ne yapmalıyız?’ diye sordular. (ayet 37) İnsanlar yeniden doğdukları zaman işte böyle olur. Yeniden doğuş her zaman Tanrının Ruh’u aracılığı ile Söz sayesinde gerçekleşir. Bunun dışında bir yol yoktur.

3. Ama yine de bizler, Rabbin kendi öğretişini bilen kişiler olarak bundan daha iyi tanımlamalar yapabiliriz. Nikodim, 9.ayette şu soruyu sorar, “Böyle bir şey nasıl mümkün olabilir?” Rabbimiz nazik bir şekilde de olsa, her şeyden önce hem Nikodim’in bilgisizliğini (ayet 10) hem de onun inançsızlığını azarlar (ayetler 11,12). Ve sonra Nikodim’in sorusuna lütuf ile davranarak tam bir karşılık verir. Verdiği karşılık üç bölüm ile olur ve tümü Nikodim’in zihnini karıştıran gizemli durumun tamamını eksiksiz olarak açıklar.

1. İnsanoğlu’nun Kişiliği. Tanrının bu sözündeki her şeyin temeli budur – müjde -  Tanrı sözü ve Kutsal Ruh aracılığı ile ruhlar yeniden doğarlar. “Gökte olan İnsanoğlu’ndan başka hiç kimse göğe çıkmamıştır” (ayet 13) Burada Tanrı Oğlu’nun beden alışına ilişkin büyük gizemi görürüz. O, gökte idi, ama gökten aşağı indi, bir kadından doğdu ve Nikodim ile konuşur iken Kendisinden “gökte olan” yeryüzündeki İnsanoğlu olarak söz etti; O, Tanrı-İnsan idi- gerçek insan ve gerçek Tanrı idi; yeryüzünde iken İnsanoğlu’nun kişiliğinde açıklandı. İşte İsa Mesih’in tamamladığı işe sonsuz yetkinliği veren Mesih’in Kişiliğindeki bu eşsiz saygınlıktır. Ve bu yüzden Rabbimizin Kişiliğinin gerçek öğretişini ve mükemmel ününü böylesine kıskançlık ile korumak ve O’nun insani ve tanrısal doğalarının değerini düşürmek isteyen tüm öğretişleri reddetmek gerekir. Çünkü Mesih’in Kişiliğine karşı çıkan her şey, O’nun çarmıhına da kefaret eden kurban oluşuna da karşı çıkmaktadır. Mesih’in Kişiliği, kurban oluşunun temelinde bulunur; Mesih’in Kişiliği, Tanrı lütfunun müjdesine kutsanmış karakterini verir. “Çünkü, ‘Işık, karanlıktan parlayacak’ diyen Tanrı, İsa Mesih’in yüzünde parlayan Kendi yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı” (2.Korintliler 4:6)
2. Mesih’in İşi. Bu bölümde tanrısal “zorunlulukların” ikincisine sahibiz. Rabbimiz, “Evet, yeniden doğmanız gerekir” dedi. Ve şimdi de O’nun söylediği şu sözlere bakalım: “Musa çölde yılanı nasıl yukarı kaldırdı ise, İnsanoğlu’nun da öylece yukarı kaldırılması gerekir: Öyle ki, O’na iman eden herkes sonsuz yaşama kavuşsun” (Yuhanna 3:14,15). Ama İnsanoğlu’nun neden yukarı kaldırılması – çarmıha gerilmesi – gerekiyor? Bunun ahlaki açıdan gerçekleşmesi gerekiyordu, çünkü kan dökülmeden bağışlanma olmaz.” (İbraniler 9:22) Çünkü O, günahkarların yerini alan Kişi olarak, “ bizim isyanlarımız yüzünden onun bedeni deşildi, bizim suçlarımız yüzünden O eziyet çekti” (Yeşaya 53:5); çünkü bizler yargı ve günahın mahkumiyeti altında olduğumuz için O’nun bizim yerimize ölmesi gerekti; çünkü “günahlarımızı çarmıhta kendi bedeninde yüklendi” (1.Petrus 2:24). Tek kelime ile O’nun, günahkarların yerine geçtiği için “yukarı kaldırılması gerekiyordu”. O’nun yukarı kaldırılması ile ilgili konunun amacı, “O’na iman eden kişinin mahvolmaması, ama sonsuz yaşama kavuşması idi. “ (ayet 15) O, böylece yaşamın kaynağı oldu, evet, O dirildi ve her imanlının yaşamı oldu (Koloseliler 3:3,4). Çünkü ancak yeniden doğmak ile bu yaşam, dirilten Kutsal Ruh’un gücü aracılığı ile birleşebilir. Ama O, ölümünün karakteri nedeni ile, çarmıhta günahkarın yerine geçtiği için iman eden kişilerin Yaşamı’dır. Çünkü ölümü ile kefaret etti ve suçlarımızın cezasını ödedi ve bu sayede bir lütuf tanrısı ile kaybolmuş günahkarlar arasındaki yolda bulunan her engeli ortadan kaldırdı. Bu yüzden şu sözleri söyler: “Bana iman eden kişi ölse de yaşayacaktır” (Yuhanna 11:25). Böylece çarmıha gerilen ve dirilen bir Kurtarıcının ölümünden yaşam çıktı, çünkü “İsa ölüm gücüne sahip olanı, yani, İblis’i ölüm aracılığı ile etkisiz kıldı” (İbraniler 2:14); çünkü buğday tanesi toprağa düşüp ölmedikçe yalnız kalır, ama ölür ise çok ürün verir (Yuhanna 12:24).
3. İman. İman, günahkar ve Mesih arasında bağ kuran hattır. Aynı Mesih’in yeryüzünde bedende olduğu günlerde Kendisi ve şifa verdikleri arasında bağ kuran hattın şifa olması gibi. İşte bu yüzden, “O’na iman eden mahvolmayacak, sonsuz yaşama sahip olacaktır” (ayetler 15,16). Rabbin yapmış olduğu bir kıyaslamaya bakıldığı zaman, bu sözlerdeki gerçek hemen anlaşılacaktır. Kendisinin “yukarı kaldırılışını” çölde Musa’nın yılanı yukarı kaldırtması ile kıyaslar (Çölde sayım 21: 6-9). Çölde İsrail halkını ısıran ve ölmelerine neden olan yılanlar vardı; ama gözlerini kaldırarak bakacakları ve bu şekilde yaşayabilecekleri bir yılan vardı. Ölümümüze neden olan günahtır. “Günah bir insan aracılığı ile, ölüm de günah aracılığı ile dünyaya girdi,” (Romalılar 5:12). İsa bizler için günah yapıldı (2.Korintliler 5:21). Bize, yaşamak için O’na iman etmemiz buyruldu.

O halde, bu nokta şu anda en önemli olan konudur: bakmak ve iman etmek arasındaki kıyaslama. Şunları okuruz -  “Böylece Musa tunç bir yılan yaparak direğin üzerine koydu. Yılan tarafından ısırılan kişiler tunç yılana bakınca yaşadı. “(Çölde Sayım 21:9) Her şeyden önce, bakan İsraillinin yılan tarafından ısırılmış bir yılan olduğuna dikkat edin; ve ikinci olarak dikkat edeceğiniz nokta, iman itaati ile bakmış olmasıdır; yani, Tanrının sözüne inanarak bakmıştır. Aynı şey yukarı kaldırılmış olan Mesih için de geçerlidir. Günah tarafından ısırılmış bir günahkar olduğunu ve günah yüzünden umutsuzca kaybolmuş olduğunu kabul eden her kişi, eğer Mesih’e, iman itaati ile bakar ise, mahvolmayacak ve sonsuz yaşama sahip olacaktır. Böylece Fısıh gecesinde olduğu gibi, günahkarın yapabileceği herhangi bir şey kesinlikle yoktur; yapacağı tek şey sadece, Tanrının, Oğlu ile ilgili vermiş olduğu habere, yani, Mesih’in çarmıhtaki ölümü ile ortadan kaldırmış olduğu günah sorununa ve bu nedenle iman eden herkese sonsuz yaşam vereceğini ilan ettiğine inanmaktır. Bir günahkar Rab İsa Mesih’e iman eder etmez, yeniden doğar ve sonsuz yaşama sahip olur (Galatyalılar 3:26).

Yeniden doğuşun yöntemi budur. Müjde – Tanrının Sözü – vaaz edilir; bu müjde suçlu bir ırka şu sevinçli haberi veriri: “Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi, öyle ki, O’na iman edenlerin hiç biri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.” (Yuhanna3:16)

Sevgili Okuyucu, siz yeniden doğdunuz mu? Burada yazılanları okuduktan sonra bu sorunun yanıtını kesinlikle verebilirsiniz. Eğer verebilirseniz, tüm canınız biricik Oğlu’nu armağan eden Tanrıya şükran ile dolacaktır. Eğer veremiyorsanız, o zaman sizi bu konuda uyarmama yeniden izin verin – iyi bir oğul ya da iyi bir kız evlat olabilirsiniz, sevecen bir koca ya da eş olabilirsiniz, iyi bir anne ve baba olabilirsiniz, ancak eğer henüz yeniden doğmadı iseniz, umutsuz bir şekilde çaresiz ve kayıp olarak Tanrı Krallığının dışında bulunuyorsunuz demektir. Bu durumda olmak siz tatmin edecek midir? Eğer yılanların ısırmış olduğu İsrail halkı, “Belki iyileşiriz?” diyerek tunç yılana bakmayı reddetmiş olsa idi, o zaman sonuç ne olur idi? Günahlar ve acılar içinde ölürlerdi. Ve eğer siz Mesih’e bakmayı ve O’na iman etmeyi reddederseniz, başka hiç bir kurtuluş çareniz yoktur ve sonsuz yaşama sahip olmak yerine, sonsuza kadar mahvolacaksınız. Ama eğer yeniden doğmanın bu tanrısal gerekliliğine boyun eğerseniz, Tanrının önündeki gerçek konumunuzu kabul eder ve sade bir iman ile Mesih’e bakarsanız, hemen o anda ölümden yaşama geçersiniz.

“Kurtulmam için ne yapmam gerekir?”

Bölüm 6

Tanrının canlarımızın ihtiyaçlarına verdiği sağlayışa işaret ettikten sonra, şimdi konuyu insanın bakış açısı yönünden gözden geçirebiliriz. Bir can günah konusunda ikna olur olmaz, yüreğinde şu ya da bu şekilde bir soru oluşur. “ Ne yapmam gerekir?” Petrus’un vaazi sonucu Kutsal Ruh’un gücü aracılığı ile Pentikost gününde Yahudilerin yüreklerine bir hançer saplanmış gibi oldu. “Efendiler, kurtulmamız için ne yapmamız gerekir?” dediler. Gardiyan, Pavlus ve Silas’a aynı soruyu sordu: “Kurtulmam için ne yapmam gerekir?” (Elçilerin İşleri 16:30). Rabbimize iki kez aynı soru soruldu: “Sonsuz yaşamı elde edebilmem için ne yapmam gerekir?” (Markos 10:17; ve Luka 10:25) Rabbimize Pavlus ya da Saul tarafından aynı soru ile hitap edildi – “Rab, ne yapmam gerekiyor?” (Elçilerin İşleri 9:6). Saul ya da Pavlus’un sorduğu soru farklıdır ve bu nedenle gözden geçirilmesi gerekmez.

Bu soruların garipliği “BEN” sözcüğünün ne yapılması gerektiği düşüncesinden daha ön planda yer almasıdır. Bu soruyu soran kişiler henüz Tanrıyı ya da O’nun önündeki gerçek yerlerinin ne olduğunu daha öğrenmemiş olduklarına dair kesin bir belirti vermektedirler.

Bu durumda sorunun yanıtı daha önemlidir, çünkü pek çok canın tarihçesinin farklı bir aşamasını belirler. Canları endişeli olan kişilerin bazı dönemlerde aynı soruyu sormamış olmaları gerçekten ender rastlanan bir durumdur. Bu yüzden belirtmiş olduğumuz bazı örnekleri incelemeyi öneririz. Öyle ki, yanıtımızı Tanrının Sözüne uygun olarak verebilelim.

1. Önce genç adamın öyküsünü ele alalım. (Markos 10:17; Matta 19:16; Luka 18:18). Şunları okuruz: “İsa yola çıkar iken, biri koşarak yanına geldi. Önünde diz çöküp O’na, ‘İyi Öğretmenim, sonsuz yaşama kavuşmak için ne yapmalıyım?’ diye sordu. İsa, ona, ‘bana neden iyi diyorsun dedi. İyi olan yalnız Biri var; O da Tanrıdır. O’nun buyruklarını biliyorsun,’Adam öldürmeyeceksin, zina etmeyeceksin, çalmayacaksın, yalan yere tanıklık etmeyeceksin, kimsenin hakkını yemeyeceksin, annene babana saygı göstereceksin.’ Adam, ‘Öğretmenim, bunların hepsini gençliğimden beri yerine getiriyorum’ dedi. Ona sevgi ile bakan İsa,’Bir eksiğin var’ dedi. ‘Git neyin var ise sat, parasını yoksullara ver, böylece gökte hazinen olur. Sonra gel, beni izle.’  Bu sözler üzerine adamın yüzü asıldı. Üzüntü içinde oradan uzaklaştı. Çünkü çok malı vardı.” (Markos 10:17-22). Bu genç adam davranış ve karakteri açısından kusursuz ve istisna bir kişi olabilirdi, ama durumu İsa’nın sözlerinin gerçeği önünde dikkat çekici ve eğitici idi. Pavlus kendisinden, “yasaya dayanan doğruluk açısından kusursuz” bir kişi olarak söz eder (Filipeliler 3:6), aynı şekilde bu genç adam da hem içten hem de dürüst bir kişi idi. Çünkü Rabbin buyrukları hakkında sorduklarına şu yanıtı verdi: “Bunların hepsini yerine getirdim. Daha ne eksiğim var?” (Bakınız Matta 19:20)

Bu örnek günümüzdeki pek çok yaşamları ahlaklı olan pek çok genç kişinin ya da diğerlerinin dış görünümlerine bakıldığı zaman sözde, hiç bir eksiklerinin olmadığını gösteren bir örnek değil midir? Yumuşak huylu, uyumlu ve sevecen, erkek ve kız evlatlar olarak sorumlulukları konusunda çok titiz, yaşamın tüm ilişkilerinde dürüst ve onurlu ve aynı zamanda dini görevleri konusunda gayretli ve bulundukları çevredeki hem akrabaların hem de arkadaşların onayını kazanmış olan bir çok kişi bulunur. Ama yine de eksikleri vardır ve bu eksik nedir? Rabbin bu genç adama verdiği yanıt bizim sorumuzun yanıtıdır. O zaman bu sorunun yanıtının önemi nedir? İlki, insan Tanrı’ya hiçbir şey getiremez ve bu yüzden sonsuz yaşamı miras almak için HİÇ BİR ŞEY YAPAMAZ. Pavlus gibi, kendi insan doğruluğunun kirli bez parçalarına benzediğini öğrenmesi gerekir. Doğal bir insan olarak kazanç saydığı şeylerin Mesih uğruna kayıp olduklarını bilmesi lazımdır. Kendisinin ne olduğu ve ne yaptığının Tanrının önünde hiç bir değeri yoktur; yaptığı en iyi şeylerin değersiz ve murdar olarak görülmeleri gerekir. İkinci olarak, her şeyi kaybetmenin acısını çekmeye istekli olması gerekir – benliği, kendi doğruluğu ve dünya – tüm bunları İsa Mesih’in bilgisinin üstünlüğü yanında hiç saymalıdır. Bu yüzden Rabbimiz genç adama sahip olduğu her şeyi satmasını ve parasını yoksullara vermesi gerektiğini söyledi; sonra da “çarmıhını al ve gel, beni izle” dedi.

Şu soruya verilen ilk yanıt da böyledir, “Sonsuz yaşamı miras almam için ne yapmam gerekir?” Hiç bir şeye sahip olmama ve hiç bir şey olmama konumu – benlik, dünya, evet, İsa’nın ayaklarının dibinde her şeyin hiç bir şey olması. Ve tüm bu olayın ciddi uyarısını bir kenara bırakıp unutacak olur isek, ahlaki girişimler ve konum avantajları v.b. Mesih’e gelme konusunda en büyük engeller olarak sınıflandırılmalıdırlar, çünkü bunlar genellikle canın Tanrının önündeki gerçek konumunu örter ve gözlerden gizlerler.

2. Avukatın öyküsü.  (Luka 10) Bu öykü, pek çok açıdan adil olarak görülenlerden tamamen farklıdır. Çünkü avukat Mesih’i ayartmak için gelir ve şöyle der: “Efendim, sonsuz yaşamı miras almak için ne yapmam gerekir?” İsa, ona, “Yasada ne yazar? Okumadın mı?” Ve avukat ona şöyle der: “Tanrın olan Rabbi tüm yüreğin ile ve tüm canın ile ve tüm gücün ile ve tüm aklın ile seveceksin ve komşunu da kendin gibi seveceksin.” Ve Rab İsa ona şu yanıtı verir: “Doğru söyledin. Bunları yap ve yaşayacaksın.” Ama kendini aklamak isteyen avukat, İsa’ya şu soruyu sorar: “Komşum kimdir?” Ve bu bölümü daha sonra “iyi Samiriyeli” öyküsü izler. (Luka 10:25-37) Rab burada Kendisini ayartmakta olan avukatı Kendi doğru temelleri üzerine alır; yani yasa temeli üzerine getirir ve onun yasanın talepleri ile ilgili ifadesini kabul eder ve konu ile bağlantılı olarak bazı sözler ekler, “Bunları yap ve yaşayacaksın” (“Kurallarıma, ilkelerime sarılın. Çünkü onları yerine getiren onlar sayesinde yaşayacaktır. RAB benim.” Levililer 18:5) Ama Tanrının bedendeki bir insandan bir ölçü olarak talep ettiklerini bunların tanrısal niyetleri ile uyumlu olarak yasaya değinip kullandı ve böylece günah bilincini vurguladı (Romalılar 3:20). Çünkü Rabbin “doğru söyledin, bunları yap ve yaşayacaksın” (ayet 28) sözleri, ayartan avukatı günah konusunda ikna etti; çünkü şu sözleri okuduk: “Kendisini aklamaya istekli olan avukat”, İsa’ya, “Benim komşum kim?” diye sordu. Rab İsa ise onu Tanrının sözü ile, yani, “diri ve etkili, iki ağızlı kılıçtan daha keskin, can ile ruhu, ilik ile eklemleri birbirinden ayıracak kadar derinlere işleyen ve yüreğin amaçlarını yargılayan” Söz ile denedi ve araştırdı. (İbraniler 4:12) Ama tanrısal taleplerin imkansız karakterinden haberdar olmayan avukat bu söze boyun eğmek yerine onu uygulamaktan kaçınmayı arzu etti; sanki bir insan tanrının önünde adil olabilirmiş gibi kendini aklamaya çalıştı; tanrısal buyrukları yerine getirdikten sonra kendisinden başka bir şey beklenmeyecekmiş gibi hareket etti. Ama Rab onun zihnine günah bilgisini yerleştirdi ve sonra aynı zamanda ona komşusunun kim olduğu hakkında ders de verdi; komşusu, düşmanları tarafından yaralanan kişiye yardım eden bir Samiriyeli idi.

Bu durumda “Sonsuz yaşamı elde etmek için ne yapmalıyım?” sorusuna verilen bu yanıt aracılığı ile öğretilen özel dersler nelerdir? İnsanın kendisi hiç bir şey yapamaz, ama insan aynı zamanda Tanrının önünde bir günahkar olduğuna dair de ikna edilir ve böylece bu benzetmede insanın durumunun bir günahkar olarak resmedildiğini de görmüş oluruz. “Bir adam Yeruşalim’den Eriha kentine gidiyordu, yolda haydutlar adama saldırdılar ve elbiselerini ve parasını çaldılar, sonra onu yarı ölü bir halde bırakıp gittiler.” (ayet 30) Yolcuya saldırılan yer önemlidir. Yolcu, Tanrının kenti olan Yeruşalim’den kalkmış lanet kenti olarak bilinen Eriha’ya doğru yola çıkmıştı (Yeşu 6:26) – günahkarın yıkıma giden yolu ile ilgili çarpıcı bir örnek resim. Kendisini soyan, yaralayan ve yarı ölü bir şekilde bırakıp giden haydutların eline düşmüştü. Orada öylece, ölüm ile yüz yüze çaresiz ve umutsuz bir şekilde yatıyordu.

Buradaki örnekte bir günahkar olan insanın konumunu kim görmezlikten gelebilir? Ve bir kişinin bu durumda “Sonsuz yaşamı miras almak için ne yapmam gerekir?” diye sorması ahmaklık olmaz mı? İşte Rabbimizin avukata öğretmek istediği şey budur; ne yapabileceğini soran bir günahkarın ahmaklığı ve bir kişinin kurtulması için bir Başkasının lütfuna ve işine muhtaç olması. Son olarak söz edilen bu gerçek Samiriyeli ile ortaya konur. Ama yaralı adamın yanından önce bir kahin ve bir Levili geçerler ve biçare adamı yasanın canı kurtarma konusundaki çaresizliğini göstererek kendi yazgısı ile baş başa bırakırlar. Sonra öyküye Samiriyeli dahil olur, “O yoldan geçen bir Samiriyeli ise adamın bulunduğu yere gelip onu görünce, yüreği sızladı. Adamın yanına gitti, yaralarının üzerine yağ ile şarap dökerek sardı. Sonra adamı kendi hayvanına bindirip hana götürdü, onunla ilgilendi. Ertesi gün iki dinar çıkartarak hancıya verdi. ‘Ona iyi bak’ dedi, ‘Bundan fazla ne harcar isen, dönüşümde sana öderim.’” (ayetler 33-35) O zaman Samiriyeli kimdir? Elbette Mesih’ten başkası değildir – kaybolanları arayan ve kurtaran Mesih’in sevgisinin şefkati. Çünkü O, zavallı ve çaresiz insanın sefil durumundan etkilenir, merhamet duygusu ile dolar ve on insanın yaralarını sarar, onu güvenlik içindeki bir yere taşır, onunla ilgilenir ve geri dönünceye kadar onun için sağlayışta bulunur. Bu nedenle tüm öyküden şunları öğreniriz –

1. İnsanın bir günahkardır;
2. İnsan, bir günahkar olarak hem çaresiz hem de kayıptır;
3. Bu nedenle hiç bir şey yapamaz ve
4. Eğer kurtarılması gerekiyor ise bu yalnızca Mesih ve Mesih’in yaptığı iş aracılığı ile mümkün olabilir.

3. Bu bilgiler bizi gardiyanın durumu ile ilgili öyküye hazırlayacaktır (Elçilerin İşleri 16). Pentikost günündeki Yahudilerin durumu yerine gardiyanın öyküsünü ele alıyoruz, çünkü gardiyanın sorduğu soru diğerlerinden farklı bir biçimdedir. Pavlus ve Silas heyecanlı bir kalabalık tarafından yargılandıktan sonra, Filipe’de hapse atılmışlardır; ve okuduklarımıza göre gece yarısı elçiler dua etmeye başladılar ve Tanrıya övgü şarkıları söylediler: ve “birden bire öyle şiddetli bir deprem oldu ki, tutukevi temelden sarsıldı. Bir anda bütün kapılar açıldı ve herkesin zincirleri çözüldü” (Elçilerin İşleri 16:25-26). Zindancı uyandı ve korkusundan dehşete düştü. Zindan kapılarını açık görünce kılıcını çekip canına kıymak istedi, çünkü tutukluların kaçtıklarını sanmıştı. “Ama Pavlus yüksek ses ile, ‘Canına kıyma, hepimiz burdayız!’ diye seslendi. Zindancı ışık getirip içeri daldı. Titreyerek Pavlus ve Silas’ın önünde yere kapandı. Onları dışarı çıkararak, ‘Efendiler, kurtulmak için ne yapmam gerekir?’ diye sordu. Onlar, ‘Rab İsa’ya iman et, sen de ev halkın da kurtulursunuz’ dediler.” (ayetler 27-31)

Pavlus ve Silas ona neden — daha önce gözden geçirmiş olduğumuz — Rabbin iki diğer olayda davrandığı şekilde davranmadılar? Her iki olayda yanıt, soruyu soran kişinin ahlaki durumu ile ilgilidir. Ama Pavlus ve Silas zindancıyı hemen o anda Mesih’e yönlendirebilirler, çünkü zindancı benzetmedeki yarı ölü halde olan adam aracılığı ile ortaya konan aynı ahlak durumu ile yaklaşımda bulunur. Ve bu yüzden eğer herhangi bir okuyucum bu sorunun aynısını sorar ise, aynı konumda kalmadıkça yanıt alamaz. Bu gerçekten daha önce ikinci bölümde ısrarla söz edilmiştir; ama bu gerçeği burada yine de vurguladık. Çünkü ders öğrenilmedikçe kurtuluş yolu bilinemez. O zaman, siz sevgili okuyucular, Tanrıya hiç bir şey getiremeyeceğinizi, insanlar arasında bir kazanç olarak görülebilecek şeylerin dahi O’nun önünde değersiz olabileceğini fark ediyor musunuz? Yalnızca bu kadar da değil; sizler aynı zamanda hem çaresiz hem de kayıp günahkarlar olduğunuz için kurtuluşunuzu kazanmak için hiç bir şey yapamazsınız. Kurtulmanız gerekiyor ise, bunun sadece bir Başkasının işi ve lütfu ile yapılması gereklidir. Eğer kurtarılmak istiyor iseniz, o zaman size “Rab İsa’ya iman et, o zaman kurtulacaksın”  (ayet 31) sözlerinde yer alan kutsanmış gerçeği açıklayabiliriz.

Bu nedenle, kurtarılmak, sonsuz yaşama sahip olmak için Rab İsa Mesih’e iman etmeniz gerekir. Görüldüğü gibi, konu, yapmak ile ilgili değil, inanmak ile ilgilidir. Çünkü önemli olan, günahkarın ne yapabileceği değil, Mesih’in ne yapmış olduğudur. Çünkü “Benim hak ettiğimi O aldı ve O’nun yaptığı işin ürününü ben aldım.” Bu yüzden, önemli olan her zaman, “Rab İsa’y a iman et ve kurtulacaksın” ifadesidir. Bundan başka hiç bir yol yoktur ve bu yüzden kurtuluş her zaman iman ile bağlantılıdır. Birkaç örnek inceleyelim: “İmanın seni kurtardı; esenlik içinde git” (Luka 7:50); “Ayağa kalk, git: imanın seni kurtardı (imanın seni bütün kıldı)” (Luka 17:19); “Oğlul’a iman edenin sonsuz yaşamı vardır.” (Yuhanna 3:36); Size doğrusunu söyleyeyim, sözümü işitip bana iman edenin sonsuz yaşamı vardır; böyle biri yargılanmaz, ölümden yaşama geçmiştir.” (Yuhanna 5:24) “Size doğrusunu söyleyeyim, bana iman edenin sonsuz yaşamı vardır.” (Yuhanna 6:47) “Peygamberlerin hepsi O’nunla ilgili tanıklıkta bulunuyorlar. Şöyle ki, O’na inanan herkesin günahları O’nun adı ile bağışlanır.” (Elçilerin İşleri 10:43) “Böylece iman ile aklandığımıza göre, Rabbimiz İsa Mesih sayesinde Tanrı ile barışmış oluyoruz.” (Romalılar 5:1, v.b v.b.)

O zaman, siz sevgili okuyucu, Rab İsa Mesih’e inanıyor musunuz? Günahkarın öncelikle alması gereken yerin ne olduğuna işaret etmiştik; günahkarın, Tanrının, kendisi ile ilgili tanıklığını kabul etmesi gerekir – yani, hem suçlu, hem çaresiz hem de kayıp olduğuna inanması gerekir. Eğer Tanrının sizin ve durumunuzun hakkındaki sözünü kabul ederseniz, o zaman size dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu’nu işaret edeceğiz; çünkü bize O’nun gözündeki doğamızın ve işlerimizin nasıl olduğunu Açıklayan, bizim için Mesih’te kurtuluş sağlamıştır: “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi, öyle ki, O’na iman edenlerin hiç biri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun” (Yuhanna 3:16) Bu nedenle, kendinize değil, Mesih’e bakın ve aynı zamanda Tanrının Mesih ile ilgili tanıklığını da kabul edin ve böylece daha O’na bakarken ölümden yaşama geçeceksiniz. “Tanrı Sözü sana yakındır, ağzında ve yüreğindedir. İşte duyurduğumuz iman sözü budur. İsa’nın Rab olduğunu ağzın ile açıkça söyler ve Tanrının O’nu ölümden dirilttiğine yürekten iman eder isen, kurtulacaksın. Çünkü insan yürekten iman ederek aklanır ve imanını ağzı ile açıklayarak kurtulur.” (Romalılar 10:8-10)

Kurtuluş

Bölüm 8

Uyandırılmış, canlanmış ve hatta Mesih’in kanının kesin koruması altında dahi olan bazı canlar tüm bunlara rağmen kurtuluş konusunda net bir bilgiye sahip değildirler. Bazen, kurtulduklarına dair “iyi bir umuda” sahip olabilirler. Ama daha sonra günah, içlerinde öylesine baskın bir güç ile ortaya çıkar ve onları günahlı yüreklerinin tamamen çürümüş olduğunu öylesine şiddet ile gösterir ki, bu endişeli canlar yeniden belirsizlik ve sıkıntının içine düşerler. Bu nedenle, Mesih’e ait olan herkesin sahip bulunduğu bereketin doluluğundan yoksun kalırlar. Genellikle kötü ya da yanlış öğretiş yüzünden iki doğa konusunda ve Tanrının Mesih’te, içimizde konut kurmuş günaha ve aynı zamanda günahlara karşı sağlamış olduğu lütfun gücü hakkında bilgileri yoktur. Başka bir deyişle, Mesih’te, hem günahın suçundan hem de günahlı doğamızdan tam olarak kurtulduğumuzu hiç bir zaman öğrenememişlerdir; eğer öğrenmiş olsalar idi, rahatlıkla şu sözleri söyleyebilirlerdi: “Mesih İsa’ya ait olanlara artık hiç bir mahkumiyet yoktur. Çünkü yaşam veren Ruh’un yasası, Mesih İsa sayesinde beni günahın ve ölümün yasasından özgür kıldı” (Romalılar 8:1-2).

Bu konu ile ilgili gerçek, özellikle Romalılar mektubunda, 5. Bölümün başından 8.bölümün sonuna kadar olan kısımda açıklanır. Bu kısım bir diğer kişi tarafından aşağıdaki şekilde tanımlanmıştır:

Şimdiye kadar, imanlının tüm günahlarının bağışlandığına ilişkin büyük gerçek, aklanmış kişiye ait olan kutsanmış ayrıcalıklar ile sona ererek tam olarak ortaya konmuştur. İsa’nın dökülen kanının sağladığı kesin yeterlilik ve O’nun dirilişi ile garanti edilen aklanma bu kutsanmış ayrıcalıkları ifade eder. Bu ayrıcalıklar ne kadar değerli ve kesin olsalar da imanlının inandığı her şey değillerdir. İmanlı, benliğinde bulunanları keşfettiği zaman, kendisini sefil ve çaresiz hissedebilir; ve eğer bu konudaki zorluklara uygulanacak olan gerçeği biliyor ise, bir yandan zorluklara teslim olma tehlikesine yenik düşecek ya da diğer yandan yük taşıyan bir ruhun esaretine katlanma zorluğu ile karşı karşıya kalacaktır. Pek çok kutsal, kurtuluşunun derecesini hiç bir zaman öğrenmemiştir ve içsel çürümüşlüğü konusunda ilk önce tövbe etmiş olması gereken günlük çabalarından vazgeçmemiştir ve her gün boş yere bu konuda yas tutmayı sürdürür! Daha iyi olmak ya da kendilerini geliştirmek için boş yere mücadele veren ve Mesih’in kanı aracılığı ile tüm günahlarının bağışlanmış olduğuna dair gerçeği umursamayarak imanlarını içtenlikle dengelemeye uğraşan Tanrı çocuklarının sayısı ne kadar da çoktur! Hiç biri, eski yaradılışın çarmıhta zaten yargılanmış olduğuna dair hükmün değerini anlamaz; ve ölümden dirilmiş olan Mesih’in sayesinde Tanrının önünde sahip olduğu yeni konumu kavramaz. Tanrının bu konuda imanlıya sağlamış olduğu lütfu, imanlıya açıklayıp onu ikna edecek olan Kutsal Ruh’tur.

Yukarıda italik harfler ile yazılmış olan cümleler, 7.bölümde yer alan şu çarpıcı onaya işaret ederler: Yeniden doğmuş olduğu için ruhu canlanmış olan biri, yasadan kurtulmuş olduğunu bilmediği sürece, içinde konut kurmuş olan günahın yükü altında mücadele edecek ve inleyecektir, öyle ki, şu sözler ile feryat edecektir: “Ben benliğin denetimindeyim. Köle gibi günaha satılmışım.”  (ayet 14); ve yine, “İç varlığımda Tanrının yasasından zevk alıyorum. Ama bedenimin üyelerinde bambaşka bir yasa görüyorum. Bu da aklımın onayladığı yasaya karşı savaşıyor ve beni bedenimin üyelerindeki günah yasasına tutsak ediyor. Ne zavallı insanım! Ölüme götüren bu bedenden beni kim kurtaracak?” (ayetler 22-24) Bu sözler, endişeli canlar olarak söz edilen kişilerin durumuna tam olarak uygundur. Kurtulup kurtulmadıkları konusunda kuşku duymalarına neden olan ve özledikleri ve umdukları durumun tam aksi yönünde duygular hissederler.

O zaman Tanrı canın bu ihtiyacını nasıl karşılamıştır? Bu soruya verilecek ancak tek bir yanıt vardır: Tanrı, bu ihtiyacı İsa Mesih’in ölümü ile karşılamıştır. Çünkü görmüş olduğumuz gibi İsa Mesih ağaç üzerine asılan bedeninde yalnızca günahlarımızı üzerinde taşımamış, ama aynı zamanda bizim için günah da yapılmıştır (2.Korintliler 5:21). Evet, “İnsan benliğinden ötürü güçsüz olan Kutsal Yasa’nın yapamadığını, Tanrı yaptı. Öz Oğlu’nu günahlı insan benzerliğinde günah sunusu olarak gönderip günahı insan benliğinde ya da bedende yargıladı” (Romalılar 8:3).

Bu gerçeğin uygulanışı Romalılar mektubunun 6. Bölümünde daha geniş ele alınır. Bir önceki bölümde şu ayetleri görmüştük: “Kutsal Yasa suç çoğalsın diye araya girdi, ama günahın çoğaldığı yerde, Tanrının lütfu daha da çoğaldı. Öyle ki, günah nasıl ölüm yolu ile egemenlik sürdü ise, sTanrının lütfu da Rabbimiz İsa Mesih aracılığı ile sonsuz yaşam vermek üzere doğruluk ile egemenlik sürsün” (ayetler 20,21). Elçi sözlerine şöyle devam eder: “Öyle ise ne diyelim? Lütuf çoğalsın diye günah işlemeye devam mı edelim? Kesinlikle hayır! Günah karşısında ölmüş olan bizler artık nasıl günah içinde yaşarız? Mesih İsa’ya vaftiz edildiğimiz zaman, hepimizin O’nun ölümüne vaftiz edildiğimizi bilmez misiniz? Baba’nın yüceliği sayesinde Mesih nasıl ölümden dirildi ise, biz de yeni bir yaşam sürmek üzere vaftiz yolu ile O’nunla birlikte ölüme gömüldük. Eğer O’nunkine benzer bir ölümde O’nunla birleşti isek, O’nunkine benzer bir dirilişte de O’nunla birleşeceğiz. Artık günaha kölelik etmeyelim diye, günahlı varlığımızın ortadan kaldırılması için eski yaratılışımızın Mesih ile birlikte çarmıha gerildiğini biliriz. Çünkü ölmüş kişi günahtan özgür kılınmıştır” (sayfa kenarı: “günahtan aklanmıştır.”) (Romalılar 6:1-7)

Şimdi eğer yukarıda italik harfler ile vurgulamış olduğumuz sözcüklere dikkatimizi verecek olur isek, tüm konuyu anlayacağız.

1. Burada bize Mesih’in ölümüne paydaş olduğumuz öğretilir: “ O’nun ölümüne vaftiz edildik”; “eski yaradılışımız Mesih ile birlikte çarmıha gerildi.” (ayetler 3-6) Bu gerçek, Mesih’in bizim yerimize geçmiş olduğu ilkesini temel alır; bu konu ile ilgili herkesin bildiği bir öyküyü çarpıcı bir örnek olarak sunalım. I. Napolyon’un dönemi sırasında genç bir adam askere çağrıldı, ama bazı nedenlerden ötürü kendisi gitmedi ve ülkesinin savaşacağı bir çarpışmada kendisinin yerine savaşması için birine para verdi ve bu kişiyi satın alarak kendisinin yerine geçirdi. Satın aldığı bu kişi kısa bir süre sonra savaşta öldürüldü ve savaşa gitmeyen genç adam aradan kısa bir zaman geçtikten sonra ikinci kez tekrar askere çağrıldı ve o zaman kendisinin ölü olduğunu ileri sürdü. Bu tür bir iddia ile ne kastettiği kendisine sorulduğu zaman, daha önce kendisinin yerine geçmiş olan kişi öldürülmüş olduğu için şimdi artık kendisinin de ölü sayılması gerektiğini ileri sürdü. Davası yasa mahkemesine götürüldü ve soruşturma ve dava tamamlandıktan sonra, bu genç adamın yasa önünde yerine geçen kişinin ölümü nedeni ile ölü sayılması gerektiği kararına varıldı. Eğer Rab İsa Mesih’te imanlılar isek, aynı durum bizim için de geçerlilik taşır. Bizim yerimize geçen Kişi’de öldüğümüzü söyleyebilir ve O’nun günahımızı ve günahlarımızı taşıyarak tüm yargı ve mahkumiyeti bizim yerimize üstlendiğini kabul edebiliriz.

2. Sonuç olarak “günah karşısında ölüyüz”  (ayet 2); ve ölü olduğumuz için “günahtan özgür kılındık (aklandık)” (ayet 7). Yani Adem tabiatımız – konut kurmuş günahın oturduğu yer – eski yaratılışımız, Mesih’in ölümü ile Tanrı tarafından adil bir şekilde yargılandı; öyle ki, ceza çoktan ödendi ve felakete uğramaktan tam olarak kurtulduk; Tanrının önünde yasal açıdan ölü sayılıyoruz ve ölü olduğumuz için günahtan aklandık – günah ile ilgili her suçtan temizlendik. Mesih’in ölümündeki ölümümüz aracılığı ile günahtan tamamen kurtarıldık.

Bu gerçeğin pratikteki sonuçlarına şu ayetlerde yer verilmiştir: “Şimdi eğer Mesih ile birlikte ölmüş isek, o zaman O’nunla birlikte yaşayacağımıza da inanıyoruz. Çünkü Mesih’in ölümden dirilmiş olduğunu ve bir daha ölmeyeceğini, ölümün artık O’nun üzerinde egemenlik sürmeyeceğini biliyoruz. O’nun ölümü günaha karşılık ilk ve son ölüm olmuştur. Sürmekte olduğu yaşamı ise Tanrı için sürmektedir. Siz de böylece kendinizi günah karşısında ölü, Mesih İsa’da Tanrı karşısında diri sayın. Bu nedenle, bedenin tutkularına uymamak için günahın ölümlü bedenlerinizde egemenlik sürmesine izin vermeyin. (ayetler 8-12).

Böylelikle bize en azından ima yolu ile bile olsa, yalnızca Mesih’in ölümünde değil, ama aynı zamanda O’nun dirilişinde de payımız olduğu hatırlatılmış olur. “Mesih ile birlikte ölmüş isek, O’nunla birlikte yaşayacağımıza da inanıyoruz.” (ayet 8); ve bu ifade şu gerçek aracılığı ile onaylanır ve güçlendirilir, “O’nun ölümü günaha karşılık ilk ve son ölüm olmuştur. Sürmekte olduğu yaşamı ise Tanrı için sürmektedir.” (ayet 10)

O zaman aşağıda belirtilen pratik öğütleri inceleyelim.

Bu nedenle Tanrı önündeki konumumuz sorumluluğumuzu belirler. Ve bu yüzden eğer günaha teslim olur isem, aslında Mesih ile birlikte ölmüş olduğum gerçeğine aksi düşmüş olurum. Çünkü günah bedende eyleme geçtiği zaman canlı olduğuna dair kanıt göstermiş olur. Öte yandan, Tanrının, imanım ile ilgili gerçek olması gereken değerlendirmesini kabul ettiğim zaman, günahın ölümlü bedenimde egemenlik sürmesine izin veremem. Bu nedenle, tutkulara itaat etmemem gerekir. Günah karşısında ölü olduğumu varsayıyorum ve bu yüzden Mesih’in ölümü aracılığı ile ondan kurtarıldım. Ve böylece esenliğim rahatsız edilemez, çünkü halen içimde bulunan zaten yargılanmış ve çarmıhta mahkum edilmiş olan benliğin ölüm konumunda tutulmadığı takdirde, her an dizginlenemez tutkular aracılığı ile kendisini göstereceğini biliyorum.

1. Kendimizi günah karşısında ölü saymamız gerekir. Öğüt ile ilgili ifadelerin hepsi gerçeğe işaret ederler; çünkü eğer gerçekten ölü isek, o zaman bize kendimizi ölü saymamız söylenemezdi. O zaman yapmamız gereken şey, Tanrının bizim hakkımızda yapmış olduğu değerlendirmeyi kabul etmektir. Mesih’in çarmıhında Adem tabiatımızı yargıladıktan sonra, Tanrı bizi yargıladığını kabul eder ve bunun sonucu olarak da O’nun gözünde ölü oluruz. Tanrının, eski yaratılış hakkında her imanlı ile ilgili olarak yaptığı yasal değerlendirme budur. Ve bu yasal değerlendirme bizim imanımızın değerlendirmesi olmalıdır. Tanrının bu konudaki beyanı şöyledir: O’nun sözüne iman etmemiz gerekir ve tüm görünümler ve deneyimler bu sözün aksi bile olsa, tanrının sözüne inanmamız doğru olandır. O, bizim Mesih ile birlikte çarmıha gerildiğimizi kabul ettiği için bizim de kendimizi günah karşısında ölü saymamız gerekir. Böyle yaptığımız takdirde Kutsal Yazılardaki diğer anlaşılması güç ifadeler de netlik kazanacaklardır. “Ben Mesih ile birlikte çarmıha gerildim” (Galatyalılar 2:20). “eğer Mesih ile birlikte öldü iseniz..” (Koloseliler 2:20); burada gözden geçirdiğimiz gerçek ile ilgili tüm ifadeler Tanrının tüm imanlıları Mesih ile birlikte ölmüş olduklarını kabul ettiğini gösterir ve bundan dolayı günah mahkumiyetleri Mesih tarafından ortadan kaldırılmıştır. Ve bir ayartma ile karşılaştığımızda işte bu gerçek bizim üstünlük sağlayan alanımızdır. Günah ile ilgili tüm tahrikler karşımıza çıktığı zaman, hatırlamamız gereken, artık günaha kölelik etmeyelim diye günahlı varlığımızın ortadan kaldırılması için eski yaratılışımızın Mesih ile birlikte çarmıha gerilmiş olduğudur (Romalılar 6:6).
2. Ama aynı zamanda kendimizi Mesih İsa’da Tanrı karşısında diri saymamız da gerekir. Bu ifade, daha önce de söylemiş olduğumuz gibi- her ne kadar bu gerçek burada şekilsel olarak ifade edilmiş olmasa da- bizim Mesih ile birlikte dirilmiş olduğumuz da ima eder. Çünkü yalnızca dirilmiş olan Mesih’te Tanrının önünde diri olabiliriz. Koloseliler mektubunda bu konu hakkında tam gelişmiş bilgiye yer verilmiştir. Elçi, Mesih ile birlikte dirildiğimiz olduğu gerçeğini pratik bir uygulamanın temelinde ortaya koyuyor: “Mesih ile birlikte dirildiğinize göre, gökteki değerlerin ardından gidin. Mesih orada, Tanrının sağında oturuyor. Yeryüzündeki değil, gökteki değerleri düşünün, çünkü siz öldünüz. Yaşamınız Mesih ile birlikte Tanrıda saklıdır” (Koloseliler 1-3). Yalnızca bunun için Mesih ile birlikte çarmıha gerilmedik, ama Mesih ile birlikte ölümden de geçtik. “Çünkü Tanrı bizi Mesih İsa’da, Mesih ile birlikte diriltti.” (Efesliler 2:6) Bu gerçek, İsraillilerin Kızıldeniz’den geçişleri aracılığı ile sembolize edilir. Kızıldeniz olayı, mecazi anlamda İsa’nın ölümü ve dirilişi olduğu aşikardır ve aynı zamanda O’ndaki O’nun halkı da O’nunla birlikte ölmüş ve dirilmiştir. Tanrı onların bu olayda günaha karşı ölmeleri ve ölüm aracılığı ile günahtan kurtulmaları için harekete geçer ve onları Mesih’te yerleştirir. Ve böylece düşmanın onlara ulaşma olasılığını ortadan kaldırır. Bizler bu olaya zaten iman aracılığı ile paydaşlar yapıldık. Kan aracılığı ile Tanrının yargısından kurtarıldık, O’nun bizim lehimize olan gücü sayesinde bu dünyanın prensi şeytanın gücünden kurtarıldık. Mesih aracılığı ile bizi diri kılan güç bizi izleyen şeytanın tüm gücünden ve tüm saldırılarından ve suçlamalarından özgür kıldı. Artık Mısır ve dünya ile işimiz bitmiştir.”

Bu noktada özenle dikkat edilmesi gereken iki şey vardır: Tanrının önünde diri oluşumuz Mesih’tedir; ve ikinci olarak konu, bir iman konusudur: kendimizi diri saymamız gerekir. Mesih’te gerçekten diriyizdir. Ancak burada sunulan düşünce bu değildir. İç varlığımızdaki ya da dış varlığımızdaki tüm karşıtlıklara rağmen, bu konuda da Tanrının değerlendirmesini doğru kabul etmemiz gerekir. Tanrı beni günah karşısında ölü ve Tanrı karşısında diri gördüğü için, benim de kendimi böyle saymam gerekir; O’nun değerlendirmesi benim sorumluluğumun derecesi olduğu gibi, aynı zamanda iman ve güvencemin de temelidir.

Biz böylece, Mesih’in ölümü ve dirilişi aracılığı ile Tanrının önünde eski konumumuzdan çıkarıldık ve benliğin giriş hakkına sahip olmadığı bir konuma ve alana yerleştirildik. Bu kurtuluşumuz öylesine tamamlanmıştır ki, söylenebilecek tek şey, “Mesih İsa’ya ait olanlar için artık hiç bir mahkumiyet yoktur”, ama aynı zamanda “Ne var ki, tanrının Ruhu içinizde yaşıyor ise, benliğin değil, Ruh’un denetimindesiniz” (Romalılar 8:1,9). Tanrı önündeki mükemmel konumumuzda, yani, Mesih’te ölümden dirilmiş olarak dururuz.

3. Şimdi bölümün son öğüdünü anlamak konusunda bir konumda bulunacağız. “Bu nedenle bedenin tutkularına uymamak için günahın ölümlü bedenlerinizde egemenlik sürmesine izin vermeyin.” (Romalılar 6:12) Burada İsa Mesih’te Tanrının önündeki duruşumuz ile pratikteki kendi koşullarımız arasında bir karşıtlık mevcut olduğunu görürüz. Daha önce söylediğimiz gibi, Tanrı bizi günah karşısında ölü olarak görür; ama bu öğüt imanlının içinde konut kurmuş olan günahın varlığına değinir. Şimdi, bu karşıtlığın ve onun pratikteki sonuçlarının ve sorumluluklarının anlayışı içersinde Hıristiyan yaşamının başlangıcında oldukça sık karşılaşılan zorlukların çözümünün yer aldığını söyleyelim. Ve bu konu pek çok olayda imanlıları tüm yaşamları boyunca olmasa da yıllar boyunca esaret altında tutar. Bu konu ile ilgili öğretişlerimizi özetler iken, Tanrının sözü ile uyumlu olmaları için ifadelerimizde daha özenli olmamız gerekir.

1. Konut kurmuş olan günah imanlının içinde her zaman mevcut olacaktır. İmanlı her ne kadar Tanrının önünde tam bir kurtuluşa sahip ise de içindeki benlik değişmeden kalır; öyle ki,  her zaman şu sözleri söyleyecektir, “İçimde iyi olan hiç bir şey yoktur.” Bu nedenle imanlının,  benliğin karakteri ile ilgili olarak asla herhangi bir iyilik beklememesi gerekir. Tövbe etmeden önce kendisinde mevcut olan, tövbe ettikten sonra da olacaktır; Mesih ile birlikte olmak için bu dünyadan ayrılana kadar, ya da O’nun gelişine veya bedensel ölüm tecrübesine kadar benlik bedende olacaktır(Romalılar 7:18; Romalılar 8:1-13; Galatyalılar 3:16-26).
2. Bedende konut kurmuş günahın varlığı bizim, Tanrının önünde İsa Mesih’teki mükemmel konumumuzu ve tam kabul edilişimizi etkilemez. Çünkü Tanrı bizi günah karşısında ölü kabul eder. Bu konum, tanrının hakkımızdaki yasal değerlendirmesidir ve Tanrı bunun sonucu olarak içimizdeki günahı İsa Mesih’in ölümü ile zaten yargılanmış olarak kabul eder. Böylece bedendeki günah yargılanmıştır (Romalılar 8:3). Bu yüzden onun içimdeki taleplerine teslim olmadığım takdirde, o benim, Tanrının sevgisinin tadını çıkartmama bir dakika için bile engel olamaz. Çünkü ben içimdeki benliği, O’nun değerlendirmesi ile uyumlu olarak yargılanmış sayarım. Böylelikle yalnız Mesih’teki konumum değişmez olarak kalmaz, ama aynı zamanda Tanrı ile paydaşlığım da rahatsız edilmemiş olur.
3. Benim sorumluluğum Tanrının değerlendirmesi tarafından ölçülür. Eğer Tanrı beni günah karşısında ölü olarak görüyor ise, o zaman benim de kendimi aynı şekilde görmem doğru olandır ve bu yüzden günahın ölümlü bedenimde egemenlik sürmesine izin vermemem ve onun tutkularına boyun eğmemem gerekir. Çünkü eğer günahın egemenlik sürmesine izin verir isem, Tanrının benim günahın önünde ölü olduğum değerlendirmesine pratikte karşı çıkmam gerekecektir. Bu nedenle kendimi ölüm konumunda muhafaza etmem ve Mesih ile birlikte ölü olduğum için bedenin dünyasal eğilimlerini öldürmem doğru olandır (Koloseliler 3:5). O zaman bu noktada tüm sırrın var olduğunu görüyoruz. Kendimi düşmandan kurtaramıyorum ama Tanrı onu yargılamıştır ve benim de çok basit olarak bu yargıya göre hareket etmem gerekir. Tanrının benliği daha önceden koymuş olduğu ölüm yerinde muhafaza etmeliyim. Bu yüzden bize bazı Kutsal Yazılardan haberi olmayan ahlak bilimcilerin ve hatta ruhban sınıfın yapmamızı öğüt verdikleri gibi, bize günahı dışarı atmamız, kökünden sökmemiz ya da bizden uzaklaştırmamız söylenmez; bize söylenen, günahın egemenlik sürmesine izin vermememizdir; günah, üzerine gelmiş olan ölüm yargısına uygun olarak ölü konumda tutulmalıdır.

Şöyle diyebilirsiniz: “Ah! İşte benim zorluk çektiğim yer. Ben zavallı ve zayıf bir yaratık olarak bunu nasıl yapabilirim?” Bu sözleri her zaman imansızlık söyler. Golyat’ın önündeki Davut’a bakın. Böylesine güçlü bir düşman ile başa çıkmasının mümkün olabileceğini hissediyor mu? Asla hissetmiyor. Davut’u zaferli olacağı konusunda ikna eden tek şey, “savaşın Rabbe ait olduğuna” ikna olmuş olmasıdırGolyat Rabbin düşmanıdır ve bu yüzden Rab onu Davut’un eline verecektir (1.Samuel 17:45-47). Davut böyle yaparak düşmanının gücünü Rabbin gücüne göre ölçtü ve bu ölçü sayesinde Golyat Davut’un önünde çok güçsüz adeta bir hiç durumundaki bir cüce konumuna düştü. Aynı ölçünün bizler tarafından da kullanılması gerekir. İçimizde konut kurmuş olan günah güçlü ve aktif olsa da, bize onu ölü saymamızı söyleyen Tanrı, öğüdü yerine getirmemizi sağlayacak olan gücü vermiştir. Bize, içimizde konut kurmuş olan Kutsal Ruh’u vermiştir. Ve eğer biz “bedenin kötü işlerini Ruh ile öldürür isek yaşarız” (Romalılar 8:13); eğer “Kutsal Ruh’un yönetiminde yaşar isek, o zaman benliğin tutkularını asla yerine getirmeyiz” (Galatyalılar 5:16). Bu nedenle bu savaştaki gücümüz, Tanrının Ruhu’dur. Günahın ölümlü bedenlerimizde egemenlik sürmesine izin vermeyecek gücün tamamı bize yeterli olarak verilmiştir.

Bu yüzden, kurtuluşumuzun tamamlanması konut kurmuş günahın varlığı tarafından asla engellenmez. Tanrı günahı Mesih’in ölümünde yargılamıştır; Mesih’in dirilişi aracılığı ile günahın gücünün altından çekilip çıkartıldık. Yüreklerimizde konut kurmuş olan Kutsal Ruh’un gücüne sahibiz; bu güç sayesinde günahı Tanrının koymuş olduğu yargı ve ölüm yerinde tutabiliriz. O’nun Adı kutsal kılınsın! Bu yüzden İsrail gibi biz de Kızıl denizimizin diriliş tarafında ayakta durabiliriz ve şöyle bir şarkı söyleyebiliriz: “Rab Tanrı gücüm ve ezgimdir ve O benim kurtuluşum oldu!” (Mısır’dan Çıkış 15:2)